Αθηνά Ανδρεάδη - next big thing

το παρόν αποτελεί συνέντευξη από την μηνιαία free press εφημερίδα fititis.gr

Μου ήταν τελικώς πάρα πολύ δύσκολο να φύγω από την Ελλάδα στα δεκαοκτώ-παρ’ ότι πίστευα πως θα ήταν κάτι εύκολο, καθώς είμαι άνθρωπος της αλλαγής-πάντα όμως είχα μια περιέργεια να ταξιδέψω, να ανοίξω τους ορίζοντές μου, να επιστρέψω στον τόπο που γεννήθηκα ώστε να δω τί είχε να μου αποκαλύψει. Νιώθω ευτυχισμένη όταν είμαι “ανάμεσα” και στις δύο χώρες, όταν μένω για πολύ καιρό στη μία από τις δύο νιώθω μισή.

Προσωπικά είμαι fan του αναλογικού ήχου γι’ αυτό άλλωστε τον τελευταίο μου δίσκο τον ηχογραφήσαμε με παλιά vintage μηχανήματα, μικρόφωνα, ήταν μια οργανική-αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο-διαδικασία. Από την άλλη, στο mastering χρησιμοποιήσαμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας έτσι ώστε να βγει ένα πολύ καλής ποιότητας album με vintage αισθητική.

Όταν γράφω μουσική είναι σαν να διαλογίζομαι, κάτι σαν μια μικρή τελετουργία. Πρέπει να αδειάσω τον εαυτό μου, να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα και να αφήσω το ένστικτο να με οδηγήσει. Μόνο έτσι πιστεύω πως βγαίνει κάτι αυθεντικό, περισσότερο δημιουργικό που δεν υπακούει σε κανόνες.

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αυτό το παρατηρώ όταν γράφω μουσική. Όσο κι αν πονάει, όσο δύσκολο κι αν είναι, καμιά φορά πρέπει να παραδέχεσαι κάποια πράγματα, να τα αποδέχεσαι. Στη μουσική συγκεκριμένα, εάν μπορέσεις και το κάνεις αυτό, βρίσκεις ανθρώπους οι οποίοι ίσως να έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις με εσένα, λυτρώνεσαι και λυτρώνεις. Είναι μαγικό!

Η ζωή με κάποιο-μάλλον-μαγικό τρόπο μας οδηγεί μερικές φορές σε κάποιες καταστάσεις, σαν να είναι γραφτό. Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία είναι στο χέρι μας να τα αρπάξουμε, να δημιουργήσουμε μόνοι μας την τύχη μας. Το ιδανικό είναι ο τέλειος συνδυασμός και των δύο.

Το γράψιμο είναι ανάγκη για εμένα, τόσο σημαντική όσο το να τρέφομαι και να αναπνέω, καμιά φορά βέβαια λειτουργεί και ως ένα είδος ψυχοθεραπείας. Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λέμε έμπνευση, εμένα μου βγαίνει αυθόρμητα. Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να εκφραστούμε, ο καθένας μας γεννιέται με διαφορετικές καλλιτεχνικές τάσεις, αυτή είναι μάλιστα και η ομορφιά της ζωής, η ποικιλομορφία. Η Ελλάδα με κάνει να θέλω να γράψω ακόμα περισσότερο. Όποτε βρίσκομαι εκεί, η φύση, το κλίμα, η θάλλασα, οι άνθρωποι με ωθούν.

Η πορεία μου στο χώρο της βρετανικής μουσικής άρχισε με πολύ μικρά, δειλά βήματα. Δεν ήταν κάτι που είχα βάλει σκοπό να επιδιώξω, προέκυψε από μόνο του όσο ονειρικό και να ακούγεται αυτό. Δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συγκυρίες και  έτσι αποφάσισα να το δω πιο επαγγελματικά στο Λονδίνο, όπου εδώ γίνονται τα πάντα. Συναυλίες, φεστιβάλ, εκθέσεις, κονσέρτα. Ξαφνιάστηκα με όμορφο τρόπο όταν σημαντικοί εκπρόσωποι του διεθνή Τύπου έγραψαν θετικές κριτικές για εμένα, ήταν κάτι που δεν σκεφτόμουν καν!

Ευτυχία είναι: να μπορέσει κανείς να καταλάβει τον εαυτό του, να τον αγαπήσει και έπειτα να αγαπήσει και όλο τον κόσμο.

Επιτυχία είναι: η βέλτιστη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, όχι μόνο μέσω της μουσικής, σε καθημερινό επίπεδο.

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να ανακαλύψεις την αλήθεια, όπως υπάρχουν χιλιάδες χρώματα ματιών, χιλιάδες λουλούδια. Ένα απ’ αυτούς είναι και η πίστη. Η πίστη δεν έχει συγκεκριμένο τρόπο για να την αποκτήσεις. Προσωπικά πιστεύω στον Θεό, με έναν πιο δικό μου τρόπο.

http://www.athenaandreadis.com

Parov Stelar Interview @SheepBlogging

Parov Stelar Interview @sheepblogging.gr from Konstantinos Plakonas on Vimeo.

b. talks to f

το παρόν αποτελεί συνέντευξη από την μηνιαία free press εφημερίδα fititis.gr

Συνάντησα τον b. online, αυτός κάπου μεταξύ Αθήνας, Ρίο Ντε Τζανέιρο και Τόκιο, εγώ απλά στο αεροδρόμιο των Χανίων περιμένοντας την πτήση για Θεσσαλονίκη. Όταν βλέπεις τέτοιους ανθρώπους, με τέτοια προσωπικότητα-γιατί τυγχάνει να τον έχω μελετήσει πολύ-τότε ναι, μπορείς να είσαι σίγουρος πως υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα.

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Επιλέγεις τα μέρη που θα δημιουργήσεις ή σε επιλέγουν αυτά; προτιμάς κάποια με συγκεκριμένες προδιαγραφές;

b: Και τα δύο! Συνήθως ψάχνω να βρώ τον τοίχο που θα με εμπνεύσει, αλλά γενικά προτιμώ παλιόυς ερειπωμένους τοίχους.

Κ: Πώς άρχισες να ασχολείσαι με το graffity και πότε άρχισε να αναπτύσσεται στην Ελλάδα;

b: Γύρω στο 1996 άρχισα να παρατηρώ τους τοίχους όπου κυριαρχούσαν υπογραφές, συνθήματα, πολιτικά και ποδοσφαιρικά, και ήθελα να κάνω κάτι πιο δημιουργικό από αυτό, έτσι πήρα τις πρώτες μπογιές και ξεκίνησα.

Κ: Κατά πόσο είσαι ελεύθερος να δημιουργήσεις στην Ελλάδα και ποιες είναι οι διαφορές με το εξωτερικό;

b: Στην Ελλάδα είμαι αρκετά ελεύθερος να ζωγραφίζω στο δρόμο, είναι σχετικά αποδεκτό πια. Οι διαφορές με χώρες του εξωτερικού είναι πως σε μεγάλες πόλεις όπως Λονδίνο ή Βερολίνο, υπάρχει μεγάλη αστυνόμευση, κάμερες παρακολούθησης και λοιπά, οπότε γίνεται αρκετά δύσκολο να κάνεις γκράφιτι ελεύθερα. Παρ’ όλ’ αυτά, πάντα βρίσκω κάποιο τρόπο να “χώσω” κάτι μικρό.

Κ: Υπήρξε ποτέ κάποιο περιστατικό με τις αρχές είχες ποτέ μπλεξίματα; κι αν ναι πώς σε αντιμετώπισαν;

b: Παλαιότερα είχα μερικά μικρομπλεξίματα, βέβαια εξαρτάται και από το μέρος στο οποίο ζωγραφίζεις. Όπως προανέφερα εγώ προτιμώ ερειπωμένους τοίχους, μεσοτοιχίες, άδεια οικόπεδα κι έτσι δεν αντιμετωπίζω κανένα πρόβλημα με τις αρχές.

Κ: Θα μιλήσω λίγο παιδιάστικα: είναι κακό να ζωγραφίζουμε στους τοίχους;

b: Το γκράφιτι δεν είναι σαν να πετάς πέτρες, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Μπορεί να είναι δημιουργικό, χρήσιμο για τους ανθρώπους και την πόλη, να περνά μηνύματα, ιδέες αλλά και αξίες.

Κ: Μίλησέ μου για την εμπειρία στου στη Βραζιλία, για ποιο λόγο πήγες και πώς σε αντιμετώπιζε ο κόσμος;

b: Ζωγράφισα σε φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο, ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Γενικότερα, οι περιοχές που διαλέγω να ζωγραφίσω είναι περιοχές με ένταση, προβλήματα, περιοχές ξεχασμένες από όλους. Ο κόσμος εκεί ήταν πάρα πολύ φιλικός και ζεστός, ένιωθα σαν να μπαίνω σε κάποιο χωριό. Γινόταν κάτι σαν πανηγύρι την ώρα που ζωγράφιζα. Μαζευόταν περίπου 40 πιτσιρίκια, έπαιρναν τα πινέλα και τις μπογιές και έκαναν και αυτά τις ζωγραφιές τους στους τοίχους των ίδιων τους των σπιτιών.

Κ: Πώς σου φαίνεται η ρυμοτομία της Θεσσαλονίκης; Έχεις να κάνεις καμιά πρόταση που θα βελτιώσει την πόλη;

b:Η Θεσσαλονίκη είναι από τις αγαπημένες μου πόλεις σε όλο τον κόσμο και η ρυμοτομία της είναι ένα στοιχείο που ξεχωρίζω. Αν και αρχιτέκτονας, έχω κάποιες προτάσεις η αγάπη μου όμως για αυτήν δεν μ’αφήνει να τις δημοσιοποιήσω, μου αρέσει όπως είναι.

Κ: Τί σε έκανε να ασχοληθείς με την αρχιτεκτονική το 2000 ξέροντας πόσο μεγάλος κορεσμός υπάρχει σε αυτό το επάγγελμα;

b: Η αρχιτεκτονική εκπαίδευση ήταν ένα απερίγραπτο άνοιγμα σε πολλά δημιουργικά επίπεδα και το επάγγελμα του αρχιτέκτονα μπορεί να προσφέρει πολλές επεκτάσεις στην εποχή μας εφόσον μπορεί να συνυπάρχει μέσα στην τέχνη την τεχνολογία, αλλά και την επιστήμη.

Κ: Φοβόσουν όταν ζωγράφιζες παράνομα στην Ιαπωνία; Το απαγορευμένο τελικά είναι πιο απολαυστικό;

b: Στην Ιαπωνία ήταν σχετικά αδύνατο να βρω ένα μέρος να ζωγραφίσω. Μετά από πολύ ψάξιμο, ζωγράφισα σε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο που αργότερα έμαθα πως ελέγχεται από την τοπική μαφία, την yakuza, όπως και όλη η περιοχή εκεί, οφείλω να ομολογήσω πως ήταν κάπως τρομακτικά!

Κ: Πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις στο δρόμο κάποια δημιουργία σου και είναι είτε φθαρμένη είτε γκρεμισμένη είτε παραλλαγμένη από κάποιο graffity;

b: Μου αρέσει να βλέπω τα γκραφιτι μου να παλιώνουν μέσα στην πόλη. Το γκραφιτι είναι κάτι εφήμερο οπότε όλοι ξέρουν πως αύριο μπορεί να μην υπάρχει πια.

more infos: www.thisismybworld.com

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Interviewing Monsieur Minimal

Ημερομηνία: 23.05.10

Ώρα: 19:05

Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη, Ικτίνου,  Παγκάκι

Project: Συνέντευξη με τον Monsieur Minimal

Πάστα Φλώρα: Ο ελληνόφωνος δίσκος ήταν κάτι το αναπόφευκτο από τη στιγμή που είναι η μητρική μου γλώσσα, δεν αποφάσισα ξαφνικά μια μέρα να “γυρίσω” στα ελληνικά. To “πάστα φλώρα” είναι-μάλλον-η συνέχεια του “lollipop”. Βέβαια, υπάρχουν κομμάτια που είναι πιο ατμοσφαιρικά, πιο κιθαριστικά, πιο indie-pop αλλά είναι η μετεξέλιξή μου. Θεωρώ πως είναι μισό βήμα παραπάνω στην πορεία μου, το ολόκληρο βήμα θα γίνει με τον επόμενο αγγλόφωνο δίσκο, από Σεπτέμβρη κι όλας.

Το coca-cola soundwave ήταν σημείο σταθμός για εμένα, ήταν η καλύτερη αρχή που θα μπορούσα να έχω, μια τρομερή εμπειρία. Φανταστική οργάνωση, διαφήμιση, όλα πληρωμένα, τί άλλο θα μπορούσα να ζητήσω;
Στην αρχή του φεστιβάλ, είχα δει ότι ο κόσμος ήταν μουδιασμένος και αυτό μου προσέδιδε άγχος, περισσότερο από το ήδη υπάρχον! Όταν άρχισα να παίζω, ήταν λες και συνέβη κάτι μαγικό, ο κόσμος άρχισε να χορεύει, να κουνιέται, να groov-άρει μαζί μου, δεν πίστευα στα μάτια μου, μέχρι που μου ζήτησε και encore, αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη.

Monsieur Minimal, κατά κόσμο Χρήστος Τσιτρούδης...Πάντα ήθελα και θέλω να είμαι κύριος, ασχέτως αν δεν τα καταφέρνω τις περισσότερες φορές! (γέλια) Το minimal παραπέμπει στην αισθητική που έχω ως άνθρωπος και στην απλότητα της μουσικής μου.

Είμαι τρομερά ευγνώμων για όσα έχω πετύχει μέχρι τώρα, έχουν εκπληρωθεί-και με το παραπάνω-όλες οι προσδοκίες μου.

Οι νέοι καλλιτέχνες-στους οποίους εντάσσω και τον εαυτό μου-εάν αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν, πρέπει να το κυνηγήσουν όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εφησυχάζουν και να μένουν αδρανείς. Πιστεύω πως όσοι πραγματικά αξίζουν και όσοι έχουν ταλέντο θα ξεχωρίσουν και θα κρατηθούν.

Το “smile” χρησιμοποιείται εδώ και ενάμιση χρόνο ως soundtrack σε γνωστή αλυσίδα τροφίμων σε Αμερική και Καναδά, δεν ξέρω ακόμα εάν το έχω συνειδητοποιήσει. Ήταν και είναι μια τρομερή ευκαιρία για εμένα να προβληθώ και στο εξωτερικό, όπου είναι και το μεγαλύτερό μου όνειρο να παίξω μουσική και να γίνω γνωστός.

Downloading...Σε καμία περίπτωση δεν καταρρακώνει τους μουσικούς, ίσα-ίσα τους προβάλει ευκολότερα, ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους. Όσον αφορά το κομμάτι της δισκογραφίας, το χτυπάει ναι αλλά είναι και ένα καλό μήνυμα για να κάνει τους της δισκογραφίας να αφυπνιστούν και να κάνουν κάτι διαφορετικό ώστε να ανακάμψουν.

Monsieur Minimal live @Block 33 @Thessaloniki @22.05.10

Marilyn Monroe - Συνέντευξη

Με αφορμή τα 48 χρόνια από τον θάνατο της Marilyn Monroe, του απόλυτου sex symbol που υπήρξε ποτέ, ο Πλακώνας Κωνσταντίνος βρέθηκε με την ίδια για μια χαλαρή κουβεντούλα.

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Γεια σου Marilyn, χρόνια σου πολλά κι όλας, σαν σήμερα δεν πέθανες;

Marilyn Monroe: Αχ καλέ μου! Σε ευχαριστώ τόσο πολύ, πω πω...να δες τώρα, κοκκίνισα.

Κ: Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για την υπόθεση του θανάτου σου.

M: Αυτός ο μπάσταρδος ο Κένεντι τα φταίει όλα...ήρθε σπίτι και με σύγχυσε!

Κ: Από ότι καταλαβαίνω, δεν τα πηγαίνατε και πολύ καλά τελευταία,γιατί;

M: Ο Μπόμπυ μεγάλωνε, τα χρόνια περνούσαν και δεν μπορούσε να με ικανοποιήσει πια. Ήθελα να αισθάνομαι ασφάλεια, να έχω ένα οικοπεδάκι στο όνομά μου βρε αδερφέ, κάτι γίνεται...

Κ: Τον εκβίαζες, δεν ενέδωσε, σε σκότωσε;

Μ: Ήρθε σπίτι. Του μίλησα για το οικοπεδάκι κοτσάροντας παράλληλα τα βυζά μου στα μούτρα του. Με χαστούκισε. “Τα πήρα”. Άρχισα να τον ξυλοκοπώ αλύπητα τον πούστη. Επενέβησαν οι μπράβοι του. Σκατένιοι. Άτιμη φάρα. Μπόμπυ αδερφή! Αφού ηρέμησαν λίγο τα πνεύματα, του είπα πως δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Εάν δεν μου γράψει το οικοπεδάκι θα βγάλω στην μαύρη αγορά της μαγνητοταινίες μας που αποδεικνύει ότι καραξεσκιζόμασταν.

Σε αυτό το σημείο κάναμε μια μικρή διακοπή, η Marilyn πήγε στο μπάνιο για να πουδράρει τη μύτη της.

Κ: Συνεχίζουμε;

Μ: Βεβαίως γλυκέ μου. O Ρόμπερτ λοιπόν, έφυγε από το σπίτι έτσι ξαφνικά, τελευταία φερόταν λες και είχε περίοδο, δεν μπορώ να καταλάβω...Husbands are chiefly good as lovers when they are betraying their wives, τέλος-πάντων. Στη συνέχεια, τηλεφώνησα στον Γκρίνσον, τον κωλόγιατρο, επειδή είχα συγχυστεί -όσο να πεις η γυναίκα- και χρειαζόμουν ένα bottox-άκι. Αντιθέτως, αυτός μου έδωσε κάτι φάρμακα, ηρεμιστικά είπε...μαλακίες! Μετά τηλεφώνησα στον κολλητό μου, Σίντνεϊ Γκίλαροφ-γνωστή πουστάρα της εποχής- για να του πω τι είχε συμβεί, μιλήσαμε για κάνα δυωράκι. Ξαφνικά, άρχισα να ζαλίζομαι, να χάνω τις αισθήσεις μου και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Κ: Ο γιατρουδάκος δηλαδή σε ξέκανε;

Μ: Ναι!

Κ: Rest in peace Marilyn.

M: Δεν βαριέσαι...

Κ: Τα ΄μαθες τα νέα, βγαίνει ταινία με τα νέα αίτια του θανάτου σου-λένε- θα πρωταγωνιστεί η Naomi Watts, θα πας να τη δεις;

Μ: Βέβαια, θέλω να δω πώς θα προσπαθήσει να με υποδυθεί αυτή η δεύτερη. Μπορείς να μου δώσεις λίγο από το ποτό σου;

Κ: Φυσικά. Marilyn σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Πολλά φιλιά!

Μ: Φιλιά honey.

Αντώνης Κανάκης με 5 λέξεις

Ίσως ο πιο πετυχημένος άνθρωπος της σημερινής ελληνικής τηλεόρασης μιλάει αποκλειστικά στον Πλακώνα Κωνσταντίνο και το sheepblogging.

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Καλησπέρα πρόεδρε!

Αντώνης Κανάκης: Γεια χαρά!

Κ: 1)Άποψη: Το “Ράδιο Αρβύλα” πλέον, διαμορφώνει κοινωνική άποψη, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και κυρίως τις νεαρές ηλικίες. Σε “βαραίνει”, σου προσδίδει ευθύνες; Νιώθεις ότι ασκείς κάποιου είδους “εξουσία”; Κάποια παιδιά σε έχουν ως πρότυπο!

Α:Έχω ξανατοποθετηθεί και σε προηγούμενες συνεντεύξεις μου και έχω πει ότι δεν είμαι υπέρ των προτύπων, ούτε είχα ιδιαίτερα πρότυπα στη ζωή μου, ούτε θέλω να είμαι εγώ το πρότυπο κανενός. Αντιθέτως, πιστεύω ότι οι άνθρωποι και ειδικά οι νέοι άνθρωποι, πρέπει να αμφισβητούν τα πάντα και δεν εννοώ την αμφισβήτηση για την αμφισβήτηση, εννοώ την αμφισβήτηση για την εξέλιξη. Δηλαδή μπορεί να αμφισβητήσεις κάτι, να το επαναξιολογήσεις και να καταλήξεις τελικά στο ότι συμφωνείς μαζί του ή ότι σου ταιριάζει. Αν όμως το επαναξιολογήσεις και δε συμφωνείς μαζί του, να διαμορφώσεις τη δική σου άποψη και να μην αποδέχεσαι τα πράγματα με τα οποία δε συμφωνείς. Σίγουρα υπάρχει μια μορφή ευθύνης σε όλο αυτό που προανέφερες, αλλά δε μπορώ να την αφήσω να με βαραίνει. Γιατί αν ζεις ή ακόμα περισσότερο αν δημιουργείς, υπό το βάρος μιας ευθύνης, η σκέψη σου παύει να είναι ελεύθερη και χάνεται ο αυθορμητισμός, στοιχείο που θεωρώ πολύ σημαντικό στη δημιουργία και έχει μεγάλη σχέση με την αλήθεια των πραγμάτων. Όσον αφορά στην εξουσία, δε νιώθω ότι ασκώ κάποια εξουσία και σίγουρα δεν είναι αυτή η διάθεσή μου.

Κ: 2)Πολιτική: Αν ήσουν σε κάποιο πολιτικό αξίωμα, ποιο θα ήταν το πρώτα πράγμα που θα προσπαθούσες να “περάσεις” έτσι ώστε να βελτιωθεί η κοινωνία;

Α: Δεν ξέρω… Δεν είμαι 100% σίγουρος… Πέρα από τα εκατομμύρια πρακτικά πράγματα που κατά την άποψη μου είναι πολύ εύκολο να αλλάξουν, αλλά για κάποιο λόγο κανένας στη χώρα μας δε φαίνεται να έχει τη διάθεση, τη θέληση, τη σκέψη ή τη τόλμη να τα αλλάξει , πέρα λοιπόν από αυτά, το σημαντικότερο είναι ότι θα προσπαθούσα να εμπνεύσω και τον ίδιο μου τον εαυτό, αλλά και τους υπόλοιπους ανθρώπους να γίνουμε όλοι μαζί καλύτεροι πολίτες, με σεβασμό ο ένας για τον άλλον, για την κοινωνία μας και για το κράτος. Πιστεύω ότι αυτό που λείπει πολύ έντονα από την πολιτική είναι η έμπνευση, η φαντασία, η τόλμη και οι καινοτόμες ιδέες.  

Κ: 3)Σάτιρα: Η σάτιρα είναι στο αίμα σου και μάλιστα τη διαχειρίζεσαι με έναν άριστο-κατά την προσωπική μου άποψη-τρόπο, δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε πιο σοβαρά όμως με κάποια θέματα, να είμαστε ενεργοί και όχι απλά να σατιρίζουμε;

Α: Κατ’ αρχήν σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Επίτρεψε μου όμως να σου πω ότι λες δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Το αν εμείς ως πολίτες δεν είμαστε ενεργοί και δεν αντιδρούμε όπως θα έπρεπε σε όλα αυτά που μας εξοργίζουν και δημιουργούν πρόβλημα στις ζωές μας, δεν είναι ευθύνη της σάτιρας. Δε νομίζω ότι η σάτιρα πρότεινε ποτέ σε κανέναν απλά να σατιρίζουμε τα πάντα και να μην κάνουμε τίποτα άλλο.  

Κ: 4)Κόσμος: Σε ενδιαφέρει η άποψη που έχει ο κόσμος για εσένα; Σε ενδιαφέρει τι λέγεται, τι συζητιέται; (όχι στις φυλλάδες)

Α: Και ναι και όχι, νομίζω ότι με ενδιαφέρει μέσα σε ένα λογικό και υγιές πλαίσιο, με την έννοια ότι από τη μία ξέρω ποιος είμαι, ξέρω τι σκέφτομαι, ξέρω τι πιστεύω, αν τα έχω ή όχι καλά με τον εαυτό μου και με τη συνείδησή μου και όλα αυτά δεν χρειάζεσαι κανέναν άλλο να σου τα επιβεβαιώσει. Από την άλλη, άνθρωποι που είτε εκτιμώ ιδιαίτερα σε προσωπικό επίπεδο, είτε είναι οι ακροατές μας στο ραδιόφωνο, είτε οι τηλεθεατές μας στην τηλεόραση, στο σύνολο τους με ενδιαφέρει να καταλαβαινόμαστε και με ενδιαφέρει να έχουν μία θετική άποψη για τα πράγματα που κάνουμε και δημιουργούμε, χωρίς πάλι αυτό να είναι απαραίτητο και χωρίς αυτό να σημαίνει πως όταν η άποψη δεν είναι θετική, δεν είναι και σεβαστή.

Κ: 5)Όνειρο: Εκμυστηρεύσου μου ένα όνειρο σου που δεν έχει πραγματοποιηθεί.

Α: Το μοναδικό όνειρο που δεν έχω πραγματοποιήσει είναι να ησυχάσω και να βρω την ηρεμία μου, κυρίως σε προσωπικό επίπεδο. 

Κ: Αντώνη σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι να ηρεμήσεις σύντομα!

Α: Εγώ ευχαριστώ πολύ Κώστα, γιούυυρια!

Νατάσσα Μποφίλιου - Συνέντευξη

Ένα μάλλον φθινοπωρινό απόγεμα του Μαρτίου ξεκίνησα για να συναντήσω ίσως τον πιο ζεστό άνθρωπο που γνώρισα τον τελευταίο χρόνο, όπως απεδείχθη, τη Νατάσσα Μποφίλιου. Καθήσαμε στο καφέ του ξενοδοχείου της, στο λιμάνι της πόλης, όπου και κουβεντιάσαμε. Απολαύστε!

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Νατάσσα Μποφίλιου, ίσως η πιο ολοκληρωμένη καλλιτέχνιδα της νέα γενιάς. Σου προσδίδει άγχος αυτός ο χαρακτηρισμός; νιώθεις ότι πρέπει να ανταποκριθείς σε προσδοκίες, όσον αφορά τον εαυτό σου, αλλά και το κοινό;

Νατάσσα Μποφίλιου: Θεωρώ ότι η κριτική, ιδιαίτερα η αρνητική, μπορεί να βελτιώσει και να καλυτερέψει πολλές καταστάσεις, γι’ αυτό ασχολούμαι περισσότερο με τα αρνητικά στοιχεία που μου προσδίδουν. Είναι βέβαια φοβερό τιμητικό και αισθάνομαι ευγνώμων για όλα τα όμορφα πράγματα που λέγονται για εμένα, αλλά δεν μπορώ να αγχωθώ και να δώσω στον εαυτό μου περισσότερες ευθύνες γιατί εμένα η δουλειά μου είναι να μαθαίνω, να ψάχνω και να ψάχνομαι στη μουσική, να προσπαθώ σαν καλλιτέχνις αλλά και σαν άνθρωπος.

Κ: Από τις “Πολιτικές Επιστήμες” στο τραγούδι. Ήταν κάτι που ήθελες να κάνεις εξ’αρχής; Τί σε τράβηξε και τί σε κρατά τελικά στο τραγούδι και τη μουσική;

Ν: Ήταν κάτι που δεν το σκεφτόμουν ποτέ, το όνειρό μου ήταν να γίνω διπλωμάτης. Ο λόγος που ασχολήθηκα ήταν ο Κώστας Τσίρκας. Κάποια στιγμή με παρότρινε μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη, να στείλω ένα demo στη 2η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, όπου πήγα πάρα πολύ καλά και αφού το είδαν αυτό με πίεζαν να πάω και στην ακρόαση των Ερμηνευτών. Τελικά δέχτηκα, τραγούδησα, χωρίς καθόλου άγχος και παίρνοντας την όλη κατάσταση στην πλάκα και πέρασα το διαγωνιστικό μέρος. Τότε έπαψα να είμαι φοιτήτρια και απέκτησα και την ιδιότητα της τραγουδίστρας. Έτσι, το ένα πράγμα έφερε το άλλο και η ζωή απειδήχθη πολύ γενναιόδωρη μαζί μου, είμαι πολύ ευτυχισμένη και δεν μετανιώνω σε καμία περίπτωση. Δεν υπάρχει πιο ευλογημένο πράγμα απ’ το να ασχολείσαι όλη μέρα με αυτό που αγαπάς και να το κάνεις και επάγγλεμα.

Κ: Ολόφρεσκος δίσκος, “Εισητήρια Διπλά”, μίλησέ μου για το νέο σου δουλειά, που οδηγούν αυτά τα εισητήρια;

Ν: Εκεί που οδηγούν όλα τα δικά μας εισητήρια, στις αναμνήσεις, στην μνήμη και την αλήθεια, που έχουμε μέσα μας, που θα θέλαμε να έχουμε, στην αλήθεια που λέμε. Τα “Εισητήρια Διπλά” είναι ένα ταξίδι στη μνήμη, μια ανάμνηση που μπορεί να είναι είτε μια παλιά γαλλική ταινία, ένα τραγούδι που κάτι ξύπνησε μέσα μας, ένας άνθρωπος. Μπορεί να είναι και ένα ταξίδι που μπορεί να μην γίνει ποτέ, παρ’ολα αυτά ελπίζουμε σε αυτό.

Κ: Συνεργάζεσαι από την αρχή της μουσικής σου σταδιοδρομίας με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο, τον Κώστα Τσίρκα και τον Θέμη Καραμουρατίδη, ποιό είναι το μυστικό αυτής της τόσο καλής συνεργασίας;

Ν: Η φιλία μας! Έχουμε “ένα αίμα”!

Κ: Νομίζω πως το τόσο καλό δέσιμο που έχετε φαίνεται και βγαίνει και στη σκηνή, όλη αυτή η αρμονία και η ισορροπία.

Ν: Είμαστε υπερβολικά δεμένοι, μοιραζόμαστε τα πάντα, τους ίδιους φίλους, τα ίδια μέρη, τις ίδιες ανησυχίες, την ίδια δουλειά, σχεδόν...ζούμε μαζί, μάλλον όχι σχεδόν, ζούμε μαζί! Είναι οι άνθρωποι της ζωής μου!

Κ: Τί θεωρείς επιτυχία;

Ν: Θεωρώ πως μεγαλύτερη επιτυχία είναι να είσαι ευτυχισμένος μ’ αυτό που κάνεις. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα σε αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα θεωρώ τον εαυτό μου πολύ πετυχημένη γιατί ανεβαίνω στη σκηνή και νιώθω υπερβολικά ευτυχισμένη.

Κ: Δεν έχεις φιλοδοξίες του τύπου “Θέλω να με θυμούνται μετά από 10-20 χρόνια” ή “Θέλω τα τραγούδια μου να μείνουν στο χρόνο”;

Ν: Όχι, κανείς από τους τρεις μας δεν είχε ποτέ κάποια τέτοια φιλοδοξία και γι’ αυτό νομίζω πως πετύχαμε μερικά, λίγα, πολλά ή καθόλου, σημαντικά πράγματα σε αυτό το χώρο. Φυσικά και έχω τη φιλοδοξία να είμαι καλή σε αυτό που κάνω. Ξέρω ότι είμαι καλή, δεν έχω κάποια ηλίθια, ανούσια ματαιοδοξία του τύπου “Δεν είμαι καλή τραγουδίστρια”, έχω πλήρη επίγνωση, όπως έχω και πλήρη επίγνωση στο τί δεν κάνω καλά. Ο στόχος μου είναι να είμαι περήφανη για τη δουλειά μου. Αν βέβαια έρθει κάτι τέτοιο, με χαρά θα το δεχτώ, όμως δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο άγχος.

Κ: Ποια στιγμή μέχρι τώρα θεωρείς την σημαντικότερη για εσένα στο χώρο της μουσικής;

Ν: Σαφώς τη γνωριμία μου με τα παιδιά. Διανύω αυτόν τον καιρό την καλύτερή μου φάση. Έχω τον παραγωγό που πάντα ήθελα να έχω, τη μάνατζερ που πάντα ήθελα να έχω και απίστευτους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω μαζί. Αν πρέπει όμως να ξεχωρίσω κάποια στιγμή, αυτή θα ήταν η πρώτη μου συναυλία στο Γκάζι έχοντας από κατώ δυόμιση χιλιάδες κόσμο να τραγουδάει μαζί μου όλους τους στίχους του “Εν λευκώ”, αυτό με έκανε να ανατριχιάσω και να συγκινιθώ!

Κ: Βλέπουμε οτι παρ’ολο που δεν θεωρείσαι εμπορική τραγουδίστρα, είχες και έχεις την εύνοια των ραδιοφώνων, του Τύπου, των media, τι πιστεύεις είναι αυτό που έκανε τη διαφορά έτσι ώστε να σε “αγκαλιάσουν”;

Ν: Δεν το κυνήγησα και δεν διαφημίστηκα ποτέ, ούτε είχα κάποια εταιρία ή κάποιον άνθρωπο να με προμοτάρει, κι αυτό από πρόθεση. Δεν ήθελα ποτέ να φωνάξω για τη δουλειά μου ή να είμαι το πρόσωπο της τηλεόρασης, αυτό νομίζω είναι που έκανε τη διαφορά. Ένας παραπάνω λόγος που αγαπώ τόσο πολύ το ραδιόφωνο, είναι γιατί με στήριξε χωρίς εγώ να κάνω κάτι ιδιαίτερο.

Κ: Ποια η γνώμη σου για τα νέα παιδιά, για τους καλλιτέχνες της νέας γενιάς;

Ν: Κάποιους απ’ αυτούς τους θαυμάζω πάρα πολύ. Αγαπώ την Ρίτα Αντωνοπούλου, τον Κωστή Μαραβέγια, τον Γιάννη Χαρούλη, την Ελεονώρα Ζουγανέλη, τον Απόστολο Ρίζο και πολλούς άλλους, εύχομαι να μην ξεχνάω κανέναν!

Κ: Όταν είσαι στη σκηνή, διακατέχεσαι από πάθος και δύναμη, έτσι είσαι και στην προσωπική σου ζωή;

Ν: Είμαι το πιο γνήσιο κριάρι του κόσμου, μια φασαρία σκέτη! Είμαι πολύ παθιασμένο άτομο και δεν το λέω τόσο με την καλή έννοια, μερικές φορές δεν αντέχω ούτε εγώ η ίδια τον εαυτό μου, έχω υπερβολική ενέργεια μέσα μου! Δεν ηρεμώ ποτέ, και φυσικά αυτό τον πράγμα το βγάζω και όταν τραγουδώ.

Κ: “Κοιτά εγώ, αν μου επιτρέπεις, δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις” θεωρείς ότι είσαι διαφορετικός άνθρωπος στη σκηνή απ’ ότι στην ζωή σου, είναι μια διαφορετική πτυχή του εαυτού σου ή είναι το ίδιο;

Ν: Όχι, δεν είμαι διαφορετικός άνθρωπος, απλά πολλές φορές στην προσωπική μου ζωή κάποιες πτυχές του εαυτού μου τις κρατάω για την Νατάσσα, για να μην παρεξηγήσω, να μην παρεξηγηθώ ή στεναχωρήσω κάποιον. Θα ήθελα να πω σε κάποιους ανθρώπους στη ζωή μου, εκτός των παιδιών και της οικογενειάς μου, κοίτα εγώ δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις. Μερικές φορές μας εκπλήσει ακόμα και ο εαυτός μας, κάθε μέρα είμαστε διαφορετικοί, όλοι μας αλλάζουμε συνεχώς, δεν είμαστε αυτό που βλέπουν οι άλλοι.

Κ: Ποιος στίχος των τραγουδιών σου σε εκφράζει περισσότερο;

Ν: Απ’ τις “Ομπρέλες του Demmy”, είναι το μότο μου τελευταία, “αν ήταν κάπου να ευχηθώ θα ‘ταν σ’αυτά που σ’οσους τα ‘μαθα, τα ξέχασαν”.

Κ: Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου με 3 λέξεις;

Ν: 1) Εσύ 2) πες 3) μου. Ορίστε τρεις λέξεις! (γέλια)

Κ: Παθιασμένη, γεμάτη ενέργεια, δυναμική.

Κ: Ονειρεύεσαι;Τελικά τί είναι πιο σημαντικό, να ερωτεύεσαι ή να ονειρεύεσαι;

Ν: Δεν κάνω πολλά όνειρα, ονειρεύομαι πολύ γίηνα πράγματα, τα όνειρά μου είναι πολύ βαρετά. Δηλαδή, εγώ θα ονειρευτώ π.χ. Μια βόλτα στην παραλία, καλοκαίρι, ξυπόλυτη, στον ήλιο. Άμα ερωτεύεσαι, ονειρεύεσαι και το αντίστροφο. Ό,τι ξεπερνάει τη σύμβαση είναι έρωτας. Είμαι ερωτευμένη με τη μπάντα μου, με το Θέμη, με τον Γεράσιμο, με τον Κώστα, με την μάνα μου, με την τέχνη, δεν τους αγαπαώ απλά, μετριοπαθώς! Τη βόλτα αυτή που σου περιέγραψα στην παραλία, την ερωτεύομαι!

K: Νατάσσα σε υπερευχαριστώ για το χρόνο σου αλλά και για τη συνέντευξη. Πέρασα πάρα πολύ όμορφα!

Ν: Μην είσαι χαζός, εγώ ευχαριστώ, το καταχάρηκα!

Transistor in action - interview

Transistor in action [interview] from Konstantinos Plakonas on Vimeo.

Κίτρινα Ποδήλατα με πολλά γκάζια!

"Ροκ δεν είναι το alternative lifestyle. Ροκ είναι κόντρα!"

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Ασχολείστε από πολύ μικροί με τη μουσική, πότε αποφασίσατε να κάνετε ένα βήμα παραπάνω και να ασχοληθείτε και επαγγελματικά;

Αλέξανδρος Παντελιάς: Είχαμε ένα γκρουπάκι με το οποίο παίζαμε αρκετό καιρό, διασκευές κυρίως, στην Αθήνα σε δύο μπαρ, αυτό “έφτασε” στα αυτιά της εταιρίας μας κι έτσι προέκυψε η πρόταση για να αρχίσουμε επαγγελματική καριέρα. Στην αρχή, δε σου κρύβω πως ήμασταν σκεπτικοί και ίσως αρνητικοί διοτί εκείνη την εποχή εγώ ήμουν 17 χρωνών και έδινα Πανελλήνιες και ο Γιώργος μόλις είχε μπει στο Πανεπιστήμιο και είχε πολύ διάβασμα. Τελικά, μετά απο μεγάλο “φλερτ”, ενδώσαμε γιατί λατρεύουμε τη μουσική και αποφασίσαμε να την βάλουμε “για τα καλά” στη ζωή μας.

Γιώργος Παντελιάς: Μπορεί να παίζαμε ερασιτεχνικά στην αρχή αλλά είχαμε επαγγελματική νοοτροπία, δεν παίζαμε δηλαδή για να “βγάλουμε” γκόμενες. Επίσης, είμασταν απ ‘τις μπάντες οι οποίες δεν κυνηγήσανε τις δισκογραφικές, εαν αυτό το λες τύχη, θα σου πω πως την τύχη την φέρνεις ή την διώχνεις από κοντά σου.

Κ: Νεό single με τίτλο “Τί είναι κράτος;”.

Α - Γ: Το single προέκυψε κάπως εμβόλιμα. Η στιχουργός, Νίκη Παπαθεοχάρη, μας πρότεινε να συνεργαστούμε πάνω σε αυτή τη δουλειά και εμείς δεχτήκαμε γιατί μας άρεσε φοβερά η ισορροπία που έχει ο στίχος. Από τη μία είναι κατεγγελτικός αλλά από την άλλη φωνάζει πόσο πολύ φταίμε εμείς οι ίδιοι για την κατάσταση που υπάρχει. Μας αρέσει να πηγαίνουμε κόντρα στο mainstream και προσπαθούμε, όσο μπορούμε βέβαια, να εμπνεύσουμε τη νέα γενιά να αλλάξει νοοτροπία και να πάμε αυτόν τον τόπο παρακάτω.

Κ: Ρισκάρετε και βάζετε έντονο πολιτικό στίχο στα τραγούδια σας, δεν φοβάστε για αυτήν σας την επιλογή;

Α: Πάντα είχαμε και πολιτικό και κοινωνικό στίχο απλά παλιότερα ίσως να ήταν πιο καμουφλαρισμένος. Πλέον ο λόγος μας είναι οξύς, αποφασίσαμε να φωνάξουμε πιο δυνατά, ειδικά μετά από το δίσκο “Ανάδυση” γιατί πιστεύουμε πως ο κόσμος το έχει ανάγκη.

Γ: Βλέπεις ανθρώπους που έχουν τελειώσει πανεπιστήμια, έχουν μεταπτυχιακά, διδακτορικά, άπειρους τίτλους και βεβαιώσεις και βρίσκει δουλειά, εάν είναι κωλόφαρδος, με ένα μισθό της πείνας. Το πολιτικό τραγούδι χρειάζεται πολύ χρόνο για να ευδοκιμήσει και να “πετύχει”, περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών μας.

Κ: Είστε δύο ενεργά, πολιτικά άτομα, τί σιχαίνεστε στην Ελλάδα του 2010 και τί θα κρατούσατε;

Γ:  Αυτό που με κάνει να αηδιάζω είναι η αναξιοκρατεία. Οι προσπάθειες νέων, ικανότατων ανθρώπων δεν βρίσκουν αντίκρισμα και καταλήγουν στο κενό. Με ενοχλεί που αναγκάζονται να καταφύγουν στη λύση του εξωτερικού για να εκτιμηθούν αξιοκρατικά και σωστά. Επιπλέον, σιχαίνομαι τη νοοτροπία του Έλληνάρα, που έχει υιοθετηθεί και από νέους ανθρώπους και είναι πραγματικά κρίμα, έχουν συνηθίσει σε ένα μοτίβο ρουσφετολογίας και “βολέματος”.

Α: Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό που θα κρατούσαμε και οι δύο νομίζω, είναι η εμπιστοσύνη που έχουμε στη νέα γένια, στον όμορφο τσαμπουκά που δείχνουν, στο υγιές ένστικτό τους να αντιστέκονται σε όλα αυτά που προανέφερε ο Γιώργος.

Γ: Μέσα στο χάος, υπάρχει μια νεολαία που “την ψάχνει” και δεν δέχεται μασημένη τροφή. Διανύουμε την εποχή της πληροφορίας, της εικόνας, του video και μέσω του internet οι νέοι έχουν περισσότερα ερεθίσματα και διεξόδους και είναι έτοιμοι να αντιδράσουν.

Κ: Πολλές συνεργασίες με μεγάλα ονόματα του χώρου, ενδεικτικά αναφέρω: Γεράσιμο Ανδρεάτο , Ορφέα Περίδη , Γλυκερία,  Λαυρέντη Μαχαιρίτσα , Τάνια Τσανακλίδου, Γαλάνη και πολλούς άλλους. Θεωρείτε κάποια συνεργασία σταθμό στην καριέρα σας;

Α - Γ: Κάθε συνεργασία είναι σταθμός για μας, ένα μικρό σχολείο, μια μελετημένη κίνηση και όχι “μαγείρεμα” εταιριών. Μάθαμε επαγγελματισμό, να μην κάνουμε “εκπτώσεις” και να δουλεύουμε πολύ σκληρά, όσα χρόνια κι αν περνάνε. Για παράδειγμα, στη συνεργασία μας με τη Δήμητρα Γαλάνη, φάγαμε ένα ωραίο χαστούκι, είδαμε έναν άνθρωπο μετά από τόσα χρόνια επιτυχιών να ανησυχεί και να τρέχει σαν πρωτοεμφανιζόμενος. Επίσης, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στον Λαυρέντη και στον Ορφέα που μας πίστεψαν και μας έδωσαν χόρο να δημιουργήσουμε και να αναδειχθούμε στο πλάι τους.

Κ: Ποια στιγμή σας θεωρείτε καλύτερη στο χώρο της μουσικής;

Α: Ανεβαίνουμε λίγα-λίγα σκαλοπάτια, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάτι. Είναι μικρές επιτυχίες που σου δίνουν δύναμη να προχωρήσεις παρακάτω. Έτσι βλέπουμε κάθε στιγμή μας, καλή ή κακή.

Γ: Το ίδιο σημαντική ήταν η πρώτη μας sold-out συναυλία με το γεγονός ότι 2μιση χρόνια μετά απ’ αυτήν πήγαμε σε ένα μεγαζί και είχε 40 άτομα. Μια πολύ σημαντική στιγμή που μας έκανε να καταλάβουμε ότι πρέπει να δουλέψουμε παραπάνω και να βρούμε τα λάθη μας.

Κ: Τί είδους ακούσματα επηρεάζουν τη μουσική σας;

Α - Γ: Διαφορετικά! Απ’ τη στιγμή που αρχίσαμε να έχουμε κάπως το δικό μας, προσωπικό στυλ, προσπαθούμε να τα συνδιάζουμε όλα. Ακούμε και ethnic, jazz, έχουμε ανοιχτά αφτιά και προσπαθούμε να βελτιώσουμε τον ήχο μας από όλα τα είδη της μουσικής.

Κ: Να αναφέρουμε πως αυτήν την εποχή εμφανίζεστε στην Αθήνα, μαζί με Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και Γιάννη Κότσιρα. Μιλήστε μου γι’αυτή τη συνεργασία, τι κατάσταση επικρατεί εκεί;

Α - Γ: Η σύμπραξη με τον Λαυρέντη κρατάει καιρό και είναι αηδιαστικά αρμονική. Υπάρχει συμφωνία κινήσεων, απόψεων, σεβασμός προς όλη τη νοοτροπία του απέναντι στη μουσική. Είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με τον Γιάννη και μας αρέσει που πατάει σε πιο λαϊκά μονοπάτια, έχει ενδιαφέρον. Το ροκ μαζί με το έντεχνο και το λαϊκό “παντρεύονται” και νομίζουμε πως αυτό αρέσει και στον κόσμο.

Κ: Έχετε σκεφτεί να προσθέσετε κι άλλα μέλη στο group ή πιστεύετε πως θα «χαλάσει» την αρμονία σας;

Α: Είναι τόσο δεμένη αυτή η σχέση και τόσο παγιωμένη που δύσκολα μια τρίτη γνώμη θα “κολλήσει” με τη δικιά μας. Βέβαια, στα 10 αυτά χρόνια έχουμε κάποιους “μόνιμους” συνεργάτες τους οποίους εμπιστευόμαστε και συνεργαζόμαστε και πλέον τους θεωρούμε οικογένειά μας.

Κ: Μαλώνετε μεταξύ σας;

Α - Γ: Φυσικά, μέσα σε φυσιολογικά πλαίσια. Όταν μαλώνουμε είναι κυρίως για θέματα που δεν έχουν σχέση με τη μουσική, αν είναι να μαλώσουμε για θέματα που αφορούν τη μουσική θα είναι για μικροδιαφωνίες που τελικά θα έχουν παραγωγικό αποτέλεσμα.

Κ: Φανταζόσασταν την επιτυχία που αντιμετωπίζετε;

Γ: Θεωρώ πως θα έκανα πολύ μεγάλο λάθος αν σου έλεγα πως είμαστε πετυχημένοι. Τα τελευταία δύο χρόνια η μπάντα έχει κάνει μερικά σημαντικά βήματα όσων αφορά την παραδοχή του κοινού και την αναγνωρισιμότητα, αυτό όμως ήρθε μέσα από σκληρή δουλειά δέκα ολόκληρων χρώνων και έτσι προέκυψε και η επιβράβευση, σαν φυσιολογική εξέλιξη. Δε θα τρελαθούμε επειδή ήρθε η επιτυχία, γιατί δεν ήρθε μέσα σε μια νύχτα. Αυτή τη στιγμή εμείς θα μηδενίσουμε το “κοντέρ” και θα αρχίσουμε απ’ την αρχή. Θα είμαστε επιτυχημένοι μόνο αν δούμε πως αφήσαμε κάποιο έργο, μικρό ή μεγάλο, πίσω μας.

Κ:  Τί είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας χαρακτηρίζει τη δική σας μουσική και την κάνει να ξεχωρίζει απ’ τις υπόλοιπες  παραγωγές των τελευταίων χρόνων;

Α: Με το θέμα της παραγωγής είμαστε τρελαμένοι. Θέλουμε κάθε φορά να προτείνουμε νέα πράγματα, νέους ήχους. Δεν μπορώ να σου πω αν τα καταφέρνουμε, μπορώ να σου πω όμως οτι προσπαθούμε με νύχια και με δόντια.

Κ: Όνειρα/φιλοδοξίες για το μέλλον; Προσωπικές αλλά και επαγγελματικές;

Γ: Εγώ θα ήθελα να ξεκουραστώ!

Α: Τα ονειρά μας είναι περισσότερο κοντινοί στόχοι, μόλις περνάμε ένα εμπόδιο ανεβάζουμε τον πήχη ένα κλικ προς τα πάνω.

Γ: Έχουμε μερικές συζητήσεις με το εξωτερικό αλλά το μελετάμε ακόμα, εύχομαι να παν όλα καλά τελικώς!

Κ: Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ, ήταν απολαυστικότατη συνέντευξη, το καταχάρηκα!

Α - Γ: Εμείς σε ευχαριστούμε, σου ευχόμαστε τα καλύτερα!

Interviewing Χάρης Ρώμας

Ημερομηνία: 25.12.09

Ώρα: 19:30

Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη, Νέα Παραλία,  Μακεδονία Παλάς

Project: Συνέντευξη με το Χάρη Ρώμα





SheepBlogging: Χρόνια διακεκριμένος πρωταγωνιστής στη μικρή αλλά και στη μεγάλη οθόνη, καθώς και στο θέατρο. Πότε αποφάσισε ο Χάρης ότι θέλει να γίνεις ηθοποιός, και τελικά να παρατήσει την Ιατρική;

Χάρης Ρώμας: Αισθάνθηκα ότι πρέπει να κάνω αυτή τη δουλειά και μόνο αυτή στην εφηβεία γύρω στα 14-15 όταν και συνέβη ένα καθοριστικό περιστατικό. Ξεκινήσαμε με την παρέα μου για το Σινεμά Ορφέας στη Σταδίου, στο οποίο υπήρχε τότε και το μικρό κυκλικό Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, εγώ κατά κάποιο μαγικό, μοιραίο τρόπο-ή απλώς από αφηρημάδα- πέρασα την πόρτα του θεάτρου και χωρίς να το καταλάβω παρακολούθησα την «οπερέτα του Γκομπρόβιτς». Μαγεμένος καθώς ήμουν μετά το τέλος της παράστασης παραπάταγα και χτύπησα το κεφάλι μου σε μια κολώνα της ΔΕΗ και εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου ότι αυτό και μόνο θέλω να κάνω.

Στην πορεία, λόγω αστικής καταγωγής και επειδή υπήρξα καλός μαθητής οι γονείς μου επέμεναν να ακολουθήσω ένα επάγγελμα απ’ αυτά που οι Γάλλοι ονομάζουν “comme il faut”. Τελείωσα την Ιατρική μετά από 12 χρόνια διότι ήδη από το 3ο έτος παρακολουθήσα κρυφά από τους γονείς μου μαθήματα σε δραματική σχολή.

SB: Ποια η αντίδραση των γονιών σου όταν έμαθαν για τα μαθήματα υποκριτικής που παρακολουθούσες;

Χ: Φανέρωσα στους γονείς μου την ηθοποιία όταν πρωτοέπαιξα στην «Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκη. Μου ανακοίνωσαν ότι δεν θέλουν να συντηρούν μια τέτοια «περίπτωση» κι ότι εφόσον έχω τέτοιου είδους βλέψεις, πρέπει να τα βγάλω πέρα μόνος μου.

SB: Υπήρξε κάποιος ρόλος που θεωρείς εσύ σταθμό στην καριέρα σου;

Χ: Η καλύτερη στιγμή μου στο χώρο και ρόλο σταθμό θεωρώ πως είναι ο Διόνυσος στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη όταν και πρωταγωνίστησα στην Επίδαυρο. Νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη καταξίωση για έναν Έλληνα ηθοποιό να παίξει στην Επίδαυρο.

SB: Υπήρξαν δύσκολα χρόνια πριν την επιτυχία; Χρωστάς σε κάποιο πρόσωπο την επιτυχία σου;

Χ: Βεβαίως υπήρξαν δύσκολα χρόνια πριν την επιτυχία όπως και υπήρξαν δύσκολα χρόνια και μετά. Η επιτυχία είναι κάτι ρευστό σε αυτή τη δουλειά, πάντα δίνεις «εξετάσεις», πάντα υπάρχουν περίοδοι που αισθάνεσαι ότι τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως θα τα ήθελες.

Δεν υπάρχει κάποιο άτομο στο οποίο χρωστάω την επιτυχία, δεν υπήρχε κάποιο χέρι το οποίο να με τραβήξει και να μου δώσει τεράστια ώθηση, υπάρχουν όμως άτομα τα οποία θα ευχαριστούσα, άτομα όπως οι αείμνηστοι Ρένα Βλαχοπούλου και ο Σωτήρης Μουστάκας και τον σπουδαίο στο είδος του Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος ήταν ήδη πολύ επιτυχημένος από νεαρή ηλικία.

SB: Άννα Χατζησοφιά, θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε το συγγραφικό σου alter ego. Μεν & Δεν, Κων/νου & Ελένης, Λιφτινγκ, Το καφέ της χαράς, Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο, Ο κακός Βεζύρης. Ποιο είναι το μυστικό αυτής της τόσο καλής συνεργασίας;

Χ: Δεν θεωρώ πως η Άννα είναι το συγγραφικό μου alter ego, είναι εξαιρετική συγγραφέας και πολύ «κοφτερό μυαλό». Είχαμε όντως μια πολύ επιτυχημένη, δεμένη συνεργασία  αλλά εγώ πάντα κρατούσα ένα συγγραφικό κομμάτι του εαυτού μου ανενεργό και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με την Άννα γιατί είναι πολύ προσωπικό. Ήταν ένας χρυσός κύκλος ο οποίος έκλεισε χωρίς όμως να τον απαξιώνω ή να τον κατακρίνω.

SB: Dr.Ρούλης, έξυπνο χιούμορ, ωραίες ατάκες, φρέσκα πρόσωπα. Τι νομίζεις πως ήταν αυτό που έφταιξε και δεν πήγε καλά η σειρά;

Χ:  Το εύκολο είναι να αρχίσω να κατηγορώ και να αποδίδω ευθύνες, αυτό που θα σου πώ όμως με σιγουριά είναι ότι για την επιτυχία ή για την αποτυχία είναι συνυπόλογα πολλά πράγματα και είναι ένας πολύπλοκος συγκερασμός καταστάσεων. Αυτό που πιστεύω για την -κατά τα λεγόμενα- αποτυχία της σειράς είναι ότι δεν βρήκε τον κατάλληλο χώρος και χρόνο για να ευδοκιμίσει, το περιβάλλον του καναλιού ήταν αρνητικό.

Ευχαριστώ το κανάλι για τα τόσα χρόνια επιτυχίας όμως θέλω να κλείσω και αυτόν τον κύκλο και να τον αφήσω πίσω μου, όπως έκλεισα πολλούς άλλους κύκλους πρόσφατα στην επαγγελματικήκαι προσωπική μου ζωή.Θέλω να «ξαναγγενηθώ».

SB: Οι ράγες πίσω μου, μια εκπληκτική θεατρική παράσταση που ανέβηκε και 2η χρονιά, μίλησέ μου λίγο για το έργο.

Χ: Είναι μια πολύ ιδιαίτερη δουλειά, με βοηθάει να δηλώσω το ποιος θέλω να είμαι πραγματικά και νομίζω πως στο κοινό προσφέρει ένα ταξίδι ψυχής.

SB: Να αναφέρουμε επίσης πως αυτόν τον καιρό, σκηνοθετείς και την οπερέτα «Ο Βαφτιστικός» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, που ανεβάζει η Οπερα Θεσσαλονίκης μέχρι 24 Ιανουαρίου 2010 στο κινηματοθέατρο «Αριστοτέλειον» της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Χ: Η παράσταση αυτή είναι μια εκπληκτική οπερέτα και μια από τις πιο έξυπνες «φάρσες». Η σκηνοθεσία θεωρώ πως είναι η πεμπτουσία της καλλιτεχνικής μου φύσης, με ολοκληρώνει απόλυτα και μεσα απ’ αυτήν προβάλλεται ο Χάρης που θέλω να είμαι και να περάσω στο κοινό.

SB: Θέατρο ή τηλεόραση;

Χ: Θέατρο, αφού πω όμως ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην τηλεόραση που με κατέστησε οικονομικά πιο ανεξάρτητο, όχι εξασφαλισμένο διαπαντώς όμως. Έχω την πεποίθηση πως εαν ήμουν πλήρως εξασφαλισμένος οικονομικά, δεν θα ξαναέκανα τηλεόραση αν και μου αρέσει αυτού του είδους η επικοινωνία, την χόρτασα και δεν έχω να αποδείξω κάτι παραπάνω.

SB: Οι θεατράνθρωποι «σνομπάρουν» την τηλεόραση, ποια η γνώμη σου;

X: Η τηλεόραση είναι ένα ιδιαίτερο μέσο το οποίο πρέπει να γνωρίζεις καλά πως να το χειριστείς. Έχω δει σπουδαίους ηθοποιούς να πετυχαίνουν στο θέατρο αλλά στην τηλεόραση να μην τα καταφέρνουν. Η συγκεκριμένη τηλεόραση των τελευταίων 5 χρώνων τρώει τις σάρκες της, έχει μετατραπεί σε ξεφώνημα γειτονιάς.

SB: Διακεκριμένος και σε έναν άλλο τομέα της τέχνης, τη στιχουργική, είναι ίσως μια προέκταση του εαυτού σου;

X: Σίγουρα! Οι στίχοι που γράφω είναι κυρίως ερωτικοί, εμπνευσμένοι από προσωπικά βιώματα. Βέβαια, θα ήθελα να είμαι καλύτερος στιχουργός και το ‘χω “βάλει” πείσμα, θέλω να γράψω κάτι που να μείνει διαχρονικό.

SB: Βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου;

Χ: Κοιμάμαι λίγο και ερωτεύομαι πολύ, οπότε βρίσκω χρόνο, ναι!

SB: Δεν έχεις φτάσει ποτέ σε σημείο που να πεις θα τα παρατήσω όλα για μια χρονιά για να ηρεμήσω;

X: Όχι, αυτό μπορεί να το πω όταν γεράσω. Ελπίζω να κλείσεις τη συνέντευξη λέγοντάς μου Χάρη είσαι πολύ νέος ακόμα! (γέλια)

SB: Χάρη είσαι πολύ νέος ακόμα! (γέλια) Ευχαριστώ πολύ, να σου ευχηθώ τα καλύτερα!

Χ: Εγώ ευχαριστώ, το καταχάρηκα!

Στέφανος Τσιτσόπουλος

 

Ο Στέφανος Τσιτσόπουλος, μιλάει στο ελculture.gr για το περιοδικό SOUL και την κατάσταση στην ελληνική δημοσιογραφία και ειδησιογραφία σήμερα. Απολαύστε τον.

Ιωάννης John Sir-βετάς

Ημερομηνία: 02.07.09

Ώρα: 12:45

Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη, Καλαμαριά, Imagine 89,7

Project: Mini συνέντευξη με το Γιάννη Σερβετά

SheepBlogging: Γιάννης Σερβετάς. Πολλά χρόνια ενασχόλησης με το ραδιόφωνο, με την τηλεόραση εξίσου και τα τελευταία 2-3 χρόνια και με το βιβλίο. Πότε βρίσκει ο Γιάννης χρόνο για τον εαυτό του;

Γιάννης Σερβετάς: Το ραδιόφωνο είναι κάτι που αγαπώ και δεν θα μπορούσα να ζήσω χωρίς αυτό, το βιβλίο εξελίχθηκε με τον ίδιο τρόπο, οπότε κάνω μία και μόνο δουλεία που ονομάζεται τηλεόραση, σοβαρή, “δυνατή” και ανταγωνιστική, με μια πολύ καλά οργανωμένη και δεμένη ομάδα. Πάντα βρίσκεις χρόνο γι’ αυτούς που αγαπάς, η δουλειά είναι δικαιολογία για να μην τους βλέπεις, εγώ προσωπικά δεν χρησιμοποιώ τέτοιου είδους δικαιολογίες.

SB: Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σου;

Γ: Θα ασχοληθώ σίγουρα με κάποιο βιβλίο ακόμα. Όσον αφορά την τηλεόραση, δεν έχω κάποια καινούρια σχέδια γιατί ότι έχουμε σκεφτεί σαν ομάδα το έχουμε πραγματοποιήσει και επιπλέον είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένος με την τωρινή μου δουλειά. Για να φανώ ειλικρινής, η τηλεόραση με φοβίζει λίγο γιατί είναι ένας πολύ σχολαστικός χώρος.

SB: Η οικογένεια πως αντιμετωπίζει τον μπαμπά Σερβετά;

Γ: Στο σπίτι έχω το ρόλο που πρέπει να έχω, το ρόλο του πατέρα και του συζύγου. Δεν με αντιμετωπίζει κάπως διαφορετικά η οικογένειά μου. Ελπίζω να είμαι σωστός και στους δύο μου ρόλους, λίγο περισσότερο βέβαια στο ρόλο του πατέρα, εύχομαι ο γιος μου, Βασίλης, να γουστάρει που μ’ έχει πατέρα.

SB: Χρόνια συμπορευτής σου στο ραδιόφωνο ο Βασίλης Δέλιος, πώς έγινε αυτή η γνωριμία;

Γ: Ο Βασίλης είναι «γνωριμία bar»…

SB: … τον «μπάνισες;» (γέλια)

Γ: Ναι, ήταν πολύ ωραίο αγόρι τότε με μακρύ μαλλί…(γέλια) Η αλήθεια είναι πως γνωριστήκαμε σε ένα bar που διατηρούσα εκείνη την εποχή. Στο bar εκείνο λοιπόν, εγώ ήμουν ο αστείος, αυτός που έλεγε τα καλά ανέκδοτα και έκανε όλο το χαβαλέ. Μια μέρα, εμφανίστηκε ο Βασίλης, είπε μερικά πολύ καλά ανέκδοτα και μάζεψε όλη την προσοχή, και φυσικά, όλα τα γκομενάκια προς το μέρος του.(γέλια)Τότε αρχίσαμε μια «ευγενική κόντρα» ανεκδότων και γνωριστήκαμε καλύτερα. Ο Βασίλης δεν είναι μόνο φίλος, είναι αδερφός, πατέρας, συγγενής μου.

SB: Η συνεργασία στο ραδιόφωνο πώς προέκυψε;

Γ: Είδα πως ο Βασίλης έχει μέσα του κάτι το ιδιαίτερο, κάτι το οποίο χρειάζεται για το ραδιόφωνο, έτσι τον καλούσα στις εκπομπές μου. Αρχικά, δεν μιλούσε καθόλου, στη συνέχεια όμως έκανε τη δική του εξέλιξη. Το ραδιόφωνο, όπως αρκετά αθλήματα, θέλει δύο ρόδες τουλάχιστον για να κινηθεί και να τσουλήσει αρμονικά. Άλλες φορές τραβούσα εγώ το Βασίλη, άλλες φορές εκείνος εμένα.

 

SB: Μέσω του Imagine και του Ράδιο Αρβύλα κυρίως σχολιάζετε και σατιρίζετε την επικαιρότητα αλλά και την πολιτική. Έχεις σκεφτεί ποτέ να ασχοληθείς με τα κοινά και με την πολιτική γενικότερα;

Γ: Περίπλοκη ερώτηση, παγίδα μου φαίνεται. Με την έννοια να «κατέβω βουλευτής» για παράδειγμα, όχι. Βέβαια, πρέπει να παραδεχτούμε και να καταλάβουμε πολλά πράγματα. Ο άνθρωπος είναι πολιτικό και κοινωνικό ων, τα πάντα είναι πολιτική, ακόμα και ο τρόπος που περπατάμε. Προσωπικά είμαι από τους τυχερούς γιατί στην οικογένειά μου δεν είχαμε καμία πολιτική επιρροή, οπότε δεν γέρνω προς κάποια παράταξη ή προς κάποια πολιτική θέση, είμαι από τους λεγόμενους «αναποφάσιστους».

SB: Για την αποχή που πραγματοποιήθηκε στις Ευρωεκλογές, τι γνώμη έχεις;

Γ: Αυτό είναι δημοκρατία, το δικαίωμα να μην ψηφίζεις εφόσον δεν το επιθυμείς, εφόσον όμως δεν το επιθυμείς συνειδητά και ξέρεις γιατί το κάνεις, και όχι επειδή θέλεις να πας για μπάνιο. Πιστεύω πως έγινε ένα καλό βήμα, μια μικρή αρχή για να ταρακουνηθούν λίγο οι «από πάνω».

SB: Είπες προηγουμένως πως ότι έχετε σκεφτεί ως ομάδα το έχετε πραγματοποιήσει στην τηλεόραση, είδαμε πριν μερικά χρόνια πως ο «Γιάννης ο Όμορφος» είχε μια μικρή σχέση με τους θρυλικούς «Α.Μ.Α.Ν.», υπάρχει περίπτωση να αναβιώσουν ποτέ οι «Α.Μ.Α.Ν.» ;

Γ: Οι «Α.Μ.Α.Ν.» έκαναν ένα τεράστιο, επιτυχημένο ελπίζω κύκλο. Ο «Γιάννης ο Όμορφος» πάλι ήταν απλά σκηνοθετημένα ανέκδοτα. Μέσω του youtube αλλά και άλλων sites μπορούν όλοι να δουν ό,τι έχουμε φτιάξει στο παρελθόν. Όσων αφορά την ερώτηση για το ΑΜΑΝ θα σας απαντήσω πως τώρα, είμαι πολύ ικανοποιημένος με το Ράδιο Αρβύλα.

SB: Με το θέατρο θα ήθελες να ασχοληθείς κάποια στιγμή;

Γ: Δεν ξέρω αν το θέατρο θα ήθελε να ασχοληθώ μαζί του. Ο λαός λέει, ένα καρπούζι στην μασχάλη. Εγώ έχω φορτώσει ήδη τρία «καρπούζια» , χώρια η οικογένεια. Τι να σας πω. Μπορεί στο μέλλoν. Άλλωστε μικρό παιδί είμαι…ίσως όταν με το καλό μεγαλώσω…

SB: Ξέρω ότι ασχολείσαι με τα blogs, τα διαβάζεις και σου αρέσει πολύ αυτού του είδους η δημοσιογραφία, πώς και δεν διατηρείς το δικό σου blog;

Γ: Για πολλούς και διάφορους λόγους, ο σημαντικότερος ίσως ότι δεν έχω χρόνο να το ανανεώνω συχνά και να ασχοληθώ όσο θα ήθελα με αυτό. Όπως ανέφερες ασχολούμαι με τα blogs, χαρακτηριστικό παράδειγμα το τελευταίο μου βιβλίο, το οποίο το έγραψα παρέα με τους blog-ατζήδες, όπως μου αρέσει να τους αποκαλώ. Θεωρώ πως τα blogs έχουν μεγάλη δύναμη και θετική ενέργεια και πως ειδικά εσείς οι 17άρηδες ψήνεστε με τον καλύτερο τρόπο μέσω αυτών.

SB: Αυτό ήταν αγαπητέ Γιάννη Σερβετά, να σε ευχαριστήσω πάρα πολύ!

Γ: Εγώ ευχαριστώ πάρα πολύ, μου έδωσες ιδιαίτερη χαρά.

James @ Ράδιο Αρβύλα

Ο καιρός για τις δύο μεγάλες συναυλίες των James στις 16 και 17 Ιουλίου στη Θεσσαλονίκη πλησιάζει.(Όσοι σκέφτεστε τώρα που διαβάζετε να αγοράσετε εισιτήρια, ξεχάστε το, η συναυλίες είναι sold out 2 μήνες πριν) Χαζεύοντας στο youtube, βρήκα την περσινή συνέντευξή τους στο Ράδιο Αρβύλα και είπα να την ανεβάσω για τους ενδιαφερόμενους και που ξέρετε, ίσως και το SheepBlogging να έχει κάτι αποκλειστικό από James…

1ο μέρος:(η συνέντευξη)

2ο μέρος:(τα τραγούδια)

Kings of Leon

Οι Kings of Leon ερμηνεύουν το "sex on fire" και το “use somebody” από τον τελευταίο τους επιτυχημένο δίσκο “Only by the night”  και δίνουν μια μικρή συνέντευξη σε γνωστή αμερικάνικη εκπομπή. Απολαύστε τους!

Monika – Mini συνέντευξη

H Monika μιλάει για τη μουσική της, τις φιλοδοξίες και τους στόχους της και την κατάσταση στην ελληνική μουσική και δισκογραφία. Ο ήχος δεν είναι καλός όμως η συνέντευξη αξίζει! [να σημειωθεί πως η συνέντευξη δεν είναι για το SheepBlogging]

 

περισσότερα για τη Μonika στη σελίδα της στο MySpace http://www.myspace.com/monikarides

 

Συνέντευξη: Professional Sinnerz

SheepBlogging: Καλημέρα παιδιά, αυτοσυστηθείτε!

Tyler: Καλημέρα, είμαι ο Σάββας Κουτσίδης, κατά κόσμο Tyler…

Αδάμαντας:…κι εγώ ο Γιάννης Στεργίου, ή αλλιώς Αδάμαντας…

Τ-Α:…και είμαστε οι Pro Sinnerz!

SB: Πώς προέκυψε η συνεργασία μεταξύ σας και κατά συνέπεια το group?

Α: Γνωριστήκαμε πριν περίπου εννέα χρόνια, όπου γίναμε και πολύ καλοί φίλοι. Ο Σάββας πήρε κάποια δικά μου κομμάτια, τα έκανε remix και καταλάβαμε πως το αποτέλεσμα ήταν πολύ καλό οπότε αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε και το group.

SB: Professional Sinnerz. Έξυπνο, εύηχο και αμαρτωλό, ποιανού ιδέα ήταν;

T: Το όνομα είναι στίχος του Everlast από ένα παλιό του κομμάτι, μας άρεσε και το «δανειστήκαμε». Υπάρχει όμως και μια ακόμα ερμηνεία, το όνομα αντιπροσωπεύει την κρίση μας για τους σημερινούς ανθρώπους. Όλοι μας είμαστε αμαρτωλοί από τη μέρα που γεννιόμαστε και πολλές φορές γινόμαστε και επαγγελματίες αμαρτωλοί για να επιβιώσουμε.

SB: Είναι μια δημιουργική περίοδος για εσάς, πρόσφατα κυκλοφόρησε το νέο σας single με τίτλο «Όταν σε εί χα πρωτοδεί» και γνωρίζουμε πως είναι σχεδόν έτοιμος ο νέος σας δίσκος «Scarred Individuals», μιλήστε μας για αυτές τις δύο δουλειές.

Α: Το τραγούδι του single γράφτηκε πριν 1μιση χρόνο, παλιό κομμάτι για εμάς. Στην αρχή δεν το υπολογίζαμε γιατί είναι ένα slow, ερωτικό τραγούδι και δεν μπορούσαμε να φανταστούμε πως θα γίνει video clip και μια τόσο μεγάλη επιτυχία. (Να σημειωθεί πως το «Όταν σε είχα πρωτοδεί» κυριαρχεί στις πρώτες θέσεις του Mtv Hitlist και στο top ten του MadTv) Όσον αφορά το δίσκο, δουλεύεται από το 2007, αμέσως μετά την κυκλοφορία του “Nothing is a coincidence”. Το άλμπουμ διαφέρει στο ότι έχει πιο χορευτικά κομμάτια, με στοιχεία electro, rap και πιο groovy καταστάσεις και είναι μια δουλειά που περιέχει πάρα πολλές συνεργασίες. (ενδεικτικά αναφέρουμε: Moka Only,Funky Monkey,Red One, Κόμης Χ, ΝΕΒΜΑ κ.α.)

SB: Τι μουσικές σας επηρεάζουν; Ακούτε αποκλειστικά και μόνο hip-hop ή είστε ανοιχτοί και σε άλλα είδη;

Α-Τ: Το λιγότερο που ακούμε τα τελευταία χρόνια είναι hip-hop. Ακούμε πάρα πολλές μουσικές και επηρεαζόμαστε από παντού και ιδιαίτερα με τον οργασμό που υπάρχει στο internet ενημερωνόμαστε για όλα τα είδη. Βέβαια, ελαφρολαϊκά και ποπ-λαϊκά προσπαθούμε να τα αποφύγουμε αλλά αναγκαστικά τα ακούμε και αυτά γιατί πρέπει να είμαι σε επαγρύπνηση, να ακολουθούμε τις εξελίξεις.

SB: Ο «χώρος» της μουσικής στον οποίο ανήκετε είναι ένας χώρος όπου καθημερινά «ξεφυτρώνουν» νέοι καλλιτέχνες, τι πιστεύετε πως είναι αυτό που σας έκανε να ξεχωρίσετε και να «αναδυθείτε»;

T: Δυστυχώς όλοι αυτοί που ξεφυτρώνουν δεν είναι και καλλιτέχνες. Ο καθένας πλέον που έχει υπολογιστή και μικρόφωνο, μπορεί να γράψει ένα κομμάτι και να το ανεβάσει αντί να κάτσει να δουλέψει πρώτα κάποιο ορισμένο χρονικό διάστημα ώστε να βελτιωθεί. Αυτό που πιστεύω έκανε τη διαφορά με μας είναι πως έχουμε διαφορετικό στυλ από τους υπόλοιπους καλλιτέχνες hip-hop/rap…

Α: Βλέπεις group και καλλιτέχνες να βγαίνουν στην επιφάνεια και το πρώτο τραγούδι που βγάζουν είναι μέσα με ρίμες και καλά που θα με γ****ουν! Φοράνε φαρδιά παντελόνια και φαρδιές μπλούζες, αντιγράφουν ο ένας τον άλλο…

Τ: Εμείς προσπαθούμε να έχουμε ένα προσωπικό στυλ, ντυνόμαστε διαφορετικά, γράφουμε κομμάτια με πολλά στοιχεία μέσα, έχουμε stage presence και επικοινωνούμε με τον κόσμο πολύ καλά, άρα λόγω εμφάνισης και ήχου.

SB: Έχετε συνεργαστεί με αρκετούς καλλιτέχνες του χώρου, σκέφτεστε κάποια συνεργασία που θα θέλατε πολύ να γίνει, ίσως με καλλιτέχνες άλλου είδους μουσικής;

Α-Τ: Η αλήθεια είναι πως έχουμε συνεργαστεί με καλλιτέχνες από διάφορα είδη μουσικής. Μια συνεργασία που θα θέλαμε πολύ να πραγματοποιηθεί είναι με τους Swollen Members και είναι στα άμεσα σχέδιά μας. Πάντως, οι καλύτερες και οι πιο αρμονικές συνεργασίες είναι με φίλους, όταν είμαστε μαζεμένοι όλοι μαζί, και από κάτι μικρό και ίσως ασήμαντο που λέει κάποιος στην παρέα γράφεται ένα κομμάτι.

SB: Πολλοί είναι αυτοί που σας κατακρίνουν για την είσοδό σας στο «Family», μερικοί μιλούν για εμποροποιημένες παραγωγές, άλλοι για «έλλειψη» ελευθερίας κινήσεων, τί έχετε να απαντήσετε σε όλους αυτούς, ποια η δική σας θέση;

A: Η ατμόσφαιρα στο «Family» είναι εντελώς οικογενειακή και «παρεΐστικη». Καταρχήν, εμείς μπήκαμε γιατί ήμασταν πολύ καλοί φίλοι με τους ΝΕΒΜΑ και γνωρίζαμε προσωπικά τους περισσότερους. Το «Family» μας έδωσε πλήρη ελευθερία και μας έδωσε «εντολή» να παραμείνουμε έτσι όπως είμαστε και να μην αλλάξουμε τίποτα όσον αφορά τον ήχο μας και το στυλ μας. Επιπλέον, μας βοήθησε πολύ στην προώθηση του single, συνεπώς δε βρίσκω κάτι το αρνητικό στην είσοδό μας σε αυτό.

SB: Δυσκολευτήκατε να μπείτε στο χώρο της δισκογραφίας; Είναι ένας φιλικός χώρος;

Α-Τ: Εμείς δεν έχουμε δει κάποιο πολύ κακό της πρόσωπο μέχρι στιγμής. Μας έχουν φερθεί με τον καλύτερο τρόπο και στο «Family» και στη Universal, να φανταστείς ο διευθυντής της Universal ήρθε και μας γνώρισε προσωπικά γιατί το ήθελε. Σίγουρα είναι μια επιχείρηση, εάν ανταποκρίνεσαι στις προσδοκίες είναι όλοι φιλικοί μαζί σου εάν όχι, σε διώχνουν.

SB: Συμφωνείτε με το γεγονός ότι πολλά νέα group και πολλοί καλλιτέχνες κυκλοφορούν δωρεάν τα τραγούδια τους ή το δίσκο τους στο internet;

Α: Είναι δικαίωμά τους, δεν με ενοχλεί, έχουν μια ιδεολογία. Μην νομίζεις όμως πως όσοι κυκλοφορούν το cd τους ελεύθερα, δεν θα ήθελαν να υπάρχει στα δισκοπωλεία και να το αγοράζει ο κόσμος και να πηγαίνουν καλά οι πωλήσεις, άλλοι δεν θέλουν ακόμα να «δισκογραφηθεί» ο δίσκος τους, άλλοι δεν μπορούν.

SB: Υπάρχουν άνθρωποι και ΜΜΕ που να δίνουν ευκαιρίες σε νέους καλλιτέχνες; Εσείς έχετε ανθρώπους δίπλα σας που σας στηρίζουν και σας ακολουθούν; Μπορεί ένας νέος να παλέψει μόνος του;

Τ: Δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να τα καταφέρει κάποιος μόνος του. Χρειάζεται να είσαι παντού, στα περιοδικά, στο ραδιόφωνο, στο internet, στα blogs και δεν είναι δυνατόν όλα αυτά να τα προλαβαίνει ένα άτομο ή δύο. Εμείς αρχίσαμε μόνοι μας την πορεία και στη συνέχεια γνωρίσαμε τον Alex (ΝΕΒΜΑ) και τώρα πλέον έχουμε το «Family» που μας στηρίζει και μας βοηθάει.

SB: Το κοινό στην Ελλάδα είναι «δύσκολο»; συναυλιακό και αγοραστικό κοινό.

Τ: Είναι αρκετά δύσκολο, ειδικά εάν δεν ξέρει τα τραγούδια και εάν δεν ξέρει τον καλλιτέχνη. Όσον αφορά το αγοραστικό, δεν μπορώ να εκφέρω άποψη γιατί είμαστε νέοι στη «φάση».

SB: Όνειρα-στόχοι, προσωπικοί και μη, για το μέλλον;

Α-Τ: Οι στόχοι κάθε μήνα αλλάζουνε, δεν μπορούμε να ξέρουμε για το μέλλον. Θέλουμε να βγει ο δίσκος μας το καλοκαίρι με το καλό και να κάνουμε ένα ακόμη video clip, προς το παρών. Είμαστε τυχεροί γιατί πολλά από τα όνειρα που είχαμε έχουνε πραγματοποιηθεί, οπότε με τον καιρό γεννιούνται και δημιουργούνται νέες προσδοκίες, εμείς κρατάμε χαμηλά τον πήχη για να μη χάσουμε τον έλεγχο.

SB: Να σας ευχαριστήσουμε πολύ professional sinnerz και να σας ευχηθούμε τα καλύτερα για το μέλλον.

A-T: Εμείς να σας ευχαριστήσουμε αλάνια, να ‘στε καλά!

 

Περισσότερα για τους professional sinnerz στη σελίδα τους στο Myspace http://www.myspace.com/professionalsinnerz