SheepBlogging

Τέλος Εποχής

2011-03-18T19:31:00.000+02:00

Θα ήθελα να ανακοινώσω πως σταματώ τη διαχείριση του sheepblogging. Από εδώ και στο εξής, θα βρίσκετε κείμενά μου, συνεντεύξεις κ.α. στο http://conplan.tumblr.com

Κωνσταντίνος Πλακώνας

Συνάντηση με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

2011-02-19T23:42:00.003+02:00

Ένα “μουσικό-αλκοολικό” καφενείο όπου μαζεύονται μποέμ καλλιτέχνες μια άλλης εποχής ήταν το καταφύγιό μας ένα απόγεμα όπου ο χειμώνας έπαψε να είναι gentleman και να βρίθει καλών τροπών. Μια Τρίτη που μύριζε σαν Κυριακή λοιπόν, ένας αλήτης και ένας καθωσπρέπει συνάντησαν τον ερωτικό-αιρετικό ποιητή Ντίνο Χριστιανόπουλο. Με ψυχή μικρού παιδιού και γλώσσα καυλωμένου εφήβου μας μίλησε για τον έρωτα και την ποίηση με τις απαγορευμένες λέξεις.

“Σας ψάχναμε πολύ καιρό” του λέω καθώς παραγγέλνουμε καφέ και γίνονται οι πρώτες συστάσεις. “Μη μου πεις, θεωρούμαι δηλαδή ψαγμένος και in” αστειεύεται.

Η κουβέντα μας αρχίζει με το θέμα της παιδείας και της γλώσσας όπου ο Χριστιανόπουλος δείχνει φανερά τη δυσαρέσκεια και την απογοήτευσή του για τη σημερινή της κατάντια και κλείνει λέγοντας αφοπλιστικά όπως πάντα “Είναι τόσο τραγική η κατάσταση όπου μόνο ένα πράγμα με παρηγορεί, ξέρεις ότι θα πεθάνω και επιτέλους θα γλιτώσω από το κωλοχανείο”.

“Η υπόθεση έληξε...και έληξε καλά. Τώρα πια, εγώ ξόφλησα”, μας απαντάει στην ερώτηση αν γράφει ακόμα.

Σαν παραμυθάς μας διηγείται ιστορίες από τα παιδικά του χρόνια, τις δύσκολες εποχές πείνας, ιστορίες με εξορίες και παπάδες. Χανόμαστε και μεις μαζί του στο απλανή, νοσταλγικά του μάτια παίζοντας ορθά το ρόλο μας.

“Να μη σας ενδιαφέρει αν πιστεύω στο Θεό. Αυτό δεν με ενδιαφέρει. Η πίστη μπορεί να μην είναι στο Θεό, μπορεί να ‘ναι και στο σφυροδρέπανο. Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι είναι περίπου το ίδιο πράγμα, αρκεί να ομολογείτε ότι κάπου πιστεύετε. Πιστεύετε όμως;” αποκρίνεται στον Χρήστο όπου χαμογελά γιατί εφνυδιάζεται ευχάριστα.

Η κουβέντα μας οδηγείται-μοιραία-στο θέμα του έρωτα. “Βέβαια, αυτό που λέμε αγάπη το καταλαβαίνω αλλά αυτό που λέμε έρωτα, όχι. Εγώ για να τα ξεχωρίσω λέω: έρωτας είναι βάλε-βγάλε. Η αγάπη όμως είναι σαν τον αέρα, μπαίνει μέσα σου, βγαίνει από μέσα σου. Τί πράμα είναι ούτε ξέρεις, αλλά αυτό έχει τη μεγαλύτερη σπουδαιότητα.”

-Πόσες φορές έχετε ερωτευτεί στη ζωή σας;
-Γιατί, γαργαλιέσαι;
-Προσπαθώ να το συνδέσω με το πώς καταλαβαίνουμε πόσες φορές έχουμε ερωτευτεί, ποια είναι τα κριτήρια;
-Τί του απαντάς τώρα; Πρώτα-πρώτα τι λέμε έρωτα; Το σωστότερο είναι να ρωτάμε πόσες φορές ερωτεύτηκα τον άλλο, πόσες φορές με ερωτεύτηκε ο άλλος και πόσες φορές τα δύο αυτά συνέπεσαν.
Εγώ είχα μεγάλο ρεκόρ από έρωτα γι’ αυτό και χαρακτηρίστηκα ερωτικός ποιητής. Ερωτεύτηκα 13 φορές. Θα μου πεις: και πόσες φορές σε ερωτεύτηκαν οι άλλοι; Εεε...μιάμιση. Και πόσες φορές συνέπεσαν αυτά τα δύο; 0,5 %. Αστεία πράγματα.

“Τελικά, έρωτας είναι αυτό που βγαίνει από μέσα μας και ο άλλος δεν έχει την παραμικρή ιδέα”, καταλήγει.

“Να ξέρετε να μην μπερδεύετε τα θεωρητικά από την πράξη. Μόνο αν φάτε τα μούτρα σας θα καταλάβετε, μόνο τότε. Αυτό να κρατήσετε από εμένα, έναν εχθρό των συμβουλών” μας λέει καθώς αποχαιρετιόμαστε έπειτα από ένα δύωρο ταξίδι.

“Άντε τώρα να γυρίσεις πίσω” λέω στον Χρήστο καθώς καπνίζουμε σκυφτοί.

2011-02-15T03:16:00.003+02:00

Ένα ζεστό κορμί.

Ένα κρύο σπίτι.

Δυο καρφωμένες καρδιές στον τοίχο περίτεχνα καμουφλαρισμένες με σατανικές μάσκες

στέγασαν για τρεις νύχτες το ανολοκλήρωτό μου παραμύθι.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Ένα σόκ για τη ροκ μουσική!

2011-02-07T17:46:00.002+02:00

Το Σάββατο της 5ης Φεβρουαρίου ήταν να σημάνει το τέλος ενός σπουδαίου κιθαρίστα της ροκ σκηνής! Ο Gary Moore άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία μόλις 58 ετών σε ένα ξενοδοχείο στην Ισπανία κατά τη διάρκεια των διακοπών του.Γεννήθηκε στο Belfast της Ν.Ιρλανδίας και δεν άργησε να ενταχθεί στην πρώτη του μπάντα τους "Skid Row".Στη συνέχεια,το 1973,εντάσσεται στο συγκρότημα "Thin Lizzy" με το οποίο κυκλοφορούν το πετυχημένο albums "Nightlife".Τέσσερις μήνες αργότερα αποχωρεί και ακολουθεί solo καριέρα όχι όμως για πολύ αφού 4 χρόνια αργότερα επιστρέφει και κυκλοφορεί το album "Black Rose" πριν αποχωρήσει για τη solo καριέρα του, αυτή τη φορά οριστικά....Απο τότε και μέχρι σήμερα είχε μια σπουδαία πορεία κυρίως με τραγούδια blues.
O drummer των Lizzy,Brian Downey,σχολίασε "ένα απρόσμενο σοκ" ενώ ο κιθαρίστας,Scott Gorham,είπε ότι ήταν ένας φοβερός κιθαρίστας και κυρίως ένας φοβερός άνθρωπος.Τα αίτια του θανάτου του δεν είναι ακόμα άγνωστα.Στην επίσημη ιστοσελίδα του αναφέρθηκε:

It is with deep sorrow and regret, that we have to announce that Gary Moore passed away while on

holiday in Spain last night.

Our thoughts are with his children, family and friends at this sad time.

Καλό ταξίδι λοιπόν!Τα τραγούδια αυτά θα μας συνοδεύουν στην υπόλοιπη ζωή μας "να θυμόμαστε παλιές στιγμές κοιτάζοντας φωτογραφίες..."(στίχος από το παρακάτω τραγούδι)

Bob Sheep!

Βρόχος

2011-01-26T02:37:00.000+02:00

*επηρεασμένος

Τώρα που σ’ έχω διαγράψει απ’ την καρδιά μου,
ξαναγυρνάς όλο και πιο πολύ επίμονα,
όλο και πιο πολύ τυραννικά·
δεν έχουν έλεος τα μάτια σου για μένα,
δεν έχουν τρυφερότητα τα λόγια σου,
τα δάχτυλά σου έγιναν τώρα πιο σκληρά,
έγιναν πιο κατάλληλα για το λαιμό μου.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Υ.Γ. Ακολουθεί συνέντευξή του τις επόμενες μέρες

Εξερευνώντας το Tumblr

2011-01-20T15:40:00.002+02:00

Tumblr άκουγα και tumblr δεν είχα. Αποφάσισα λοιπόν να μην είμαι ένας δεύτερος, ένας πεταμένος, ένας τελευταίος και όπως κάθε σημερινός νέος που σέβεται τον εαυτό του αποφάσισα να δημιουργήσω ένα blog στο tumblr όπου θα έχει έναν πιο προσωπικό χαρακτήρα. Ρίξτε του μια ματιά εδώ: conplan.tumblr.com

Φωτογραφία 1948

2011-01-19T19:43:00.002+02:00

απόσπασμα από ένα αγαπημένο μου ποίημα της Κικής Δημουλά

Συ δεν φαίνεσαι.
Όμως για να υπάρχει γκρεμός στο τοπίο,
για να 'χω σταθεί στην άκρη του
κρατώντας λουλούδι
και χαμογελώντας,
θα πει πώς όπου να 'ναι έρχεσαι.
Φαίνετ' απ' τη ζωή μου
ζωή πέρασε κάποτε.

Everybody's gotta learn sometime

2011-01-10T04:50:00.006+02:00

Στη ζωή οι άνθρωποι έρχονται και φεύγουν, κυρίως. Μα, πιο σημαντικοί είναι αυτοί που ξαναέρχονται, ιδιαίτερα για τρίτη φορά.

Θα σου πω μια ιστορία

2011-01-06T18:51:00.006+02:00

Θα σου πω μια αληθινή ιστορία κι επειδή η ζωή δεν είναι ταινία, έχει άσχημο τέλος οπότε αν σου αρέσουν τα happy end, καλύτερα να μη τη διαβάσεις.

Κάποτε λοιπόν, ήταν δυο μεγάλα παιδιά που γελούσαν πολύ. Χωρίστηκαν παράξενα, όπως και παράξενα γνωρίστηκαν. Ανακάλυπταν κάθε μέρα πόσο πολύ μοιάζουνε. Όσοι τους παρατηρούσαν-και ήταν πολλοί-δεν ήταν σίγουροι αν μοιάζουν επειδή μοιράζονται τις ίδιες λέξεις ή αν επειδή απλώς έτυχε. Όχι, μ’ αυτούς δεν έτυχε, το ξέρανε κι οι δυο. Άλλωστε, η τύχη είναι μια έννοια για όσους δεν μπορούν να εξηγήσουν κάποια πράγματα, κι αυτοί ένιωθαν πως μπορούν να εξηγήσουν τα πάντα, πως μαζί μπορούν να φτάσουν στην άκρη του ουράνιου τόξου και πρέπει να σου πω, μερικές φορές τους έβλεπα να τα καταφέρνουν και χαμογελούσα κρυφά. Σχεδίαζαν τον κόσμο, είχαν ένα σχέδιο, το δικό τους σχέδιο και δεν είχαν πει σε κανέναν γι’ αυτό. Δημιουργούσαν πρωί-βράδυ στιγμές, στιγμές που γεννιόντουσαν τόσο γοητευτικά που σίγουρα και συ θα ζήλευες.

Τις νύχτες ξεχύνονταν στους δρόμους. Περνούσαν από θάλασσες, βουνά, μεγάλες πόλεις-ακόμα και από την Γκόθαμ Σίτυ-σοκάκια και έκοβαν παπαρούνες από απαγορευμένους κήπους. Το κοντέρ έδειχνε 230 αλλά αυτοί συνέχιζαν να λένε παραμύθια(εξάλλου την αλήθεια την ξέρει κι ένα παιδί)να διαβάζουν ποίηση, να ονειρεύονται και να τραγουδούν τα τραγούδια με αυτές τις αλλόκοτες στιχομυθίες.

Μια μέρα, Τρίτη πρέπει να ‘τανε, αποφάσισαν να σταματήσουν προσωρινά το ταξίδι τους και να ξεκουραστούν στο Grand Hotel, ξέρεις, εκεί που οι καμαριέρες καθαρίζουν τα ίχνη από τη σκόνη που μισούν αλλά ρουφάνε. Στο δωμάτιο 6 οι ιστορίες έλεγαν πως συχνά πυκνά εμφανιζόταν μια μάγισσα που τρέλαινε τους ανθρώπους κάνοντας τους να την ερωτευτούν και να πεθάνουν. Σ’αυτό το σημείο πρέπει να σου πω-αν δεν το ξέρεις ήδη-πως ο έρωτας είναι από τις χειρότερες ασθένειες. Τα δυο παιδιά είχαν συμφωνήσει πως ποτέ δεν πρόκειται να ερωτευτούν, ήταν και οι δύο πολύ εγωιστές και δυνατοί για να το κάνουν. Η μάγισσα όμως ήταν πολύ όμορφη και ήξερα πολλά ξόρκια περί έρωτα. Για πρώτη φορά φοβήθηκαν, ο Ε. μάλιστα, φοβήθηκε τόσο πολύ που έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε για να φύγει αφήνοντας τον Π. πίσω του. Δεν τον κατηγόρησε ποτέ που έφυγε, πώς θα μπορούσε να το κάνει άλλωστε! Ήξερε πως η καρδιά του Ε. είναι πολύτιμη για να αιχμαλωτιστεί από μια μάγισσα. Τα δυο παιδιά συμπεριφέρονταν παράξενα δίχως να έχουν ο ένας τον άλλο. Ο Ε. άρχισε να γράφει γράμματα που ποτέ δεν ταχυδρομούσε και να ανοίγει φανταστικούς διαλόγους με τον Π. και τη μάγισσα. Ο Π. βρέθηκε νεκρός μετά από λίγες μέρες στο δωμάτιο 6 κρατώντας στα χέρια του ένα σημείωμα που έλεγε: μονάχα όποιος το αξίζει από έρωτα πεθαίνει.

κείμενο: Πλακώνας Κωνσταντίνος
φωτογραφία: Σωτηρία Χαντέ

Απολογισμός

2010-12-29T19:49:00.001+02:00

Σκέφτηκες ποτέ τί γεύση έχουν τα σύννεφα; Τα ροζ-σαν από μαλλί της γριάς-σύννεφα; Είναι άραγε τόσο γλυκά όσο φαίνονται; Τί άγγιζεις περισσότερο; Το κινητό σου ή δυο κρύα χέρια; Μη σκαλώνεις. Πότε ήταν η τελευταία φορά που μύρισες τον έρωτα στο δρόμο; Ή μήπως δεν έχεις χρόνο ούτε γι’ αυτό; Ντρέπεσαι; Σίγουρα τρέμεις όταν αναρωτιέσαι πόσο καιρό έχεις να τρίψεις τα χείλη σου στα χείλη της. Στοιχηματίζω πως δεν είσαι εσύ υπαίτιος ούτε γι’ αυτό αλλά σε ανάγκασαν οι καταστάσεις. Είδες άραγε ποτέ σου την ψυχή σου; Κι αν ναι τρόμαξες; Οι απολογισμοί-είχε πει κάποιος-είναι για τους λογιστές, όχι για τους εραστές. Εσύ μπορείς να διαλέξεις μεριά;

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Ever fallen in love

2010-12-21T21:12:00.000+02:00

Πρέπει να τρελάθηκα. Προχωρώ στους δρόμους που ομόρφαινες και περιμένω μήπως ως δια μαγείας ανθίσουν αλλά το μόνο που ξεφυτρώνει είναι ζευγάρια που ερωτεύονται και παντρεύονται με σημειώματα σε χαρτοπετσέτες. Λίγο πιο πέρα μερικά γιασεμιά που χορεύουν πριν νυχτώσει λαχταρώντας κάποιος να τα μυρίσει. Εσύ; Χαμένη μάλλον σε κάποια Κυριακή σου. Δεν το ξέρεις αλλά καθώς κοιμόσουν τρύπωσα στη μονή-φυσικά-κουβέρτα σου κι έκλεψα τη στιγμή που μ’αγαπούσες. Επικίνδυνο τελικά να επενδύεις στα όνειρά σου. Μέρος τρίτο.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Σε μια γη που ανατέλλει

2010-12-05T02:42:00.002+02:00

Θυμάσαι τα βράδια μας; Σίγουρα τα θυμάσαι, κι ας ήταν λίγα. Νόμιζα πως μπορούσα να κατακτήσω τον κόσμο. Κι ύστερα, αυτή η παράξενη στιχομυθία. Φοβόμουν αλλά συνέχιζα. Λέγαμε πολλά, κυρίως εγώ, αλλά σου άρεσαν. Σε θαύμαζα, ακόμα σε θαυμάζω. Με γοητεύεις κι ας μην μ’ άφηνες ποτέ να καλύψω το πρόσωπό σου με τις παλάμες μου. Και μετά τα πράγματα έγιναν όπως ξέραμε κι οι δυο καταβάθως ότι θα γίνουν. Φρένο. Κι ήθελα να γκαζώσω σαν να μην υπάρχει αύριο. Θυμάσαι;

Ή θα φύγω μεθυσμένος κι άσε τις νουθεσίες, ή δεν θα φύγω καθόλου και ανάλαβέ με. Χρειαζόμαστε μοντέλα! Γελούσαμε πολύ. Κι ύστερα αυτές οι θάλασσες...

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών (10)

2010-11-30T21:35:00.004+02:00

Εσύ!

Εσένα που αγάπησα.

Κοίτα άμα πιεις κι όπως πάντα μεθύσεις

μην πεις ποτέ πως μ' αγάπησες

Δε θ' άφηνες να γίνω πλατανόφυλλο

σε ξεροπόταμους να πλέω...

Κ.Γ.

Τα πράγματα που δεν έκανες

2010-11-29T23:33:00.004+02:00

"Θυμάσαι τη μέρα που δανείστηκα

το καινούριο σου αυτοκίνητο και το τρακάρισα;

Νόμισα πως θα με σκότωνες, μα δεν το έκανες.

Και θυμάσαι τη φορά που επέμενα να πάμε στη θάλασσα

κι εσύ έλεγες ότι θα βρέξει, και έβρεξε;

Νόμιζα πως θα μου ‘λεγες, «Στο ‘χα πει». Μα δεν το έκανες.

Θυμάσαι τη φορά που φλερτάρισα με όλους τους άντρες

για να σε κάνω να ζηλέψεις, και συ ζήλεψες;

Νόμιζα πως θα με παρατούσες, μα δεν το έκανες.

Θυμάσαι τη φορά που λέρωσα την ταπετσαρία

του αυτοκινήτου σου

με κρέμα φράουλα;

Νόμιζα πως θα με χτυπούσες, μα δεν το έκανες.

Και θυμάσαι τη φορά που ξέχασα να σου πω πως

ο χορός ήταν επίσημος κι ήρθες με το μπλουτζίν;

Νόμιζα πως θα ‘φευγες μα δεν το ‘κανες.

Ναι, υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που δεν τα έκανες.

Αλλά με δέχτηκες και μ’ αγάπησες και με προστάτεψες.

Υπάρχουν χιλιάδες πράγματα που ήθελα να σου ανταποδώσω

όταν θα γύριζες από το Βιετνάμ.

Αλλά δε γύρισες."

από το βιβλίο του Λεό Μπουσκάλια "Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις"

αγαπημένη μου σ' ευχαριστώ.

Σαν ξημέρωμα

2010-11-29T16:46:00.005+02:00

Ποτέ ξανά μόνος δεν ένιωσα με τόσους ανθρώπους γύρω.

Δίνω ραντεβού με τη μοναξιά καθημερινώς.

Ίσως μονάχα κάποια γλυκά απογεύματα του φθινοπώρου να με επισκέπτονται οι αναμνήσεις.

Άσχημες, όμορφες, δεν με νοιάζει. Είναι μέρος του παιχνιδιού. Λέει.

Όχι, όχι, δεν θα ΄πρεπε να ταν σαν παιχνίδι. Θα 'πρεπε να ταν σαν ξημέρωμα.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

It's all about sharing

2010-11-27T15:08:00.007+02:00

It’s all about sharing; stories, hopes, dreams, ambitions. Creating true, strong bonds. Bounted in love. Become spechless when it’s time to express what your soul feels. Fear not! That’s the best part of it. Don’t be scared of giving yourself, even when you’re not sure if you’ ll take back a thing. The most attractive people are the ones who give, these people shine of giving. Find someone who can live and breathe for. During the journey you might get tired, but you owe to keep travelling. Have eyes wide-open so you can spot and choose. Sometimes, you don’t meet the chances, the chances meet you so wrap them up.

republished from Lionel Sheeperd

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου

2010-11-19T15:51:00.002+02:00

Βροχή. Αυτή μόνο καθαρίζει τα πάντα. Αφήνει το ξεφτισμένο glamour σιτεμένων κυριών να φανεί. Τη θλίψη που κυριαρχεί στα πολυσύχναστα σοκάκια μεγάλων πόλεων. Δυο-τρεις σταγόνες κι όλα αλλάζουν. Στην πραγματικότητα όλοι φοβούνται τη βροχή. Άκου με, χωρίς να θες σε ξάπλωσε γυμνή. Τα δάκρυα αυτά των συννέφων πλημμυρίζουν με ανασφάλεια κάθε σίγουρο, δυναμικό κορμί. Το make-up σου δεν καλύπτει την ανασφάλειά σου μωρό μου!

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Εδώ Πολυτεχνείο...

2010-11-17T17:02:00.003+02:00

Αρχές Νοέμβρη:Το μνημόσυνο για το Γιώργο Παπανδρέου μετατρέπεται σε μεγάλη διαδήλωση ενάντια στη Χούντα που λήγει με ξυλοδαρμούς και συλλήψεις.
14 Νοεμβρη:Οι φοιτητές του πολυτεχνείου προχωρούν σε κατάληψη.Μαζί τους δεν χάνουν την ευκαιρία να ενσωματωθούν φοιτητές της νομικής,εργαζόμενοι,καθως και ο αγωνιστής Νίκος Ξυλούρης.Οι φοιτητές δημιουργούν ενα ραδιοφωνικό πομπό εκπέμποντας αντι-δικτατορικά συνθήματα.Στο πλευρό τους έχουν ραδιοπειρατές που τους βοηθούν να μεταδώσουν το σήμα σε όλη την Αθήνα.
16 Νοέμβρη:Ο συγκεντρωμένος λαός γύρω απο το πολυτεχνείο ξεπερνά τους 100.000 και αυξάνονται διαρκώς.Αργά το απόγευμα ο Παπαδόπουλος δίνει εντολή στην αστυνομία να εισβάλει.Πέφτουν δακρυγόνα αλλα και σφαίρες χτυπούν θανάσιμα άοπλους πολίτες και φοιτητές.Εργάτες και οικοδόμοι στρέφονται εναντίον της αστυνομία με ότι βρουν μπροστά τους και ανατρέπουν οχήματα καθώς δημιουργούν οδοφράγματα.
17 Νοέμρη(Ξημερώματα):Τανκς κυκλοφορούν στους δρόμους της Αθήνας και γερανοφόρα οχηματα ανατρέποντας τα εμπόδια.Τα μεγάφωνα και ο ραδιοφωνικός σταθμός του πολυτεχνείου απευθύνουν αμεγνωσμένες εκκλήσεις: "Αδέρφια μας στρατιώτες!Αδέρφια μας στρατιώτες!Πως είναι δυνατόν να πυροβολήσετε τα αδέρφια σας;Πως είναι δυνατόν να χυθεί ελληνικό αίμα;Αφού όλοι πιστεύουμε στη λευτεριά!Εγώ πρώτος αρχίζω τον Εθνικό Ύμνο,το εθνικό σύμβολο της ελυθερίας: Σε γνωρίζω απο την κόψη του σπαθιού την τρομερή,σε γνωρίζω απο την όψη που με βια μετράει τη γη.Απ'τα κόκκαλα βγαλμένη τω Ελλήνων τα ιερά,και σαν πρώτα ανδριωμένη, χαίρε, ω χαίρε ελευθεριά! Ελληνικέ λαέ πρέπει να μάθεις,πρεπει να μάθεις οτι αυτή τη στιγμή αγωνίζονται τα παιδιά σου!Όλος ο ελληνικός λαός,και προπαντός ο λαός της Αθήνας, βρίσκεται στους δρόμους,μπροστά στα τανκς!Εδώ πολυτεχνείο!Εδώ πολυτεχνείο!
(3 το ξημέρωμα): Παρά την έκκληση των φοιτητών για διαπραγματέυσεις,ο δικτάτωρ αρνείται και ετοιμάζει επίδειξη δύναμης.Εισβάλουν τανκς στο πολυτεχνείο ισοπεδόνοντας κάθε εμπόδιο και σκοτώνοντας χιλιάδες πολίτες.Το μήνυμα όμως έχει περάσει....

Γράφω αυτό το άρθο γιατι πρέπει όλοι να νιώθουμε περήφανοι γι'αυτά τα παιδία που έδωσαν τις ζωές τους στο όνομα της δημοκρατία.Καλό θα ήταν για όλους μας να θυμόμαστε και όχι να γιορτάζουμε την 17 Νοέμβρη ως μια αργία όπως όλες οι άλλες...

Για απόψε το όνειρό μου είσαι εσύ

2010-11-14T08:01:00.001+02:00

Όλα δείχνουν πως είναι παιχνίδι. Υπάρχει νικητής και χαμένος. Το μόνο που χρειάστηκε ήταν και πάλι το λιμάνι και μια χούφτα κουβέντες. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα τελικά, τι σημασία έχει. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι όντως πρόκειται για μια ιστορία αγάπης. Μόνο που...μόνο που δεν μπορώ να καταλάβω-ακόμα-αν είμαστε στο δεύτερο ή τρίτο μέρος της, γιατί το πρώτο πραγματοποιήθηκε καιρό τώρα. Κάθε ιστορία αγάπης έχει τρία μέρη. Πρώτο μέρος: Είσαι για ‘μένα το παν. Δεύτερο μέρος: Γίνε για ‘μένα το παν. Τρίτο μέρος: Πάλι εσύ είσαι; Τώρα ναι, τώρα φοβάμαι στ’ αλήθεια μήπως και νυχτώσεις...

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Αθηνά Ανδρεάδη - next big thing

2010-11-13T12:09:00.005+02:00

το παρόν αποτελεί συνέντευξη από την μηνιαία free press εφημερίδα fititis.gr

Μου ήταν τελικώς πάρα πολύ δύσκολο να φύγω από την Ελλάδα στα δεκαοκτώ-παρ’ ότι πίστευα πως θα ήταν κάτι εύκολο, καθώς είμαι άνθρωπος της αλλαγής-πάντα όμως είχα μια περιέργεια να ταξιδέψω, να ανοίξω τους ορίζοντές μου, να επιστρέψω στον τόπο που γεννήθηκα ώστε να δω τί είχε να μου αποκαλύψει. Νιώθω ευτυχισμένη όταν είμαι “ανάμεσα” και στις δύο χώρες, όταν μένω για πολύ καιρό στη μία από τις δύο νιώθω μισή.

Προσωπικά είμαι fan του αναλογικού ήχου γι’ αυτό άλλωστε τον τελευταίο μου δίσκο τον ηχογραφήσαμε με παλιά vintage μηχανήματα, μικρόφωνα, ήταν μια οργανική-αν μπορώ να χρησιμοποιήσω αυτόν τον όρο-διαδικασία. Από την άλλη, στο mastering χρησιμοποιήσαμε την τελευταία λέξη της τεχνολογίας έτσι ώστε να βγει ένα πολύ καλής ποιότητας album με vintage αισθητική.

Όταν γράφω μουσική είναι σαν να διαλογίζομαι, κάτι σαν μια μικρή τελετουργία. Πρέπει να αδειάσω τον εαυτό μου, να μην σκέφτομαι απολύτως τίποτα και να αφήσω το ένστικτο να με οδηγήσει. Μόνο έτσι πιστεύω πως βγαίνει κάτι αυθεντικό, περισσότερο δημιουργικό που δεν υπακούει σε κανόνες.

Πρέπει να είμαστε ειλικρινείς με τους εαυτούς μας. Αυτό το παρατηρώ όταν γράφω μουσική. Όσο κι αν πονάει, όσο δύσκολο κι αν είναι, καμιά φορά πρέπει να παραδέχεσαι κάποια πράγματα, να τα αποδέχεσαι. Στη μουσική συγκεκριμένα, εάν μπορέσεις και το κάνεις αυτό, βρίσκεις ανθρώπους οι οποίοι ίσως να έχουν περάσει παρόμοιες καταστάσεις με εσένα, λυτρώνεσαι και λυτρώνεις. Είναι μαγικό!

Η ζωή με κάποιο-μάλλον-μαγικό τρόπο μας οδηγεί μερικές φορές σε κάποιες καταστάσεις, σαν να είναι γραφτό. Υπάρχουν όμως και πράγματα τα οποία είναι στο χέρι μας να τα αρπάξουμε, να δημιουργήσουμε μόνοι μας την τύχη μας. Το ιδανικό είναι ο τέλειος συνδυασμός και των δύο.

Το γράψιμο είναι ανάγκη για εμένα, τόσο σημαντική όσο το να τρέφομαι και να αναπνέω, καμιά φορά βέβαια λειτουργεί και ως ένα είδος ψυχοθεραπείας. Δεν ξέρω αν υπάρχει αυτό που λέμε έμπνευση, εμένα μου βγαίνει αυθόρμητα. Όλοι μας έχουμε την ανάγκη να εκφραστούμε, ο καθένας μας γεννιέται με διαφορετικές καλλιτεχνικές τάσεις, αυτή είναι μάλιστα και η ομορφιά της ζωής, η ποικιλομορφία. Η Ελλάδα με κάνει να θέλω να γράψω ακόμα περισσότερο. Όποτε βρίσκομαι εκεί, η φύση, το κλίμα, η θάλλασα, οι άνθρωποι με ωθούν.

Η πορεία μου στο χώρο της βρετανικής μουσικής άρχισε με πολύ μικρά, δειλά βήματα. Δεν ήταν κάτι που είχα βάλει σκοπό να επιδιώξω, προέκυψε από μόνο του όσο ονειρικό και να ακούγεται αυτό. Δημιουργήθηκαν οι κατάλληλες συγκυρίες και έτσι αποφάσισα να το δω πιο επαγγελματικά στο Λονδίνο, όπου εδώ γίνονται τα πάντα. Συναυλίες, φεστιβάλ, εκθέσεις, κονσέρτα. Ξαφνιάστηκα με όμορφο τρόπο όταν σημαντικοί εκπρόσωποι του διεθνή Τύπου έγραψαν θετικές κριτικές για εμένα, ήταν κάτι που δεν σκεφτόμουν καν!

Ευτυχία είναι: να μπορέσει κανείς να καταλάβει τον εαυτό του, να τον αγαπήσει και έπειτα να αγαπήσει και όλο τον κόσμο.

Επιτυχία είναι: η βέλτιστη επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων, όχι μόνο μέσω της μουσικής, σε καθημερινό επίπεδο.

Υπάρχουν χιλιάδες τρόποι να ανακαλύψεις την αλήθεια, όπως υπάρχουν χιλιάδες χρώματα ματιών, χιλιάδες λουλούδια. Ένα απ’ αυτούς είναι και η πίστη. Η πίστη δεν έχει συγκεκριμένο τρόπο για να την αποκτήσεις. Προσωπικά πιστεύω στον Θεό, με έναν πιο δικό μου τρόπο.

http://www.athenaandreadis.com

Άτιτλο

2010-11-13T07:08:00.001+02:00

Βράδυ. Σχεδόν δύο το ξημέρωμα. Γκόθαμ Σίτυ...ή κάποια που της μοιάζει. Ψήσου να φύγουμε ταξίδι. Τζαζ. Χωρίς λεφτά, να πάμε στο βουνό. Λευκά κρασιά και σαγκριές. Ψήσου. Θα διαβάζουμε ποίηση, να τη ζήσουμε αποκλείεται. Παπαρούνες. Ψήσου. Μοιάζουμε όλο και πιο πολύ(;) Φοβάσαι; Εκθέματα και δήθεν μποέμ καλλιτέχνες. Ανησυχώ. Rock ‘n’ roll. Εδώ επισκευάζονται ξεχαρβαλωμένες καρδιές. Έτσι έγραφε σ’εκείνο το ερειπωμένο κτίριο. Ή μήπως έτσι ήθελα να δω; Αγγελάκας. Ψήσου. Θα αφήσουμε μακριά μαλλιά και γένια. Τερζής. Θα φτιάξουμε τη δικιά μας ταινία. Ψήσου. Θα τη ζούμε κι όλας. Ντρέπεσαι; Βερολίνο. Ψήσου. Έρωτας. Πολύ(ς). 10 μήνες κοντά. Δεν μετανιώνω. Βαρέθηκα. Σήκω να φύγουμε σου λέω. Μια σαγκριά ακόμα. Θα κάνουνε τράκες τσιγάρα και θα παίζουμε μπάλα στα γρασίδια. Θα λέμε ιστορίες. Ψήσου. Σταφύλια και κεφτεδάκια. Ψήσ’τα! Ποιος νικάει; Δεν θα έπρεπε να ταν έτσι. Fight Club. Θα κατηφορίζουμε τις θάλασσες παρέα. Ψήσου. Urban Θεσσαλονίκη. Θα είναι μέρος του σχεδίου. Πλαν. Έλα να μπούμε στο πλοίο πριν αρχίσει η φωτιά στο λιμάνι. Ψήθηκες; Ποιος να το πίστευε!

Parov Stelar Interview @SheepBlogging

2010-11-03T22:27:00.001+02:00

Parov Stelar Interview @sheepblogging.gr from Konstantinos Plakonas on Vimeo.

Stand-Up-Plak Comedy

2010-10-22T13:36:00.000+03:00

Θα είναι σκληρό. Θα πονέσεις όπως δεν έχεις ξαναπονέσει ποτέ.Αν ζεις στα όρια και ο κίνδυνος είναι μέρος της ζωής σου τότε σε προσκαλούμε σε ένα απογεμα-"σουαρέ" (δηλαδή καταλάβατε) stand up comedy με τον Κωνσταντίνο Πλακώνα στο fititis cafe (πρώην playroom) στην Πλατεία Ναυαρίνου. Guest: Γεωργία Κοροβέση.

P.s. Αν είσαι γυναίκα, όμορφη, ελεύθερη και κατά προτίμηση μελαχρινή, μίλησέ μου στο profile μου στο facebook.

Ειλικρινά δικός σας λατρεμένοι μου.
Κ.

το event στο facebook εδώ

b. talks to f

2010-10-03T23:51:00.005+03:00

το παρόν αποτελεί συνέντευξη από την μηνιαία free press εφημερίδα fititis.gr

Συνάντησα τον b. online, αυτός κάπου μεταξύ Αθήνας, Ρίο Ντε Τζανέιρο και Τόκιο, εγώ απλά στο αεροδρόμιο των Χανίων περιμένοντας την πτήση για Θεσσαλονίκη. Όταν βλέπεις τέτοιους ανθρώπους, με τέτοια προσωπικότητα-γιατί τυγχάνει να τον έχω μελετήσει πολύ-τότε ναι, μπορείς να είσαι σίγουρος πως υπάρχει μέλλον για την Ελλάδα.

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Επιλέγεις τα μέρη που θα δημιουργήσεις ή σε επιλέγουν αυτά; προτιμάς κάποια με συγκεκριμένες προδιαγραφές;

b: Και τα δύο! Συνήθως ψάχνω να βρώ τον τοίχο που θα με εμπνεύσει, αλλά γενικά προτιμώ παλιόυς ερειπωμένους τοίχους.

Κ: Πώς άρχισες να ασχολείσαι με το graffity και πότε άρχισε να αναπτύσσεται στην Ελλάδα;

b: Γύρω στο 1996 άρχισα να παρατηρώ τους τοίχους όπου κυριαρχούσαν υπογραφές, συνθήματα, πολιτικά και ποδοσφαιρικά, και ήθελα να κάνω κάτι πιο δημιουργικό από αυτό, έτσι πήρα τις πρώτες μπογιές και ξεκίνησα.

Κ: Κατά πόσο είσαι ελεύθερος να δημιουργήσεις στην Ελλάδα και ποιες είναι οι διαφορές με το εξωτερικό;

b: Στην Ελλάδα είμαι αρκετά ελεύθερος να ζωγραφίζω στο δρόμο, είναι σχετικά αποδεκτό πια. Οι διαφορές με χώρες του εξωτερικού είναι πως σε μεγάλες πόλεις όπως Λονδίνο ή Βερολίνο, υπάρχει μεγάλη αστυνόμευση, κάμερες παρακολούθησης και λοιπά, οπότε γίνεται αρκετά δύσκολο να κάνεις γκράφιτι ελεύθερα. Παρ’ όλ’ αυτά, πάντα βρίσκω κάποιο τρόπο να “χώσω” κάτι μικρό.

Κ: Υπήρξε ποτέ κάποιο περιστατικό με τις αρχές είχες ποτέ μπλεξίματα; κι αν ναι πώς σε αντιμετώπισαν;

b: Παλαιότερα είχα μερικά μικρομπλεξίματα, βέβαια εξαρτάται και από το μέρος στο οποίο ζωγραφίζεις. Όπως προανέφερα εγώ προτιμώ ερειπωμένους τοίχους, μεσοτοιχίες, άδεια οικόπεδα κι έτσι δεν αντιμετωπίζω κανένα πρόβλημα με τις αρχές.

Κ: Θα μιλήσω λίγο παιδιάστικα: είναι κακό να ζωγραφίζουμε στους τοίχους;

b: Το γκράφιτι δεν είναι σαν να πετάς πέτρες, δεν είναι τόσο απλό όσο φαίνεται. Μπορεί να είναι δημιουργικό, χρήσιμο για τους ανθρώπους και την πόλη, να περνά μηνύματα, ιδέες αλλά και αξίες.

Κ: Μίλησέ μου για την εμπειρία στου στη Βραζιλία, για ποιο λόγο πήγες και πώς σε αντιμετώπιζε ο κόσμος;

b: Ζωγράφισα σε φαβέλες του Ρίο Ντε Τζανέιρο, ήταν μια απίστευτη εμπειρία. Γενικότερα, οι περιοχές που διαλέγω να ζωγραφίσω είναι περιοχές με ένταση, προβλήματα, περιοχές ξεχασμένες από όλους. Ο κόσμος εκεί ήταν πάρα πολύ φιλικός και ζεστός, ένιωθα σαν να μπαίνω σε κάποιο χωριό. Γινόταν κάτι σαν πανηγύρι την ώρα που ζωγράφιζα. Μαζευόταν περίπου 40 πιτσιρίκια, έπαιρναν τα πινέλα και τις μπογιές και έκαναν και αυτά τις ζωγραφιές τους στους τοίχους των ίδιων τους των σπιτιών.

Κ: Πώς σου φαίνεται η ρυμοτομία της Θεσσαλονίκης; Έχεις να κάνεις καμιά πρόταση που θα βελτιώσει την πόλη;

b:Η Θεσσαλονίκη είναι από τις αγαπημένες μου πόλεις σε όλο τον κόσμο και η ρυμοτομία της είναι ένα στοιχείο που ξεχωρίζω. Αν και αρχιτέκτονας, έχω κάποιες προτάσεις η αγάπη μου όμως για αυτήν δεν μ’αφήνει να τις δημοσιοποιήσω, μου αρέσει όπως είναι.

Κ: Τί σε έκανε να ασχοληθείς με την αρχιτεκτονική το 2000 ξέροντας πόσο μεγάλος κορεσμός υπάρχει σε αυτό το επάγγελμα;

b: Η αρχιτεκτονική εκπαίδευση ήταν ένα απερίγραπτο άνοιγμα σε πολλά δημιουργικά επίπεδα και το επάγγελμα του αρχιτέκτονα μπορεί να προσφέρει πολλές επεκτάσεις στην εποχή μας εφόσον μπορεί να συνυπάρχει μέσα στην τέχνη την τεχνολογία, αλλά και την επιστήμη.

Κ: Φοβόσουν όταν ζωγράφιζες παράνομα στην Ιαπωνία; Το απαγορευμένο τελικά είναι πιο απολαυστικό;

b: Στην Ιαπωνία ήταν σχετικά αδύνατο να βρω ένα μέρος να ζωγραφίσω. Μετά από πολύ ψάξιμο, ζωγράφισα σε ένα εγκαταλελειμμένο ξενοδοχείο που αργότερα έμαθα πως ελέγχεται από την τοπική μαφία, την yakuza, όπως και όλη η περιοχή εκεί, οφείλω να ομολογήσω πως ήταν κάπως τρομακτικά!

Κ: Πως αισθάνεσαι όταν βλέπεις στο δρόμο κάποια δημιουργία σου και είναι είτε φθαρμένη είτε γκρεμισμένη είτε παραλλαγμένη από κάποιο graffity;

b: Μου αρέσει να βλέπω τα γκραφιτι μου να παλιώνουν μέσα στην πόλη. Το γκραφιτι είναι κάτι εφήμερο οπότε όλοι ξέρουν πως αύριο μπορεί να μην υπάρχει πια.

more infos: www.thisismybworld.com

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Roxanne

2010-09-16T18:44:00.001+03:00

Αυτά είναι τρία πανέμορφα παιδιά-δυο μικρά και ένα μεγάλο-που συνάντησα στο λεωφορείο μια δροσερή Πέμπτη. Δυο ζευγάρια καταγάλανα μάτια και άλλο ένα ζευγάρι κουρασμένα, συνοδευόμενα με ένα άγρια όμορφο tattoo στην πλάτη της μεγαλύτερης, ήταν αρκετά για να με κεντρίσουν. Είχαν παράξενες και απρόσμενες σχέσεις μεταξύ τους. Το μεγάλο κορίτσι με τα αγορέ μαλλιά και το φθαρμένο-σχεδόν σχισμένο-τζιν ήταν η μαμά των δύο μικρότερων ή τουλάχιστον έπρεπε να την κάνει.

    “Δύσκολη δουλειά να μεγαλώνεις και συ μαζί με τα παιδιά. Καμιά φορά δεν ξέρω αν κερδίζω εγώ πιο πολλά η αυτά, πάντως σίγουρα κανείς δεν χάνει. ” Ο μπαμπάς τους; “Κάπου μεταξύ τρέλας, σχιζοφρένειας και πρέζας.”

    Ο μικρός, ξανθός don juan προσπαθούσε-επιτυχημένα τελικώς-να φλερτάρει με το κοριτσάκι που καθόταν μια θέση μπροστά του.
-Σ’αρέσει;
-Ναι, αλλά εγώ αγαπάω άλλη.
-Ποια;
-Τη Νεφέλη, την ξέρεις; Έχει πράσινα μάτια και ξανθά μαλλιά αλλά είναι σπαστικό.
-Πώς...τη Νεφέλη δεν ξέρω;
-Εσύ ποια αγαπάς;
-Δυστυχώς καμία.
-Ε δεν γίνεται αυτό, όλοι αγαπάνε κάποια.
-Η μικρή δίπλα είναι αδερφή σου; (αλλάζω αμήχανα θέμα)
-Ναι, Αφροδίτη τη λένε. Δεν βλέπει πολύ καλά απ’ το ένα μάτι της, το αριστερό, αλλά την αγαπάω ως τον ουρανό, κι ας μαλώνουμε.
-Την προσέχεις;
-Ε ναι ρε!
-Πώς σε λένε;
-Μάρκο, σαν τον μπαμπά μου, εσένα;
-Κωνσταντίνο.
(Χειραψία)

    Κοιτάω το μεγάλο κορίτσι. “Γιατί ρωτάς τόσα πολλά, δημοσιογράφος είσαι;” “Όχι προς Θεού, απλά κάτι παθαίνω τελευταία με τα παιδάκια”, απαντάω. Μου χαμογελά διστακτικά. Καθώς βγάζει το πορτοφόλι της, της πέφτει ένα χαρτάκι. Της το σηκώνω και ευγενικά της το δίνω αλλά προλαβαίνω να το κοιτάξω κλεφτά. “Παυλίδης...ήσουν;” της αποκρίνομαι. “Και εμείς ήμασταν” την προλαβαίνουν ο Μάρκος και η Αφροδίτη. “Μάζευα λεφτά δυο βδομάδες για να πάμε. Τον Παυλίδη μου τον κόλλησε ο Μάρκος.” και με κοίταξε πρώτη φορά κατευθείαν στα μάτια.
-Πώς μοιράζεσαι τόσα με έναν άγνωστο;
-Έτσι κι αλλιώς όλοι άγνωστοι είμαστε, κανένας δεν θα μπορέσει να μάθει τον άλλο πραγματικά.
-Δεν φοβάσαι;κι αν είμαι κανας κουτσομπόλης και αρχίζω και διαδίδω αυτήν την ιστορία στη γειτονιά σου διαστρεβλώνοντας την;
-Οι ιστορίες είναι για να μοιράζονται, για να ταξιδεύουν, μου λέει και μου χαμογελά, διάπλατα αυτή τη φορά.
Πολλές συμπτώσεις, σκέφτομαι.
-Εδώ κατεβαίνουμε, χάρηκα, γεια.
-Εγώ να δεις, καλημέρα. Γεια σου Μάρκο, γεια σου Αφροδίτη!

Η ζωή οφείλει να είναι κάτι παραπάνω από αριθμούς, καλοταϊσμένα στομάχια και φόβο. Η ζωή πρέπει να ξαναγίνει άγριες, φινετσάτες, ρομαντικές, αληθινές ιστορίες. Do not study history, make it!

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Put me on a train mama!

2010-09-09T17:28:00.002+03:00

Τίποτα πιο μόνιμο από το προσωρινό. Οι άνθρωποι είναι σαν τα τρένα, ταξιδεύουν συνεχώς. Αν τους προλάβεις, έχεις τη δυνατότητα να ταξιδέψεις μαζί τους σε παρθένους τόπους, ακαλλιέργητα όμορφους. Τα ταξίδια που κάναμε συνήθως είναι μικρά, μα γεμάτα αδρεναλίνη. Τελευταία δεν βρίσκω θέση, έτσι αναγκάζομαι να είμαι όρθιος και να κουράζομαι ή ακόμα και να ταξιδεύω λαθραία. Κάνουμε πολλές στάσεις και το τρένο γεμίζει από επιβάτες. Δεν ξέρω αν η θλίψη μου είναι δικαιολογημένη, πάντως όλο και μεγαλώνει. Τέλος ταξιδιού (;) Κι άντε να βρω τέτοια ώρα άλλο τρένο.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

10 πράγματα που αγαπώ

2010-09-08T04:08:00.000+03:00

Δεν ξέρω πού και πώς ξεκίνησε αυτό το παιχνίδι, πάντως εγώ έλαβα πρόσκληση από την Α-Μ κι αποφάσισα με τη σειρά μου λοιπόν να το συνεχίσω. Ιδού:

Αγαπώ την Μόνικα

και αγαπώ και τη Νατάσσα Μποφίλιου

και τον Chris Martin

και to SOUL

και τον ελληνικό καφέ

και το ποδήλατο

και το macbook pro

και τις τσάντες-ταχυδρόμου

και το Λονδίνο

και τα ριγέ πουκάμισα

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Στο φως του φεγγαριού

2010-08-24T19:07:00.001+03:00

24 Αυγούστου και στη θεσσαλονίκη γίνονται διάφορες εκδηλώσεις σε πολλά σημεία της πόλης με αφορμή το αναμενόμενο σημερινό βράδυ εξαιτίας της πανσέληνου! Αναλυτικά:

Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης:

Μουσική και χορός με το Smooth Jazz Trio στον προαύλιο χώρο του Μουσείου.ώρα έναρξης 21:00

Επταπύργιο (Γεντί Κουλέ)

Το συγκρότημα Ρεμπετάλικα θα παίξει παλιά ρεμπέτικα και παραδουσιακά τραγούδια.ώρα έναρξης 21:00

Ωδείο Ρωμαϊκής Αγοράς Θεσσαλονίκης.Μουσική Συναυλία με το συγκρότημα "ΤΡΙΑ ΣΥΝ ΕΝΑ".ώρα έναρξης 21:00

Πιστεύω αξίζει να παρευρεθείτε σε κάποια από τις 3 πολιτιστικές εκδηλώσεις καθώς από ότι καταλαβαίνετε είναι για όλα τα γούστα! Τα λέμε εκεί.

Περί έρωτα

2010-08-13T04:46:00.000+03:00

Δεν περιφρονώ τον έρωτα, ούτε με γοητεύει ιδιαίτερα. Ίσως μόνο τον χειμώνα, δίπλα στο τζάκι. Ερωτεύομαι τα ξημερώματα, τα χρώματα της αυγής.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Περί υποκρισίας(stop)

2010-08-09T14:42:00.000+03:00

Απόκρυψις των αληθινών αισθημάτων, προσποίηση, δολιότης

Επειδή στις μέρες μας η λέξη χρησιμοποιείται πολύ συχνά, καλό θα ήταν να δώσουμε τον ορισμό της. Υποκρισία είναι η απόκρυψη των πραγματικών αισθημάτων, η προσποίηση, η δολιότητα.

Η υποκρισία εντοπίζεται στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων. Κατά βάση συναντάται στις σχέσεις φιλίας, στις επαγγελματικές και στις ερωτικές. Ο τομέας που θα αναλυθεί παρακάτω αφορά την υποκρισία στον τομέα των φιλικών σχέσεων. Επιλέχθηκε ο τομέας αυτός καθώς οι φιλικές σχέσεις αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής ζωής κάθε ανθρώπου(και επειδή ενδιαφέρει πιο πολύ εμάς).

Σύμφωνα με τον Jean Maisonneuve «o όρος φιλία σχετίζεται με την τρέχουσα γλώσσα και με μια χρήση αρκετά ελαστική που φτάνει από έναν προνομιακό ή άφθαρτο δεσμό έως τις απλές εγκάρδιες σχέσεις. Η φιλία εμφανίζεται ως αξία σε όλες τις εποχές και όλους τους πολιτισμούς. Αναδεικνύεται στις αφηγήσεις προσφυγικής παράδοσης όπως και σε όλα τα επίπεδα της γραπτής λογοτεχνίας, σε μηνύματα απλοϊκά ή πιο περίτεχνα. Λέγεται μερικές φορές πως είναι σήμερα μια αξία ¨καταφύγιο¨, διατύπωση ακριβοδίκαιη αλλά και ελλιπής». Ελλιπής καθώς μέσα της κάποιες φορές ενυπάρχει το στοιχείο της υποκρισίας.

Κατά περιπτώσεις, άτομα επιδιώκουν τη δημιουργία φιλικών σχέσεων για τη δική τους κοινωνική ανέλιξη. Οι υποκριτικές αυτές σχέσεις είναι απρόσωπες και αποσκοπούν στην επίτευξη ενός διαφορετικού τρόπου ζωής(σημείωση του αρθρογράφου: το lifestyle είναι φανταστικό, από μηδενικό σε κάνει νούμερο).

Το οικονομικό όφελος αποτελεί έναν ακόμη παράγοντα δημιουργίας υποκριτικών σχέσεων. Με στόχο την οικονομική αυτάρκεια, πολλοί είναι αυτοί που θυσιάζουν στο βωμό του χρήματος ιδεολογίες και πιστεύω.

Παράλληλα, η υποκριτική κατάχρηση των φιλικών σχέσεων ως μέσω προσέγγισης είτε ερωτικού, είτε κοινωνικού περιεχομένου, είναι συχνό φαινόμενο σε μια εποχή άκρατου κοινωνικού απελευθερωτισμού.

Υποκρισία συναντάται όταν φθείρονται οι φιλικές σχέσεις. Πολλές είναι οι φορές που διστάζουμε να αντιμετωπίσουμε την πραγματικότητα και καταφεύγουμε στην υποκρισία. Οι σχέσεις με το άλλο άτομο αμβλύνονται καθώς δεν υπάρχει ειλικρίνεια με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε σε πόλωση.

Κλείνοντας, η υποκρισία μας εμποδίζει να δημιουργούμε αυθεντικές σχέσεις που θα βασίζονται στο σεβασμό και την εμπιστοσύνη. Ουσιαστικά μας οδηγεί στο να ¨κρυβόμαστε από τον ίδιο μας τον εαυτό¨, να παραμυθιαζόμαστε δηλαδή, υποκρινόμενοι πως δεν συμβαίνει τίποτα(stop).

Δήμος Βρύζας

Γιαννάκης Ιάσων

Φόβος - Αγάπη

2010-08-06T19:56:00.001+03:00

Με αφορμή ένα βιβλίο που διαβάζω,αποφάσiσα να σας γράψω ένα απόσπασμα το οποίο με συγκίνησε αρκετά μιας και συμφωνώ απόλυτα με όσα λέει...Μην πολυλογώ,ρίξτε μια ματιά:

[...].....κάθε ελεύθερη επιλογή που έχεις κάνει ποτέ προέρχεται από τη μία απο τις δύο πιθανές σκέψεις που υπάρχουν:μια σκέψη της αγάπης ή μια σκέψη φόβου.
   Ο φόβος είναι η ενέργεια που συστέλλει, κλείνει, μαζεύει, το βάζει στα πόδια, κρύβεται, συσσωρεύει, βλαπτει.
   Η αγάπη είναι η ενέργεια που διαστέλλει, ανοίγει, στέλνει προς τα έξω, μένει, αποκαλύπτει, μοιράζεται, γιατρεύει.
Ο φόβος τυλίγει τα σώματά μας με ρούχα, ενώ η αγάπη μας επιτρέπει να στέκουμε γυμνοί. Ο φόβος κρατάει γερά και προσκολλάται σε όλα όσα έχουμε. Ο φόβος σφίγγει δυνατά, η αγάπη αγκαλιάζει τρυφερά. Ο φόβος προκαλεί πόνο, η αγάπη ανακουφίζει.Ο φόβος επιτίθεται, η αγάπη επανορθώνει.
Κάθε ανθρώπινη σκέψη, λόγος ή πράξη βασίζονται στο ένα ή στο άλλο συναίσθημα. Δεν έχεις επιλογή σ'αυτό, επειδή δεν υπάρχει τίποτε άλλο απο το οποίο να επιλέξεις. Αλλά έχεις ελεύθερη επιλογή στο ποιό από τα δυο θα επιλέξεις!!
   [...]

Απο το βιβλίο Συζήτηση με το Θεό

Croissant

2010-08-02T04:58:00.000+03:00

Το σημερινό πρωινό ήταν το πιο όμορφο εδώ και καιρό. Ξύπνησα νωρίς, έριξα νερό στα μούτρα μου, έφτιαξα έναν μερακλίδικο ελληνικό καφέ, φόρεσα τα γυαλιά μου, βγήκα στο μπαλκόνι και κάθισα να γράψω, για ένα θέμα που με “έτρωγε” μέρες. Εκεί που όλα πήγαιναν καλά και η “έμπνευση” είχε καθίσει απαλά στον ώμο μου και σαν να καθοδηγούσε τη σκέψη και συνεπώς το χέρι μου, εμφανίζεται ένα κρουασάν. Τα κρουασάν, έχω την εντύπωση, είναι πολύ αγαπητά σε όλους. Μπορούν να είναι αφράτα ή πατικωμένα, με γέμιση ή χωρίς, αλμυρά ή γλυκά, μεγάλα ή μικρά. Το δικό μου ήταν-σαν από πάντα-αφράτο, με πολύ μεγάλη δόση σοκολάτας πραλίνας μέσα, παρ’ όλ’ αυτά ντελικάτο και αποκαλούμενο μόνο με γαλλική προφορά. Ήταν διστακτικό στην αρχή, σχεδόν σουφρωμένο. Με τα πολλά όμως ανοίχτηκε, μου έδειξε την γέμισή του και μου αφέθηκε. Σ’ ευχαριστώ. Σ’ αγαπώ.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Περί χρόνου

2010-07-22T23:39:00.000+03:00

Πάντα η ζωή τρέχει αλλά αυτές τις μέρες σαν να τρέχει πιο γρήγορα. Ο χρόνος, λοιπόν, είναι μια υπερτιμημένη έννοια που έχουν εφεύρει οι άνθρωποι γιατί από τη φύση τους είναι σχολαστικοί. Θέλουν να ταξινομούν, να καταγράφουν, να χαρτογραφούν, να φτιάχνουν απολογισμούς. Οι απολογισμοί είναι για τους λογιστές, όχι για τους εραστές. Ο χρόνος είναι αυτός που έρχεται να μας αγχώσει όταν γινόμαστε 18 “χρονών” και πρέπει να ανταποκριθούμε στις κοινωνικές αλλά και γονεϊκές προσδοκίες, ο ίδιος είναι που χτυπά το υποτιθέμενο βιολογικό ρολόι των κοριτσιών και τις κάνει να γκρινιάζουν αλά Δήμητρα Παπαδόπουλου στο Σ’αγαπώ-Μ’αγαπάς: “Εγώ πότε θα γίνω μάνα;” Ο χρόνος είναι ένας κομπλεξικός γεράκος που μας ωθεί στην επιτάχυνση, δεν μας αφήνει να απολαύσουμε, μας καταργεί. Ας τον καταργήσουμε πρώτοι και ας αποφασίσουμε όλοι μαζί σε ποια εποχή θέλουμε να ζήσουμε, έτσι ώστε να την επαναφέρουμε και να παραμείνουμε για πάντα εκεί. Σκεφτείτε έναν κόσμο όπου κανένας δεν θα προσδιόριζε τον εαυτό του ηλικιακά, πόσα στερεότυπα και προκαταλήψεις δεν θα υπήρχαν. Η ζωή τότε δεν θα έτρεχε, όλοι θα την προλάβαιναν και θα συμβαδίζαμε. Καληνύχτα σας και να με συγχωράτε.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Αναδημοσιεύσεις

2010-07-21T01:15:00.000+03:00

Καλησπέρα,
θα ήθελα να ανακοινώσω πως όσοι αναδημοσιεύουν άρθρα από το SheepBlogging, τα οποία έχει γράψει ο Πλακώνας Κωνσταντίνος, θα πρέπει ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΑ μαζί με το link να γράφουν και το όνομα από κάτω.

Ευχαριστώ.

Κ.

Relight my fire

2010-07-19T16:32:00.003+03:00

Αχαρτογράφητα, καυλωμένα καλοκαίρια. Δεν χωρούν πολύ φιλολογία στο rock ‘n’ roll τους. Λίγος ύπνος, λίγα ρούχα, πολύ αλκοόλ, ψαγμένες, νοσταλγικές μελωδίες από τον Alex. Το καλοκαίρι με θλίβει κι ας πέρασα απ’ όλα τα στάδια της θλίψης. Λέει. Αυτήν την περίοδο καβαντζώνω και μου καβαντζώνουν τους περισσότερους αναπτήρες-δείγμα τις ανεμελιάς. Κάθε αναπτήρας και μια διαφορετική ιστορία. Αυτός ο μαύρος, του αδερφού του Πέτρου, κι ας μην καπνίζει. Ο λευκός, της Ρωξάνης, Ρωξάνη νομίζω την λέγανε. Μου τρίφτηκε, χορέψαμε ιδρωμένοι αγκαλιά κι ύστερα έφυγε, ξεχνώντας-δυστυχώς-όχι την καρδιά της-πώς να το κάνει άλλωστε-αλλά τον διαφημιστικό αναπτήρα της. Σίγουρα διαφημιστικός. Αδειάζω την τσάντα. Ένας με πολύχρωμα καρτούν. Πάντα τους διάλεγες. Ψάχνω μανιωδώς για τον δικό μου. Χωρίς αποτέλεσμα. Δεν ξέρω αν τελικά, είναι πιο σοβαρό που έχασα τον αναπτήρα ή το μυαλό μου. Σημειώσατε 1. Ή μάλλον, όχι. Δεν ξέρω. Αμφίρροπο ματς. Μου θυμίζει εκείνο το στίχο των Oasis που ακούω συχνά-πυκνά στο “Μικρό”: I was looking for some action, but all I found was cigarettes and alcohol.
Είναι βέβαιο πια. Οι άνθρωποι “κλέβουν” αναπτήρες γιατί θέλουν να γίνουν μέρος μια διαφορετικής ιστορίας, αλλιώτικης απ’ τη δικιά τους. Χάρις σ’αυτούς ταξιδεύουν με το μυαλό και την ψυχή τους, τον ασφαλέστερο ίσως τρόπο μετακίνησης, αφουγκράζονται συναισθήματα, ξεφεύγουν από την τόσο καλά δομημένη, αρχιτεκτονική ευτυχία τους. You gotta make it happen.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Πού ξοδεύτηκαν οι λέξεις;

2010-07-17T16:26:00.002+03:00

Μια παρέα μεσηλίκων κάθετα στο μπαλκόνι. Ξαναμμένοι, μίζεροι, εθνόκαυλοι πενηντάρηδες που φορούν πόλο μπλουζάκια και ξεφτισμένο γκλάμουρ σιτεμένων κυριών επικρατούν στην βαριά-από την κάπνα φτηνών πούρων-ατμόσφαιρα. Αναμφίβολα είναι η δεκαετία που αγκαλιάσαμε ως κοινωνία το κιτς. Συζητούν περί ανέμων και υδάτων στην αρχή. Σε ποιο πανεπιστήμιο πέρασε η κόρη του τάδε, ποιος παντρεύτηκε με ποια, πώς έφυγε στη Βουλγαρία με την γκόμενα ο Τάκης και τα παράτησε όλα πίσω του. Όλα βαίνουν κανονικά, εξελίσσονται με την σειρά που περιμένω. Έπειτα, οι άντρες αρχίζουν και εξιστορούν τις αμέτρητες νεανικές, σεξουαλικές περιπέτειές τους. Οι γυναίκες κάνουν τις αδιάφορες αλλά κοιτούν κουτοπόνηρα. Νιώθουν υπερήφανοι και ξεδιάντροπα cult. Έρχεται η στιγμή που μεταβαίνουν στο θέμα της πολιτικής και της οικονομίας. Τους ακούς να έχουν μια σωστή-φυσικά-άποψη για τα πάντα, να μιλούν λες και έχουν αποκτήσει master οικονομικών από κάποιο βαρυσήμαντο κολέγιο του εξωτερικού. Οι γυναίκες εντυπωσιάζονται, χωρίς να πολυκαταλαβαίνουν το λόγο. Άραγε πώς και πού ξοδεύτηκαν οι λέξεις;

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Yellow

2010-07-01T14:45:00.002+03:00

Χτες νομίζω ερωτεύτηκα. Κράτησε περίπου ένα εικοσάλεπτο. Ο έρωτας δε θέλει χρόνο αλλά ταχύτητα και εγώ οδηγώ από τη δεξιά λωρίδα. Κάναμε μαζί ένα ταξίδι. Δεν ήταν μακρινό-άλλωστε σημασία δεν έχει ο προορισμός-αλλά σε χόρτασα. Είχε ζέστη. Με δρόσισες. Τα μάτια σου με δρόσισαν, ήταν μελιά! Θα ‘θελα να σου πάρω παγωτό, αλλά δεν ήξερα ποιο ήταν το αγαπημένο σου. Δε σου μίλησα, παρ’ όλ ‘αυτά σε γνώρισα. Μου τα διηγήθηκε όλα το φορεματάκι σου. Καλοκαιρινό. Κοντό. Γαλάζιο και μπεζ. Ήσουν τραγανή. Τα δάχτυλά σου ήταν μακριά και λεπτά, σίγουρα παίζεις πιάνο. Δεν κοιμόμουν ωστόσο έκανα τόσα όνειρα μαζί σου. Σε έλεγαν Ιόλη, κι ας μη μου συστήθηκες. Έγινες μπαλόνι, κίτρινο και πέταξες ψηλά ανάμεσα στις κουρασμένες, γερασμένες πολυκατοικίες. Κι αυτές ξαφνικά γίναν κάτασπρες, σαν από ασβέστη. Σου χαμογέλασα. Φτάσαμε...

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Σύννεφα

2010-06-28T19:41:00.001+03:00

Σύννεφα. Μπλε νομίζω ήτανε-φυσικά μπλε.

Έγλυφαν τα ουρανοθέμελα.

Τα σύννεφα είναι οι εραστές του ουρανού. Περιπλανιούνται, ταξιδεύουν.

Έτρεχες με τα χέρια ανοιχτά. Ήθελες να πιαστείς από ένα και να αιωρηθείς μαζί του.

Μάταια. Τώρα άγριοι δράκοι και γλειφιτζούρια γίνανε.

Είναι αλήθεια τελικά, αυτός ο μύθος τ’ ουρανού, τα σύννεφα φωνάζουν.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Sant Joan

2010-06-24T17:48:00.001+03:00

Για την Βαρκελώνη χθες ήταν μια ξεχωριστή μέρα. Ήταν η γιορτή του Sant Joan την οποία οι κάτοικοι της πόλης γιορτάζουν ως το πρωί της επόμενης μέρας! Παντού έπεφταν πυροτεχνήματα είτε από παρέες παιδιών είτε ακόμα και από οικογένειες αφού από ότι μου φάνηκε ο οι γονείς δεν είχαν κανένα πρόβλημα να δώσουν στα παιδιά τους κανένα δυναμιτάκι να ανάψουν! ''Είναι η αγαπημένη μου γιορτή'' μου είπε ένας πιτσιρικάς στα Ισπανικά καθώς ήταν έτοιμος να ανάψει το δικό του πυροτέχνημα και να νιώσει για λίγο σαν μικρός θαυματοποιός. Η πολιτεία είχε φυσικά προνοήσει και συνεπώς τα bicing(τα ποδήλατα που χρησιμοποιούν οι κάτοικοι της πόλης για μικρές αποστάσεις) αλλά και όλες οι γραμμές του μετρό ήταν ανοιχτές προς το κοινό όλο το βράδυ. Γινόταν το αδιαχώρητο,χιλιάδες κόσμος είχε ξεχυθεί στους δρόμους ενώ οι περισσότεροι κουβαλούσαν σε σακούλες ή τσάντες πολλά μα πολλά ποτά για να κάνουν κέφι και να γίνουν ντίρλα. Όλοι βρίσκονταν σε μικρές ή μεγάλες διεθνείς παρέες:Γάλλοι με Χιλιανούς, Έλληνες με Ισπανούς,Πολωνούς,Ιταλούς και άλλους πολλούς καθώς είμαστε και κοινωνικοί τρομάρα μας ενώ κοινός προορισμός ήταν η παραλία της Βαρκελώνης barceloneta. Εκεί έβλεπες παρέες να ψήνουν μόνο για την πάρτη τους ενώ τα ζογκλερικά δημιουργούσαν ένα υπέροχο κλίμα μαζί με τις μουσικές που ακούγονταν σε όλη την παραλία από τα beachόμπαρα. Όλοι ήταν αυθεντικοί, κανείς δεν προσποιούνταν πως περνούσε καλά,πραγματική διασκέδαση.Κατα τις 3 το πρωί η ελληνική παρέα μαζί με μια Πολωνίδα χορεύτρια και μια Βραζιλιάνα αρχιτεκτόνισσα κατευθύνθηκαν προς Μπανταλόνα,μια πόλη δίπλα στη Βαρκελώνη που πηγαίνεις με μετρό.Εκεί αράξαμε για ώρες ακούγοντας reggae μουσική ενώ η βραδιά κορυφώθηκε όταν βουτήξαμε στα παγομένα νερά της Μπανταλόνα. Ήταν πραγματικά υπέροχα,η Ισπανία είναι πραγματικά υπέροχη...
Τσεκάρετε τις φωτογραφίες που τράβηξε η φίλη μου η Μάγια για να καταλάβετε έστω και λίγο το τι συνέβει χθές στην Βαρκελώνη!

ΔΗΜΟΣ ΒΡΥΖΑΣ

Ας αναθεωρήσουμε!

2010-06-23T19:12:00.003+03:00

Καθιερωμένο πλέον σκηνικό: Ο Κωνσταντίνος στον υπολογιστή, ακούει μουσική και γράφει πάλι για κάποιες από τις ανησυχίες του, χώνει, κράζει, ή απλά λιώνει στο facebook και το twitter. H πόρτα χτυπάει, ο Κωνσταντίνος ανοίγει, μπαίνει ο παππούς μέσα και γίνεται ο συνήθης διάλογος:
-Τί φτιάνς;
-Καλά παππού, να εδώ γράφω.
-Πού γράφς;
-Στον υπολογιστή.
-(με ύφος Ελένης Λουκά)Πάλι ασχολείσαι μ’ αυτό το πράμα του διαόλου, θα σε καταστρέψει!
Πράμα του διαόλου, σκέφτομαι και τελικά έχει δίκιο. Πόσο πιο αγνές ήταν οι εποχές τότε, αληθινοί άνθρωποι που σου έδιναν όλο σου τον εαυτό, μαζεύονταν όλη η παρέα σε κάποιο πάρκο, σε κάποια πλατεία, γελούσαν και περνούσαν καλά, δεν είχαν ανάγκη από υπολογιστές, club, bar, τώρα όλα έχουν αλλάξει...Είναι δυνατόν, θα μου πείτε, να είσαι 18 χρονών και να λες τέτοια πράγματα, να είσαι τόσο οπισθοδρομικός, ο κόσμος προχωρά, εξελίσσεται και μαζί του και η διασκέδαση.

Παρασκευή βράδυ, του σωτηρίου έτους 2010 ώρα 22:30:

Αρχίζει και με πιάνει ένα άγχος γιατί η ώρα περνάει και δεν έχω-όπως πάντα-τι να φορέσω για να καταπλήξω τα πλήθη στο δημοφιλές club-τρύπα της πόλης που θα βγω. Με τα πολλά, φοράω κάτι alternative-και καλά-και ξεκινώ να συναντήσω τους υπόλοιπους της παρέας. Φτάνουμε στο club, όπου αν δεν έχεις κράτηση τρως την φημισμένη πόρτα, μπαίνουμε και ο “metr”(μη χέσω)μας δείχνει το τραπέζι μας. 2-3 μπύρες αργότερα και ενώ η μουσική είναι στο τέρμα, το μαγαζί έχει γεμίσει και νιώθουμε σαν παστές σαρδέλες κολλημένες η μία πάνω στην άλλη. Προσπαθώ να πω κάτι στην Χριστίνα η οποία όμως έχει κάνει το μοιραίο λάθος να είναι παραδίπλα και όχι δίπλα μου, έτσι αναγκάζομαι να ουρλιάξω για να ακούσει αυτό που θέλω να της πω. Μα για να συζητήσεις πηγαίνεις στο club, θα μου πείτε. -Όχι αλλά πώς να χορέψω όταν ο χώρος στον οποίο μπορώ να κινηθώ είναι μόλις 1Χ1; Αποφασίζουμε να πιούμε υποβρύχια. Το μαγαζί αφού έχουμε κάνει κατανάλωση μας κερνάει σφηνάκια. Κερνάμε και εμεις(ως γνήσιοι κιμπάριδες Έλληνες). Εχουμε γίνει ζάντα/γκολ/κουρούμπελα/ντίρλα. Εφόσον δεν καταλαβαίνουμε και πολύ τί γίνεται γύρω μας νιώθουμε πως περνάμε απίστευτα, ακριβώς επειδή είμαστε μεθυσμένοι. Γυρνάω σπίτι, το κεφάλι μου είναι έτοιμο να εκραγεί, όλα γυρίζουν αλλά τελικά καταφέρνω να κοιμηθώ. Ξυπνάω το πρωί με hangover. Με παίρνει τηλέφωνο ένας φίλος για να με ρωτήσει πώς περάσαμε και εγώ του απαντάω: Τέλεια φίλε, τα σπάσαμε, ήπιαμε πάρα πολύ και ήμασταν γκολ.

Παρασκευή βράδυ, του σωτηρίου έτους 1960 ώρα 22:30(μαρτυρία του παππού)

Ο παππούς μου, γνωστός μόρτης της εποχής, διοργανώνει συνάντηση της παρέας στο πάρκο της γειτονιάς του. Η παρέα μαζεύεται και είναι όλοι ντυμένοι όσο πιο απλά και καθημερινά γίνεται, για να αισθάνονται άνετα. Αρχίζουν να συζητούν, να μοιράζονται ιστορίες(ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα-κατ’εμέ-- στη ζωή), να γελάνε, να χλευάζουν ο ένας τον άλλο, να φλερτάρουν με τα κορίτσια τους. Όχι, δεν κάνουν κάτι το ιδιαίτερο, κι ας είναι Παρασκευή βράδυ, απλά περνούν χρόνο μαζί, μοιράζονται εμπειρίες, χαμόγελα, φωνές, σκέψεις, ανησυχίες, φόβους. Αποφασίζουν να πάρουν από μια-δυο μπύρες ο καθένας. Τελικά παίρνουν και τρίτη. Λύνονται ακόμα περισσότερο και τα πειράγματα δεν σταματούν. Είναι αργά. Κανείς δεν θέλει να πάει σπίτι και να αποχωριστεί τους υπόλοιπους. Ξεκινούν όλοι μαζί για το σπίτι του παππού, θα κοιμηθούν εκεί. Αφότου έχει περάσει ένα δύωρο σοβαρών συζητήσεων, ξαπλώνουν όλοι σαν κοτόπουλα, ώντας εξουθενωμένοι αφού έχουν δώσει όλη τους την ενέργεια. Δεν χρειάστηκε να μεθύσουν για να περάσουν καλά, ούτε να βρεθούν σε κάποιο bar, για να λιώσουν πίσω απ’ το πράγμα του διαόλου ούτε λόγος, καθώς δεν υπήρχαν τότε τέτοια “κατασκευάσματα”.

Ας αμφισβητήσουμε! Ας αναθεωρήσουμε! Ας γυρίσουμε επιτέλους στα πράγματα που μπορούν να μας κάνουν να περάσουμε καλά. Δημιουργήστε σκηνικά που μπορούν να σας κάνουν πραγματικά χαρούμενους και ευτυχισμένους. Μοιραστείτε χρόνο και ιστορίες με τους ανθρώπους που αγαπάτε, είναι το ωραίοτερο συναίσθημα στον κόσμο.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Π.Π.

2010-06-18T03:34:00.000+03:00

Ένας βροχοποιός που ακούει radio Lollipop, αφού λοιπόν ξεχάστηκε και πέθανε γύρω του κάθε ομορφιά, επισκέφτηκε το Grand Hotel. Σιωπή. Αποφασίζει να βάλει μια φωτιά στο λιμάνι και συνειδητοποιεί πως αλλάζει πρόσωπα η θλίψη. Ξέρω ένα παιδί που μου λέει πως τον ξέρει, κατηφορίζανε τις θάλασσες παρέα. Κοίταζε τα παλιά μεγάλα δέντρα, όμως αυτά όλο τα σύννεφα κοιτούσαν. Κόκκινα σύννεφα στον ουρανό κι’ αυτός γελά και μετά εμφανίζονται τα χαζοπούλια, μια τσιριτρό μια τσιριτρί, τον κοιτούσαν και γελούσαν κι αυτά με τη σειρά τους. Λένε πως κάποτε αν το πιστέψεις ανοίγουν οι ουρανοί. Λευκή καταιγίδα.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Girona

2010-06-16T18:38:00.000+03:00

H Χιρόνα είναι η Ισπανική πόλη που βρίσκεται στα βοριοδυτικά της Καταλονίας με πληθυσμό περίπου 95.000. Επίσης είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας στην Ισπανία(Girona). Επισκέφθηκα την πόλη αυτή ως απεσταλμένος του sheepblogging.gr για να σας την περιγράψω όπως εγώ την έζησα. Γενικά είναι μικρή πόλη καθότι βρίσκεται στην επαρχία της Ισπανίας ή μάλλον της Καταλονίας. Άνθρωποι ζεστοί την χαρακηριζουν(όπως γενικότερα την Ισπανία) ενώ η πόλη συναντάται απο τους παραπόταμους Ter, Onyar, Galligants and Güell. Στη Χιρόνα έμεινα μια μέρα και διαπίστωσα έστω και από το μικρό χρονικό διάστημα της διαμονής μου το πόσο όμορφη είναι. Ο ποταμός Ter διασχίζει την πόλη δημιουργώντας όμορφα τοπία ικανά να σε γοητεύσουν. Ήμουν τυχερός γιατί αυτό το τριήμερο(17,18,19 ιουλίου) γινόταν στην Χιρόνα το ETNIFVAL δηλαδή το φεστιβάλ έθνικ μουσικής.Το πρώτο συγκρότημα που συμμετείχε χθες στο φεστιβάλ ήταν οι sambe do timbale. Το συγρότημα αυτό ήταν ουσιαστικά σα να άνοιγε τη μέρα του φεστιβάλ καθώς έπαιξε με τα τύμπανα του σε όλη την πόλη καλώντας τους κατοίκους της να παρευρεθούν στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο λίγο έξω από την Χιρόνα, σε ένα πραγματικά υπέροχο τοπίο με τον ποταμό Ter και τα χιλιάδες δέντρα να δεσπόζουν. Στη συνέχεια,το βράδυ πλέον στο συναυλιακό χώρο εμφανίστηκαν οι microguagua,che sudaka,le pegatina,ozomatli και ο dj tommi,όλοι παίζωντας ska, έθνικ ισπανική μουσική κ.α. Κανείς δεν πτοήθηκε από τη βροχή που έπεφτε με τις ώρες καθώς οι συναυλίες τελείωσαν στις 4 το πρωί. Ήταν πραγματικά μια απίστευτη εμπειρία για μένα,ελπίζω να νιώσετε κάποια απο τα συναισθήματα που ένιωσα και γω βλέπωντας τις φωτογραφίες που τράβηξα μαζί με τη φίλη μου τη Μάγια.

Προσεχώς Βαρκελώνη...

ΔΗΜΟΣ ΒΡΥΖΑΣ ή ΜΠΡΥΘΑΣ όπως με λένε στα Ισπανικά!!!

Parque de la Ciudadela

2010-06-15T16:27:00.000+03:00

Αφιέρωσα ένα ολόκληρο απόγευμά μου στο Parc de la Ciutadella, ένα από τα μεγαλύτερα πάρκα στη Βαρκελώνη. Αποτελούσε την ''Ακρόπολη'' της Βαρκελώνης ενώ κάποτε ήταν το μοναδικό πάρκο στην πόλη. Στο πάρκο ανάμεσα σε άλλα υπάρχει το μουσείο ζωολογίας ενώ εκεί βρίσκεται και το Καταλανικό κοινοβούλιο που έχει σχετική αυτονομία με την έννοια ότι εκεί εκλέγονται Καταλανοί βουλευτές που μεριμνούν για την περιοχή της Καταλονίας,έτσι και αλλιώς οι Καταλανοί θέλουν να ανεξαρτητοποιηθούν από την υπόλοιπη Ισπανία. Στο πάρκο παρατηρεί κανείς ανθρώπους από όλο τον κόσμο μιας και η Βαρκελώνη είναι μια από τις μεγαλύτερες πολυπολιτισμικές πόλεις στην Ευρώπη και όχι μόνο. Ζογκλερικά που πρώτη φορά στη ζωή μου έχω δει,ισορροπιστές, ιδιαίτερες μουσικές με όργανα που συναντά κανείς μόνο στην Ισπανία, χοροί όπως φλαμένκο και γενικότερα άνθρωποι χαρούμενοι που έρχονται και ''αράζουν'' με τις ώρες στο Parc de la Ciutadella. Αν σας βγάλει ποτέ ο δρόμος σας στη Βαρκελώνη, δεν πρέπει να το χάσετε και για του λόγου το αληθές τσεκάρετε μερικές φωτογραφίες από αυτό το υπέροχο πάρκο!!!

ΔΗΜΟΣ ΒΡΥΖΑΣ

Interviewing Monsieur Minimal

2010-06-06T20:36:00.001+03:00

Ημερομηνία: 23.05.10

Ώρα: 19:05

Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη, Ικτίνου, Παγκάκι

Project: Συνέντευξη με τον Monsieur Minimal

Πάστα Φλώρα: Ο ελληνόφωνος δίσκος ήταν κάτι το αναπόφευκτο από τη στιγμή που είναι η μητρική μου γλώσσα, δεν αποφάσισα ξαφνικά μια μέρα να “γυρίσω” στα ελληνικά. To “πάστα φλώρα” είναι-μάλλον-η συνέχεια του “lollipop”. Βέβαια, υπάρχουν κομμάτια που είναι πιο ατμοσφαιρικά, πιο κιθαριστικά, πιο indie-pop αλλά είναι η μετεξέλιξή μου. Θεωρώ πως είναι μισό βήμα παραπάνω στην πορεία μου, το ολόκληρο βήμα θα γίνει με τον επόμενο αγγλόφωνο δίσκο, από Σεπτέμβρη κι όλας.

Το coca-cola soundwave ήταν σημείο σταθμός για εμένα, ήταν η καλύτερη αρχή που θα μπορούσα να έχω, μια τρομερή εμπειρία. Φανταστική οργάνωση, διαφήμιση, όλα πληρωμένα, τί άλλο θα μπορούσα να ζητήσω;
Στην αρχή του φεστιβάλ, είχα δει ότι ο κόσμος ήταν μουδιασμένος και αυτό μου προσέδιδε άγχος, περισσότερο από το ήδη υπάρχον! Όταν άρχισα να παίζω, ήταν λες και συνέβη κάτι μαγικό, ο κόσμος άρχισε να χορεύει, να κουνιέται, να groov-άρει μαζί μου, δεν πίστευα στα μάτια μου, μέχρι που μου ζήτησε και encore, αυτό μου έδωσε πολύ μεγάλη δύναμη.

Monsieur Minimal, κατά κόσμο Χρήστος Τσιτρούδης...Πάντα ήθελα και θέλω να είμαι κύριος, ασχέτως αν δεν τα καταφέρνω τις περισσότερες φορές! (γέλια) Το minimal παραπέμπει στην αισθητική που έχω ως άνθρωπος και στην απλότητα της μουσικής μου.

Είμαι τρομερά ευγνώμων για όσα έχω πετύχει μέχρι τώρα, έχουν εκπληρωθεί-και με το παραπάνω-όλες οι προσδοκίες μου.

Οι νέοι καλλιτέχνες-στους οποίους εντάσσω και τον εαυτό μου-εάν αγαπούν πραγματικά αυτό που κάνουν, πρέπει να το κυνηγήσουν όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εφησυχάζουν και να μένουν αδρανείς. Πιστεύω πως όσοι πραγματικά αξίζουν και όσοι έχουν ταλέντο θα ξεχωρίσουν και θα κρατηθούν.

Το “smile” χρησιμοποιείται εδώ και ενάμιση χρόνο ως soundtrack σε γνωστή αλυσίδα τροφίμων σε Αμερική και Καναδά, δεν ξέρω ακόμα εάν το έχω συνειδητοποιήσει. Ήταν και είναι μια τρομερή ευκαιρία για εμένα να προβληθώ και στο εξωτερικό, όπου είναι και το μεγαλύτερό μου όνειρο να παίξω μουσική και να γίνω γνωστός.

Downloading...Σε καμία περίπτωση δεν καταρρακώνει τους μουσικούς, ίσα-ίσα τους προβάλει ευκολότερα, ιδιαίτερα στους νέους ανθρώπους. Όσον αφορά το κομμάτι της δισκογραφίας, το χτυπάει ναι αλλά είναι και ένα καλό μήνυμα για να κάνει τους της δισκογραφίας να αφυπνιστούν και να κάνουν κάτι διαφορετικό ώστε να ανακάμψουν.

Monsieur Minimal live @Block 33 @Thessaloniki @22.05.10

Free για συμπεράσματα!

2010-06-05T21:40:00.001+03:00

Πέρα απ' το τρέξιμο στους δρόμους, ήταν της Τετάρτης κι ένα απόγευμα γεμάτο free press:
Γκντουπ, άφησα με σχεδόν θυμό την faq στο διπλανό κάθισμα. Πως είναι δυνατόν τόσες σελίδες κείμενα και να μην λέει απολύτως τίποτα; Εξαιρετικό σετ από δυνατές διαφημίσεις (που αυτό και αφορά τα οφίτσια) διανθισμένο με αδιάφορα, ανέμπνευστα κείμενα, δυσκολεύεσαι να ολοκληρώσεις παράγραφο!

- Με αφορμή τη FAQ, προς όλους των free γραφίστες: λυπηθείτε τους δημοσιογράφους, βοηθάτε τα κείμενα τους πια! Πέρα απ' τα μικρά γραμματάκια, έχουμε και τις γραμμές μακρυνάρια. Θεμελιώδης κανόνας της τυπογραφίας, δεκανίκι της ευαναγνωσίας: 70 χαρακτήρες το μάξιμουμ ανά σειρά, κι αν έχει περισσότερους μεγαλώνουμε το διάστημα μεταξύ των γραμμών.

Να και η ανακούφιση, στην feee Eλευθεροτυπία μαζεμένος ο ανθός του καθημερινού φύλλου, όλα μα όλα τα κείμενα διαβάζονται ακόμα και ανεξαρτήτως θέματος. Απλώς τα βασικά υλικά: ουσιαστική κι αγαπημένη καθαρά δημοσιογραφική γραφή (κάποια λουμπάγκα αριστεροσύνης συγχωρεμένα, φτιάχνει πάντως το πράγμα).

Ποιος, ποιος; Αν θέλετε να γνωριστούμε στήστε μου καρτέρι Τετάρτη 20.30 με 22.00 στα γραφεία της LIFO, από το εκεί σταντ σιγουράκι, τσιμπώ το φρέσκο φύλλο (τα Pdf κουράζουν).

[via]

Marilyn Monroe - Συνέντευξη

2010-06-01T21:29:00.001+03:00

Με αφορμή τα 48 χρόνια από τον θάνατο της Marilyn Monroe, του απόλυτου sex symbol που υπήρξε ποτέ, ο Πλακώνας Κωνσταντίνος βρέθηκε με την ίδια για μια χαλαρή κουβεντούλα.

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Γεια σου Marilyn, χρόνια σου πολλά κι όλας, σαν σήμερα δεν πέθανες;

Marilyn Monroe: Αχ καλέ μου! Σε ευχαριστώ τόσο πολύ, πω πω...να δες τώρα, κοκκίνισα.

Κ: Θα ήθελα να μιλήσουμε λίγο για την υπόθεση του θανάτου σου.

M: Αυτός ο μπάσταρδος ο Κένεντι τα φταίει όλα...ήρθε σπίτι και με σύγχυσε!

Κ: Από ότι καταλαβαίνω, δεν τα πηγαίνατε και πολύ καλά τελευταία,γιατί;

M: Ο Μπόμπυ μεγάλωνε, τα χρόνια περνούσαν και δεν μπορούσε να με ικανοποιήσει πια. Ήθελα να αισθάνομαι ασφάλεια, να έχω ένα οικοπεδάκι στο όνομά μου βρε αδερφέ, κάτι γίνεται...

Κ: Τον εκβίαζες, δεν ενέδωσε, σε σκότωσε;

Μ: Ήρθε σπίτι. Του μίλησα για το οικοπεδάκι κοτσάροντας παράλληλα τα βυζά μου στα μούτρα του. Με χαστούκισε. “Τα πήρα”. Άρχισα να τον ξυλοκοπώ αλύπητα τον πούστη. Επενέβησαν οι μπράβοι του. Σκατένιοι. Άτιμη φάρα. Μπόμπυ αδερφή! Αφού ηρέμησαν λίγο τα πνεύματα, του είπα πως δεν πάει άλλο αυτή η κατάσταση. Εάν δεν μου γράψει το οικοπεδάκι θα βγάλω στην μαύρη αγορά της μαγνητοταινίες μας που αποδεικνύει ότι καραξεσκιζόμασταν.

Σε αυτό το σημείο κάναμε μια μικρή διακοπή, η Marilyn πήγε στο μπάνιο για να πουδράρει τη μύτη της.

Κ: Συνεχίζουμε;

Μ: Βεβαίως γλυκέ μου. O Ρόμπερτ λοιπόν, έφυγε από το σπίτι έτσι ξαφνικά, τελευταία φερόταν λες και είχε περίοδο, δεν μπορώ να καταλάβω...Husbands are chiefly good as lovers when they are betraying their wives, τέλος-πάντων. Στη συνέχεια, τηλεφώνησα στον Γκρίνσον, τον κωλόγιατρο, επειδή είχα συγχυστεί -όσο να πεις η γυναίκα- και χρειαζόμουν ένα bottox-άκι. Αντιθέτως, αυτός μου έδωσε κάτι φάρμακα, ηρεμιστικά είπε...μαλακίες! Μετά τηλεφώνησα στον κολλητό μου, Σίντνεϊ Γκίλαροφ-γνωστή πουστάρα της εποχής- για να του πω τι είχε συμβεί, μιλήσαμε για κάνα δυωράκι. Ξαφνικά, άρχισα να ζαλίζομαι, να χάνω τις αισθήσεις μου και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.

Κ: Ο γιατρουδάκος δηλαδή σε ξέκανε;

Μ: Ναι!

Κ: Rest in peace Marilyn.

M: Δεν βαριέσαι...

Κ: Τα ΄μαθες τα νέα, βγαίνει ταινία με τα νέα αίτια του θανάτου σου-λένε- θα πρωταγωνιστεί η Naomi Watts, θα πας να τη δεις;

Μ: Βέβαια, θέλω να δω πώς θα προσπαθήσει να με υποδυθεί αυτή η δεύτερη. Μπορείς να μου δώσεις λίγο από το ποτό σου;

Κ: Φυσικά. Marilyn σε ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σου. Πολλά φιλιά!

Μ: Φιλιά honey.

Τί σου σκοτώνει αυτή η χώρα;

2010-05-29T21:19:00.002+03:00

Αυτός είναι ο τίτλος της street performance που αυτή τη στιγμή πραγματοποιείται στην Καμάρα της Θεσσαλονίκης. Ένας τσολιάς μέσα σε ένα φέρετρο εκπροσωπεί τη σκοτωμένη Ελλάδα ενώ γύρω του είναι κρεμασμένα τα χαρτιά/οι έπαινοι που προσφέρει η Ελλάδα στα παιδιά της. Με το σύνθημα ΤΙ ΣΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ ο Μάριος Χατζηπροκοπίου καλεί κάθε περαστικό να γράψει σε μια κόλλα χαρτί τί στερεί ουσιαστικά η Ελλάδα από τους πολίτες της. Με ένα πρωτότυπο κειμενάκι ο «νεκρός» στηλιτεύει τα τρωτά σημεία της Ελληνικής πολιτείας και εκφράζει έντονα τη δυσαρέσκειά του προς τα στερεότυπα που προβάλλει η χώρα. Να σημειωθεί ότι η παράσταση συνοδεύεται από ινδιάνικη μουσική ενώ δίπλα στο φέρετρο υπάρχουν κόλλυβα και ποτό.

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

2010-05-29T12:56:00.000+03:00

Η περιοδεία του Θανάση Παπακωνσταντίνου συνεχίζεται στη Θεσσαλονίκη με τη συναυλία που θα πραγματοποιηθεί στο Θέατρο δάσους την Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010(τα εισιτήρια προπωλούνται) . Ο αγαπημένος καλλιτέχνης θα παρουσιάσει τραγούδια από την καινούργια δισκογραφική του δουλειά «Ο ελάχιστος εαυτός» αλλά και παλιά τραγούδια που αγαπήθηκαν από το κοινό του και τον καθιέρωσαν στη μουσική σκηνή.

Μαζί του θα είναι:

-Ματούλα Ζαμάνη (τραγούδι,κρουστά)

-Μιχάλης Χανιώτης (συνθέτης,μπουζούκι)

-Φώτης Σιώτας (βιολί,βιόλα)

-Δημήτρης Μυστακίδης (κιθάρα)

-Ανδρέας Πολυζωγόπουλος (τρομπέτα,φλικόρνο)

-Χρυσόστομος Μπουκάλης (μπάσο)

-Σωτήρης Ντούβας (τύμπανα)

-Κώστας Παντέλης (ηλεκτρική κιθάρα)

-Γιάννης Αντωνιάδης (κλαρίνο)

Για όποιον δεν έχει παρακολουθήσει από κοντά συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου προτείνω ανεπιφύλακτα να επισκεφθεί την Τετάρτη το Θέατρο δάσους γιατί πραγματικά οι συναντήσεις του καλλιτέχνη με το κοινό του είναι μοναδικές.

That's it!!!

2010-05-28T20:41:00.000+03:00

Ooooooooooooooooo yeah!!!Καλησπέρα σε όλους τους φίλους!Λοιπον για όσους απέχουν απο την επικαιρότητα, σήμερα τελείωσαν τα έξι(6) βασικά μαθήματα των πανελλήνιων εξετάσεων που σημαίνει οτι όλοι οι μαθητες που δεν ενδιαφέρονται για το 5ο(οικονομικό)πεδίο ξεχύθηκαν στους δρόμους να χαρούν,να γελάσουν,να χαλαρώσουν,να κοπροσκυλιάσουν!Ένας απο αυτούς κι εγώ!Λοιπόν επίσημα δηλώνω την επιστροφη μου και δεσμεύομαι να αναλάβω ενεργό δράση μέτα απο ΜΑΚΡΟχρόνια απουσία!Τα λέμε σύντομα,καλα μυαλά σε όλους!

Β

Monika - Exit

2010-05-22T18:43:00.008+03:00

Επιτέλους! Η δεύτερη πολυαναμενόμενη δουλειά της Monika, είναι γεγονός. Η Monika επιστρέφει και μπορεί το νέο της album να τιτλοφορείται “exit” αλλά μέσω της μουσικής και των τραγουδιών της μας δείχνε την πόρτα για να ζήσουμε νέες εμπειρίες, να ταξιδέψουμε, να ερωτευθούμε, να ανακαλύψουμε. Ο δίσκος ανταποκρίνεται και με το παραπάνω στις προσδοκίες μας, σε όσα μπορούσαμε να περιμένουμε από την γλυκιά Monika. Διατηρώντας την αυθεντικότητα, την αμεσότητα και το ήθος της κερδίζει ακόμα και τους λιγοστούς κριτές που δεν πείστηκαν από την πρώτη δισκογραφική της δουλειά (Avatar). Πιστή στις διαχρονικές επιρροές της, τις ενσωματώνει με μαεστρία στο μοντέρνο post-90s κόσμο της, παντρεύοντας την ίδια στιγμή το πλούσιο συναίσθημα της ελληνικής μελωδίας με την εκλεπτυσμένη παγκόσμια ποπ σκηνή.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Αντώνης Κανάκης με 5 λέξεις

2010-05-18T22:31:00.001+03:00

Ίσως ο πιο πετυχημένος άνθρωπος της σημερινής ελληνικής τηλεόρασης μιλάει αποκλειστικά στον Πλακώνα Κωνσταντίνο και το sheepblogging.

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Καλησπέρα πρόεδρε!

Αντώνης Κανάκης: Γεια χαρά!

Κ: 1)Άποψη: Το “Ράδιο Αρβύλα” πλέον, διαμορφώνει κοινωνική άποψη, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό και κυρίως τις νεαρές ηλικίες. Σε “βαραίνει”, σου προσδίδει ευθύνες; Νιώθεις ότι ασκείς κάποιου είδους “εξουσία”; Κάποια παιδιά σε έχουν ως πρότυπο!

Α:Έχω ξανατοποθετηθεί και σε προηγούμενες συνεντεύξεις μου και έχω πει ότι δεν είμαι υπέρ των προτύπων, ούτε είχα ιδιαίτερα πρότυπα στη ζωή μου, ούτε θέλω να είμαι εγώ το πρότυπο κανενός. Αντιθέτως, πιστεύω ότι οι άνθρωποι και ειδικά οι νέοι άνθρωποι, πρέπει να αμφισβητούν τα πάντα και δεν εννοώ την αμφισβήτηση για την αμφισβήτηση, εννοώ την αμφισβήτηση για την εξέλιξη. Δηλαδή μπορεί να αμφισβητήσεις κάτι, να το επαναξιολογήσεις και να καταλήξεις τελικά στο ότι συμφωνείς μαζί του ή ότι σου ταιριάζει. Αν όμως το επαναξιολογήσεις και δε συμφωνείς μαζί του, να διαμορφώσεις τη δική σου άποψη και να μην αποδέχεσαι τα πράγματα με τα οποία δε συμφωνείς. Σίγουρα υπάρχει μια μορφή ευθύνης σε όλο αυτό που προανέφερες, αλλά δε μπορώ να την αφήσω να με βαραίνει. Γιατί αν ζεις ή ακόμα περισσότερο αν δημιουργείς, υπό το βάρος μιας ευθύνης, η σκέψη σου παύει να είναι ελεύθερη και χάνεται ο αυθορμητισμός, στοιχείο που θεωρώ πολύ σημαντικό στη δημιουργία και έχει μεγάλη σχέση με την αλήθεια των πραγμάτων. Όσον αφορά στην εξουσία, δε νιώθω ότι ασκώ κάποια εξουσία και σίγουρα δεν είναι αυτή η διάθεσή μου.

Κ: 2)Πολιτική: Αν ήσουν σε κάποιο πολιτικό αξίωμα, ποιο θα ήταν το πρώτα πράγμα που θα προσπαθούσες να “περάσεις” έτσι ώστε να βελτιωθεί η κοινωνία;

Α: Δεν ξέρω… Δεν είμαι 100% σίγουρος… Πέρα από τα εκατομμύρια πρακτικά πράγματα που κατά την άποψη μου είναι πολύ εύκολο να αλλάξουν, αλλά για κάποιο λόγο κανένας στη χώρα μας δε φαίνεται να έχει τη διάθεση, τη θέληση, τη σκέψη ή τη τόλμη να τα αλλάξει , πέρα λοιπόν από αυτά, το σημαντικότερο είναι ότι θα προσπαθούσα να εμπνεύσω και τον ίδιο μου τον εαυτό, αλλά και τους υπόλοιπους ανθρώπους να γίνουμε όλοι μαζί καλύτεροι πολίτες, με σεβασμό ο ένας για τον άλλον, για την κοινωνία μας και για το κράτος. Πιστεύω ότι αυτό που λείπει πολύ έντονα από την πολιτική είναι η έμπνευση, η φαντασία, η τόλμη και οι καινοτόμες ιδέες.

Κ: 3)Σάτιρα: Η σάτιρα είναι στο αίμα σου και μάλιστα τη διαχειρίζεσαι με έναν άριστο-κατά την προσωπική μου άποψη-τρόπο, δεν θα έπρεπε να ασχολούμαστε πιο σοβαρά όμως με κάποια θέματα, να είμαστε ενεργοί και όχι απλά να σατιρίζουμε;

Α: Κατ’ αρχήν σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Επίτρεψε μου όμως να σου πω ότι λες δυο τελείως διαφορετικά πράγματα. Το αν εμείς ως πολίτες δεν είμαστε ενεργοί και δεν αντιδρούμε όπως θα έπρεπε σε όλα αυτά που μας εξοργίζουν και δημιουργούν πρόβλημα στις ζωές μας, δεν είναι ευθύνη της σάτιρας. Δε νομίζω ότι η σάτιρα πρότεινε ποτέ σε κανέναν απλά να σατιρίζουμε τα πάντα και να μην κάνουμε τίποτα άλλο.

Κ: 4)Κόσμος: Σε ενδιαφέρει η άποψη που έχει ο κόσμος για εσένα; Σε ενδιαφέρει τι λέγεται, τι συζητιέται; (όχι στις φυλλάδες)

Α: Και ναι και όχι, νομίζω ότι με ενδιαφέρει μέσα σε ένα λογικό και υγιές πλαίσιο, με την έννοια ότι από τη μία ξέρω ποιος είμαι, ξέρω τι σκέφτομαι, ξέρω τι πιστεύω, αν τα έχω ή όχι καλά με τον εαυτό μου και με τη συνείδησή μου και όλα αυτά δεν χρειάζεσαι κανέναν άλλο να σου τα επιβεβαιώσει. Από την άλλη, άνθρωποι που είτε εκτιμώ ιδιαίτερα σε προσωπικό επίπεδο, είτε είναι οι ακροατές μας στο ραδιόφωνο, είτε οι τηλεθεατές μας στην τηλεόραση, στο σύνολο τους με ενδιαφέρει να καταλαβαινόμαστε και με ενδιαφέρει να έχουν μία θετική άποψη για τα πράγματα που κάνουμε και δημιουργούμε, χωρίς πάλι αυτό να είναι απαραίτητο και χωρίς αυτό να σημαίνει πως όταν η άποψη δεν είναι θετική, δεν είναι και σεβαστή.

Κ: 5)Όνειρο: Εκμυστηρεύσου μου ένα όνειρο σου που δεν έχει πραγματοποιηθεί.

Α: Το μοναδικό όνειρο που δεν έχω πραγματοποιήσει είναι να ησυχάσω και να βρω την ηρεμία μου, κυρίως σε προσωπικό επίπεδο.

Κ: Αντώνη σε ευχαριστώ πολύ και σου εύχομαι να ηρεμήσεις σύντομα!

Α: Εγώ ευχαριστώ πολύ Κώστα, γιούυυρια!

Τρελαθείτε

2010-05-17T21:19:00.000+03:00

Είναι ιστορικώς αποδεδειγμένο από αρχαιοτάτων χρόνων πως όσοι είναι ψυχικά άρρωστοι ή διαταραγμένοι-κοινώς τρελοί- έχουν πάντα την ανοχή, την δικαιολόγηση της κοινωνίας, ένα άλλοθι για τις πράξεις τους, τα λεγόμενά τους.
Αναρωτιέμαι λοιπόν αν μια καλή λύση για να ξεφύγω από τα προβλήματά μου, για να ξεφύγουμε όλοι μας, θα ήταν να γίνουμε τρελοί.
    Σε καμία περίπτωση δεν είναι δύσκολο, ίσως μόνο θέλει λίγο θάρρος και ελαφρά χαλάρωση των ηθικών φραγμών, απλά φανταστείτε ότι είστε στην εφηβεία. Μην ντραπείτε να ανεβείτε γυμνός-και μη- στην ταράτσα του σπιτιού σας και να παριστάνετε τον κόκορα, κι ας είστε σοβαροφανής επιχειρηματίας, κι ας είστε μητέρα 3 παιδιών. Αν πάλι δεν έχετε τα κότσια για κάτι τέτοιο, σκηνοθετήστε μικρά περιστατικά (στο σπίτι ή στη δουλειά) που θα αναδεικνύουν την υποτιθέμενη παραφροσύνη σας χωρίς να γίνετε ρεζίλι στα μάτια της κυρα-Γιώργαινας, την κόρη του Γιάννη του κουτσού, την γνωστή κουτσομπόλα κάθε περήφανης γειτονιάς.
    Μην το σκέφτεστε πια, πάρ’τε το απόφαση, δεν υπάρχει καλύτερη λύση. Περιμένω τις μαρτυρίες και τα θριαμβευτικά αποτελέσματά σας στο kplakon@gmail.com.

Η Θεσσαλονίκη αλλιώς

2010-05-15T15:32:00.000+03:00

ένα αστικό πείραμα για μια διαφορετική πόλη

Σε μια περίοδο προβληματισμού και συζήτησης σχετικά με την πόλη της Θεσσαλονίκης, την πόλη του παρελθόντος, την πόλη του παρόντος, την πόλη που ζούμε, την πόλη που αλλάζει και -πάνω από όλα- την πόλη που ονειρευόμαστε, την πόλη αλλιώς, η Parallaxi επιλέγει να γιορτάσει τα είκοσι χρόνια από τότε που εκδόθηκε, οργανώνοντας ένα διήμερο αστικής παρέμβασης και προτάσεων, για το πως θα μπορούσε να είναι η Θεσσαλονίκη του μέλλοντος.

Το διήμερο πρόκειται να πραγματοποιηθεί στις 5-6 Ιουνίου 2010 και συμπίπτει με την Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος. Περιλαμβάνει δεκάδες διαφορετικές εκδηλώσεις σε όλο το πολεοδομικό συγκρότημα της Θεσσαλονίκης που έχουν ως άξονα την πράσινη ανάπτυξη, τις φιλικότερες δράσεις προς το περιβάλλον, αρχιτεκτονικές προτάσεις και παρεμβάσεις αλλά και happenings πολιτισμού σε αναπάντεχα μέρη της πόλης, όλα στο πλαίσιο μιας γιγάντιας συνέργιας και συνεργασίας ετερόκλητων δυνάμεων που υποδηλώνει τη διάθεση της πόλης για εξωστρέφεια και δημιουργία. Από το Θερμαϊκό και την αποκατάσταση της σχέσης της πόλης με τη θάλασσα, μέχρι την ανακύκλωση και τα αρχιτεκτονικά projects του μέλλοντος, ξετυλίγεται για 48 ώρες ένας καταιγισμός δράσεων που θα μετατρέψουν την Θεσσαλονίκη σε ένα αληθινό φυτώριο ιδεών και προτάσεων, από τα πιο δημιουργικά μυαλά της πόλης.

Στην ενέργεια θα συμμετάσχουν, με δράσεις ή συνεργασίες, δεκάδες φορείς της πόλης, μουσεία, θεατρικά και μουσικά σχήματα, σχολές και δημιουργικές ομάδες, δημιουργικά και αρχιτεκτονικά γραφεία, καθώς και πλήθος εθελοντών από το κοινό της πόλης, με τη συνδρομή των οποίων θα υλοποιηθεί σε ένα διήμερο αυτό το αστικό πείραμα για μια Θεσσαλονίκη αλλιώς, μια πόλη διαφορετική! ...αυτοί, εμείς, εσείς και όλοι μαζί.

Το project θα κινηματογραφηθεί από την N-Orasis και το αποτέλεσμα της ταινίας που θα προκύψει θα προβληθεί δημόσια στον κινηματογράφο Ολύμπιον το Σεπτέμβριο. Ταυτόχρονα, θα εντεθεί σε DVD στο τεύχος της Parallaxi Οκτωβρίου και θα αναρτηθεί στο διαδίκτυο αποτελώντας μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για διαφήμιση της πόλης στο εξωτερικό.

το πρόγραμμα εδώ.

Η Θεσσαλονίκη ρολάρει πάλι γι' αυτό κούνα το κεφάλι

2010-05-13T19:40:00.001+03:00

Καλησπέρα καλησπέρα,
σας προτρέπω να διαβάσετε την καινούρια μου στήλη στο elculture, εδώ.
Η Θεσσαλονίκη ρολάρει πάλι γι' αυτό κούνα το κεφάλι. Όλα όσα πρέπει να ξέρει κάθε Θεσσαλονικιός!

Τιράντες

2010-05-11T17:08:00.001+03:00

Αναδημοσιεύω από τη στήλη μου "fashion item of the month" του φοιτητης.gr, τεύχος Μαΐου, σελίδα 9.

Τιράντες φαρδιές, λεπτές, στενές, καρό, ριγέ, πολύχρωμες, τιράντες όλων των ειδών. Αρχίστε να φοράτε τιράντες, ξυπνήστε! Όχι άλλα πουκάμισα μέσα από τα παντελόνια συνδιασμένα με τεράστιες, ψευτοχρυσοκυριλέ, ζώνες που λαμπιρίζουν από χιλιόμετρα. Βλέπεις κάθε πικραμένο τουρκόγυφτο να φοράει τέτοιου είδους αηδίες και να το παίζει και stylish! Θες να είσαι stylish; -Φόρα τιράντες! Τιράντες με πουκάμισο, t-shirts, ή ακόμα και ξέμπαρκες για να φαίνεται πόσο ευαίσθητο και brutal αγόρι είσαι. Τα 70’s και το ρετρό είναι ξανά στη μόδα, τρελαθείτε!

Πλακώνας Κωνσταντίνος

Daniel Cohn-Bendit

2010-05-11T15:32:00.005+03:00

Γεννήθηκε στις 4 Απριλίου 1945 από γερμανο-εβραίους γονείς και πρωταγωνίστησε στη διάρκεια των ταραχών του Μάι του 1968 στη Γαλλία. Σήμερα είναι ένα από τα ηγετικά μέλη του κόμματος των Πράσινων(les verts) στο ευρωκοινοβούλιο. Στις 5 Μαίου μίλησε στο ευρωκοινοβούλιο για την Ελλάδα και την κατάσταση που βρίσκεται. Ας αναρωτηθούμε γιατί αυτά που λέει ο Daniel Cohn-Bendit δεν τα είπε ποτέ κάποιος Έλληνας ευρωβουλευτής.Παρακολουθήστε προσεκτικά!

Ελλάδα 2010

2010-05-05T23:58:00.003+03:00

    Καλησπέρα, καλησπέρα,
έκανα μια βόλτα στα blogs,το youtube, την ελληνική, επίσημη-και μη-ειδησιογραφία προ ολίγου και με λύπη μου διαπίστωσα ότι ούτε οι νέοι άνθρωποι-που όλοι έχουν αναποθέσει τις ελπίδες τους-δεν μας σώζουν.

    Κεφάλαιο 1: Απόδοση Ευθυνών
Ξέρετε, εμείς οι Έλληνες έχουμε υιοθετήσει μια μόνιμη νοοτροπία που έχει τόσο αθώα ένα 6χρονο παιδί, τη νοοτροπία του “Εσυ φταις!”. Μασάμε λοιπόν, τόσο ευχάριστα αυτήν την καραμέλα του ότι φταίνε οι πολιτικοί για όσα μας συμβαίνουν. Κατηγορούμε, αποδίδουμε ευθύνες, γκρινιάζουμε, φανατιζόμαστε, βρίζουμε τους ανίκανους πολιτικούς. Ναι, είναι ανίκανοι, δεν αντιλέγω, πείτε μου όμως ποιος τους έφερε στην εξουσία, πείτε μου ποιος τους έδωσε δύναμη; -Εσύ. Και γω μαζί. Και η γιαγιά σου που δεν ήξερε τι να ψηφίσει-λόγω άνιας-και της δώσαν σταυρομένο ψηφοδέλτιο. Οι 300 της Βουλής είναι ένα μικρό δείγμα της ελληνικής κοινωνίας, κανείς από εμάς δεν είναι καλύτερός τους τελικά, ούτε καν οι νέοι!

    Κεφάλαιο 2: Φανατισμός
Απορώ πως αυτή η χώρα ήταν κάποτε η χώρα του πολιτισμού, των τεχνών, της δημοκρατίας. Μετά και τα σημερινά επεισόδια, είμαι πεπεισμένος πως δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα σ’ αυτή τη γαμημένη χώρα! Σαν αμόρφωτα, απολίτιστα, άβουλα πρόβατα, λεηλατούμε τη χώρα σαν ποδοσφαιρικό γήπεδο, κάνουμε πλιάτσικο, γαμάμε την ίδια μας την πατρίδα, νομίζοντας κι όλας πως επαναστατούμε. Η ξακουσμένη ελληνική μαγκιά!

    Κεφάλαιο 3: Αναισθησία
Εκτός των άλλων, υπάρχει και η τηλεόραση μ’αυτήν την ακατάπαυστη πλύση εγκεφάλου να μας πρήζει τα παπάρια από το πρωί ως το βράδυ με κάθε είδους αηδία, έτσι ώστε πλέον να έχουμε μηδαμινή κριτική αντίληψη. Καθόμαστε στον καναπέ μας-αν κουραστούμε μεταφερόμαστε στο κρεβάτι- τρώγοντας σουβλάκια ή πίτσα και πίνοντας μπύρες και ενημερωνόμαστε λ.χ. Για τα σημερινά γεγονότα σε όλη τη χώρα και το δεχόμαστε τόσο εύκολα, σαν κάτι καθημερινό. Ελλάς το μεγαλείο σου!

Πλακώνας Κωνσταντίνος

ΠΕΡΙ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ(stop)

2010-04-29T14:59:00.003+03:00

Αξίζει κανείς να αναφερθεί στις διαφορές μεταξύ σοβαροφάνειας και σοβαρότητας.

Η σοβαρότητα αντιστοιχεί σε έναν άνθρωπο που είναι επιμελής και υπεύθυνος στην εκτέλεση κάποιου έργου, που η συμπεριφορά του χαρακτηρίζεται από αξιοπρέπεια.

Αντίθετα σοβαροφανής είναι αυτός που κάνει τον σοβαρό παρότι δεν είναι, θέλει να φαίνεται σοβαρός χωρίς να είναι.

Το θέμα που θα αναλυθεί παρακάτω αφορά τις διαφορές ανάμεσα στις εφημερίδες και τα blogs.Τα άρθρα των εφημερίδων δεν αναπτύσσουν αφηρημένες θεωρίες. Κάθε δημοσιογράφος που εργάζεται σε μια εφημερίδα οφείλει να κινείται μέσα στο ιδεολογικό πλαίσιο της εφημερίδας και φυσικά να υπακούει στις εντολές των ανωτέρων του. Απόλυτη ελευθερία έκφρασης από εργαζόμενους σε εφημερίδα είναι δύσκολο να υπάρξει. Ο δημοσιογράφος που κάνει το ρεπορτάζ ή αρθρογραφεί είναι υποχρεωμένος να υιοθετεί το στυλ γραφής της εφημερίδας προσθέτοντας βέβαια και τις προσωπικές του απόψεις που θα καταστήσουν το άρθρο του ιδιαίτερο. Τα χαρακτηριστικά της δημοσιογραφικής γραφής είναι η αμεσότητα, το ζωντανό ύφος, η σαφήνεια, το συγκεκριμένο και όχι το αφηρημένο, το απλό και όχι το πολύπλοκο, η οικονομία του λόγου. Κάθε εφημερίδα φιλτράρει, ταξινομεί και ιεραρχεί την είδηση. Δίνει μια σύνθετη εικόνα των πραγμάτων.

Στα blogs ως προσωπικοί χώροι έκφρασης, τις περισσότερες φορές κυριαρχούν διάσπαρτες και χαοτικές πληροφορίες. Χαρακτηρίζονται από αμφισβητούμενη εγκυρότητα των ειδήσεων. Είναι ένα μέσο ελεύθερης έκφρασης, προσιτό στον καθένα. Επικρατεί η υποκειμενικότητα με την ταυτόχρονη απουσία του επαγγελματισμού. Πολλοί είναι οι bloggers που προσιδιάζουν τα προσωπικά τους ιστολόγια με τα άρθρα των εφημερίδων. Η προσπάθεια αυτή είναι τόσο εμφανής ώστε να καταντά επιτηδευμένη. Αφαιρώντας τις προσωπικές του απόψεις ο blogger προσδίδει στα άρθρα του ένα δήθεν σοβαροφανές ύφος, Εξάλλου τα blogs υφίστανται προκειμένου να υπάρχει μια διαχωριστική γραμμή από τις εφημερίδες, Από τους αναγνώστες τους αναζητάται η υποκειμενικότητα και οι εκάστοτε προσωπικές απόψεις καθώς και το ιδιαίτερο στυλ γραφής του καθενός. Πλήθος είναι εκείνα τα άρθρα σε blogs που αναζητούν την αναγνώριση του κύρους τους από τον αναγνώστη. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα! Προκειμένου να επιτευχθεί αυτό το εφημεριδίστικο ύφος χάνεται η ουσία της δημιουργίας των blogs.

Τα blogs δεν είναι εφημερίδες και ούτε θα τις αντικαταστήσουν. Έχουν το δικό τους λόγο ύπαρξης. Η σοβαροφάνεια λοιπόν στα blogs κρίνεται ανεπιθύμητη. Η ιδιαιτερότητά τους έγκειται στο γεγονός ότι κάθε blogger είναι μία ξεχωριστή προσωπικότητα η οποία αναδεικνύεται μέσα από τα άρθρα του.

+Ιάσων Γιαννάκης

Στον κόσμο του Αλ Τσαντίρι News

2010-04-27T22:33:00.000+03:00

Από τον Άρη Δημοκίδη:

Applause, κυρία μου!
Ο εθνικός μας απελπισμένος

»Παλιά λάτρευα το Αλ Τσαντίρι, τώρα πια όμως ο Λαζόπουλος θυμίζει πολιτικό σχολιαστή/πολιτευτή με πιο έξυπνα λογοπαίγνια. Μιλά κυρίως για τους αδύναμους (κι ας δήλωσε ο Ψινάκης ότι ποτέ δεν τον άκουσε να μιλά γι' αυτούς στα γιοτ των πλουσίων). Οι πιο προβλέψιμες στιγμές της ρουτίνας του είναι όταν τον πιάνει η απελπισία την οποία πετυχημένα μεταδίδει και σε μας: «Κυρία μου, το ξέρω, σε χτυπάνε από παντού, είσαι σ' ένα τούνελ, όπου και να πας τοίχος, έτσι όπως μας έχουν κάνει δεν μπορούμε να αναπνεύσουμε, ζητάμε λίγο αέρα, ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΑΠΝΕΥΣΟΥΜΕ!». (Αν αυτά δεν προκαλούν κρίση στους καταθλιπτικούς, πίεση στους υπερτασικούς και πόνους στους καρδιακούς, τότε δεν ξέρω τι μπορεί να τα προκαλέσει!)
»Όταν η γκρίνια τελειώνει, μπαίνουν κλιπάκια ενός τηλεοπτικού γιατρού που λέει σόκιν χαζομάρες (με την ελπίδα να τον παίξει ο Λαζόπουλος) ή της Μπεζαντάκου που πέφτει από άλογα (με την ελπίδα να την παίξει ο Λαζόπουλος). «Δες, κυρία μου, δες με τι ασχολούνται», λέει κάθε τόσο απελπισμένος, «εδώ ο κόσμος καίγεται και δες με τι ασχολούνται». Εννοείται ότι αυτή είναι μονάχα η εισαγωγή, που στην πραγματικότητα υπονοεί: «Τώρα θα ασχοληθώ κι εγώ μ' αυτά». Και ασχολείται. Σχεδόν όσο μια κουτσομπολίστικη εκπομπή και απ' αυτή την άποψη θυμίζει λίγο σεμνότυφο θείο που ξεφυλλίζει με λαχτάρα το «Playboy», κάνοντας ταυτόχρονα «τσκ τσκ» για τα αίσχη που βλέπει.
»Το παίζει λοιπόν έκπληκτος και σοκαρισμένος (όπως θέλει να αισθανθούμε κι εμείς). Μετά γελάει όταν πρέπει να γελάσουμε, συγκινείται όταν πρέπει να συγκινηθούμε, εξοργίζεται όταν πρέπει να εξοργιστούμε: το πρόσωπό του είναι μια κινούμενη ταμπέλα «applause», σαν αυτές που ανάβουν στο στούντιο και λένε στο κοινό (που νιώθει πώς ζει ιστορικές στιγμές) πώς ακριβώς πρέπει να αντιδράσει.

Το δίκιο είναι εύκολο
Έντερα, σεξ, γέλιο και κλάμα

»Στο δεξί μέρος της οθόνης κλιπάκια με απελπισμένες γιαγιάδες που ουρλιάζουν στις λαϊκές αγορές ή με παππούδες που σχολιάζουν την κρίση με αστείες θυμοσοφίες. Στο αριστερό μέρος της οθόνης ο Λάκης κουνάει το κεφάλι του θλιμμένος (αν οι γιαγιάδες είναι απελπισμένες) ή ξεκαρδίζεται (αν οι παππούδες λένε κάποιο σόκιν οικονομικό υπονοούμενο). Καλά τα λένε όλοι, δεν αντιλέγω, αυτή η μανιέρα όμως... Έπειτα πάμε στους απεργούς, στους οποιουσδήποτε απεργούς που έχουν μεγάλο δίκιο - άλλωστε, σύμφωνα με τον Λαζόπουλο, δεν υπάρχει απεργός, ή νέος άνθρωπος, που να μην έχει δίκιο.
»Ανέκδοτα με σεξ και πεθερές μπλέκονται με δραματικούς μονολόγους για τις φοβερές ευθύνες του Γιώργου Παπανδρέου (που έφταιγε από πάντα, ακόμα κι όταν κυβερνούσε ο Καραμανλής!). Υπάρχουν και εύστοχοι σχολιασμοί και εξαιρετικά, λεπτά, αστεία. Όμως, αλήθεια, δεν καταλαβαίνω το κόλλημα με το χιούμορ τουαλέτας (και κρεβατοκάμαρας). Οι πορδές, το έντερο, οι ήχοι, το σεξ, τα παιδιάστικα υπονοούμενα! Μήπως στην αγωνία του να βρει τον μέσο τηλεθεατή και να μιλήσει στην καρδιά του βρήκε απλώς τον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή και βολεύτηκε εκεί, στα εύκολα μπράβο και στο εύκολο γέλιο;

Γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό δράμα
Fakin' it old school

»Προς το τέλος, αρχίζει η δραματική ρουτίνα: θλιμμένη μουσική, δυσάρεστες ειδήσεις, συγκινητικά γεγονότα, κάποια τραγική μπαλάντα. Και κατόπιν ο ηθοποιός ερμηνεύει (και ζωντανεύει τα λόγια από) κάποιο γράμμα φυλακισμένου, κάποιο email νέου ανθρώπου που δεν αντέχει άλλο τη σήψη γύρω του και, αν είμαστε πολύ άτυχοι, κάποια επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη για τους εθνομηδενιστές που θέλουν να μας καταστρέψουν.
»Η τόση πολλή συγκίνηση δεν μπορεί παρά να εκτονωθεί με γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό τρόπο, δηλαδή με old school γλεντζέδικα τραγούδια τραγουδισμένα απ' τον Λάκη. Αυτή η κάθαρση-λύτρωση είναι γνωστή και ως «τελείωσε ο Λαζόπουλος», κι ας μένουν κι άλλα πέντε τραγούδια. Με το που λέει «Εγώ θα τραγουδάω κι εσείς θα επαναλαμβάνετε» φαντάζομαι εκατοντάδες χιλιάδες τηλεθεατών να αρπάζουν το τηλεκοντρόλ και να αλλάζουν κανάλι.

»Το ζάπινγκ μου αποδίδει. Ο Λαζόπουλος είναι και στην ΕΤ1, καλεσμένος στη θεατρική εκπομπή του Γεωργουσόπουλου. Εκεί βλέπω έναν άλλο Λάκη - ίσως τον αληθινό: έναν πανέξυπνο άνθρωπο με συστολή, με μέτρο, με λεπτό χιούμορ. Ούτε λαϊκισμός, ούτε αλαζονεία, ούτε γελοίες προσπάθειες να μοιάσει στο μέσο Έλληνα. Παρακολουθώ ολόκληρη την εκπομπή με απόλαυση. Να ένας πραγματικός καλλιτέχνης, σκέφτομαι.

31.3.2010

ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΟΥ...

2010-04-25T00:57:00.000+03:00

'Ετσι θα χαρακτήριζα τη σημερινή κίνηση του εμπορικού συλλόγου Θεσσαλονίκης που ''έκλεισε'' την Τσιμισκή, την Μητροπόλεως και την Ερμού... Αρχικά εντυπωσιάστηκα από το όλο θέμα με τους 3 μεγαλύτερους εμπορικούς δρόμους της Θεσσαλονίκης που μετατράπηκαν σε πεζοδρόμιο, σκέφτηκα ότι η Θεσσαλονίκη θα ''έμοιαζε'' σε άλλες μεγαλύτερες ευρωπαικές πόλεις που κάνουν αντιστοιχες ενέργειες... Έπειτα όμως σκέφτηκα ότι βρισκόμαστε στην Ελλάδα, την χώρα της ραθυμίας και της ανοργανωσιάς! Η ενέργεια αυτή έγινε για να τονωθεί η αγορά της πόλης... Πρώτον, δεν υπήρξε ποτέ επαρκής ενημέρωση των πολιτών της συμπρωτεύουσας για αυτήν την πρωτοβουλία...Οι περισσότεροι το έμαθαν όταν κατέβηκαν στο κέντρο ενώ πολλοί άλλοι πιθανότατα να μην το έμαθαν ποτέ... Έπειτα πολλοί καταστηματάρχες δήλωσαν πως ναι μεν ήταν σωστή αυτή η κίνηση αλλά ότι η αγορά χρειάζεται χρήματα και ότι με αυτήν την ενέργεια δεν θα γίνει δυστυχώς τίποτα... Έγω όμως όντας αισιόδοξος πιστεύω πως αυτή η κίνηση πραγματικά μπορεί να βοηθήσει την κατα τα άλλα ''πεσμένη'' αγορά με έναν μόνο τρόπο: να καθιερωθεί μία φορά το μήνα αυτή η μέρα όπου οι δρόμοι του κέντρου θα είναι κλειστοί και τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά μέχρι το βράδυ...! Αυτό και θα βοηθήσει την αγορά(αν βέβαια το προωθήσουν σωστά) και θα φέρει τους πολίτες της Θεσσαλονίκης στο κέντρο της πόλης που έτσι όπως είναι τώρα μόνο πόλο έλξης δεν αποτελεί... Σκεφτήτε απλά πόσο ωραία θα είναι αν μία φορά το μήνα κατέβαινε χιλιάδες κόσμος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης(οικογένειες,παιδιά κτλ)... Γι αυτό θα ήταν καλό αυτό το αίτημα ο εμπορικός σύλλογος αλλά και γενικότερα οι πολίτες της Θεσσαλονίκης να το προωθήσουν στο δήμο έτσι ώστε να καθιερωθεί η μέρα κατα την οποία οι μηχανές των αυτοκινήτων θα σβήνουν και οι άνθρωποι χρησιμοποιώντας τις αστικές συγκινωνίες και μόνο,θα κατεβαίνουν στο κέντρο... Ξέρω, ακούγεται τρελό αλλά στις μέρες μας αυτό που λείπει είναι η τρέλα,αν πιστέψουμε σε αυτήν την ιδέα και την υποστηρίξουμε σωστά πιστεύω ότι θα πετύχουμε το στόχο μας.. Πιστέψτε το,εμείς είμαστε οι μόνοι που μπορούμε να βοηθήσουμε την αγαπημένη μας πόλη,τη θεσσαλονίκη...

Νατάσσα Μποφίλιου - Συνέντευξη

2010-04-21T11:15:00.003+03:00

Ένα μάλλον φθινοπωρινό απόγεμα του Μαρτίου ξεκίνησα για να συναντήσω ίσως τον πιο ζεστό άνθρωπο που γνώρισα τον τελευταίο χρόνο, όπως απεδείχθη, τη Νατάσσα Μποφίλιου. Καθήσαμε στο καφέ του ξενοδοχείου της, στο λιμάνι της πόλης, όπου και κουβεντιάσαμε. Απολαύστε!

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Νατάσσα Μποφίλιου, ίσως η πιο ολοκληρωμένη καλλιτέχνιδα της νέα γενιάς. Σου προσδίδει άγχος αυτός ο χαρακτηρισμός; νιώθεις ότι πρέπει να ανταποκριθείς σε προσδοκίες, όσον αφορά τον εαυτό σου, αλλά και το κοινό;

Νατάσσα Μποφίλιου: Θεωρώ ότι η κριτική, ιδιαίτερα η αρνητική, μπορεί να βελτιώσει και να καλυτερέψει πολλές καταστάσεις, γι’ αυτό ασχολούμαι περισσότερο με τα αρνητικά στοιχεία που μου προσδίδουν. Είναι βέβαια φοβερό τιμητικό και αισθάνομαι ευγνώμων για όλα τα όμορφα πράγματα που λέγονται για εμένα, αλλά δεν μπορώ να αγχωθώ και να δώσω στον εαυτό μου περισσότερες ευθύνες γιατί εμένα η δουλειά μου είναι να μαθαίνω, να ψάχνω και να ψάχνομαι στη μουσική, να προσπαθώ σαν καλλιτέχνις αλλά και σαν άνθρωπος.

Κ: Από τις “Πολιτικές Επιστήμες” στο τραγούδι. Ήταν κάτι που ήθελες να κάνεις εξ’αρχής; Τί σε τράβηξε και τί σε κρατά τελικά στο τραγούδι και τη μουσική;

Ν: Ήταν κάτι που δεν το σκεφτόμουν ποτέ, το όνειρό μου ήταν να γίνω διπλωμάτης. Ο λόγος που ασχολήθηκα ήταν ο Κώστας Τσίρκας. Κάποια στιγμή με παρότρινε μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη, να στείλω ένα demo στη 2η Ακρόαση της Μικρής Άρκτου, όπου πήγα πάρα πολύ καλά και αφού το είδαν αυτό με πίεζαν να πάω και στην ακρόαση των Ερμηνευτών. Τελικά δέχτηκα, τραγούδησα, χωρίς καθόλου άγχος και παίρνοντας την όλη κατάσταση στην πλάκα και πέρασα το διαγωνιστικό μέρος. Τότε έπαψα να είμαι φοιτήτρια και απέκτησα και την ιδιότητα της τραγουδίστρας. Έτσι, το ένα πράγμα έφερε το άλλο και η ζωή απειδήχθη πολύ γενναιόδωρη μαζί μου, είμαι πολύ ευτυχισμένη και δεν μετανιώνω σε καμία περίπτωση. Δεν υπάρχει πιο ευλογημένο πράγμα απ’ το να ασχολείσαι όλη μέρα με αυτό που αγαπάς και να το κάνεις και επάγγλεμα.

Κ: Ολόφρεσκος δίσκος, “Εισητήρια Διπλά”, μίλησέ μου για το νέο σου δουλειά, που οδηγούν αυτά τα εισητήρια;

Ν: Εκεί που οδηγούν όλα τα δικά μας εισητήρια, στις αναμνήσεις, στην μνήμη και την αλήθεια, που έχουμε μέσα μας, που θα θέλαμε να έχουμε, στην αλήθεια που λέμε. Τα “Εισητήρια Διπλά” είναι ένα ταξίδι στη μνήμη, μια ανάμνηση που μπορεί να είναι είτε μια παλιά γαλλική ταινία, ένα τραγούδι που κάτι ξύπνησε μέσα μας, ένας άνθρωπος. Μπορεί να είναι και ένα ταξίδι που μπορεί να μην γίνει ποτέ, παρ’ολα αυτά ελπίζουμε σε αυτό.

Κ: Συνεργάζεσαι από την αρχή της μουσικής σου σταδιοδρομίας με τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο, τον Κώστα Τσίρκα και τον Θέμη Καραμουρατίδη, ποιό είναι το μυστικό αυτής της τόσο καλής συνεργασίας;

Ν: Η φιλία μας! Έχουμε “ένα αίμα”!

Κ: Νομίζω πως το τόσο καλό δέσιμο που έχετε φαίνεται και βγαίνει και στη σκηνή, όλη αυτή η αρμονία και η ισορροπία.

Ν: Είμαστε υπερβολικά δεμένοι, μοιραζόμαστε τα πάντα, τους ίδιους φίλους, τα ίδια μέρη, τις ίδιες ανησυχίες, την ίδια δουλειά, σχεδόν...ζούμε μαζί, μάλλον όχι σχεδόν, ζούμε μαζί! Είναι οι άνθρωποι της ζωής μου!

Κ: Τί θεωρείς επιτυχία;

Ν: Θεωρώ πως μεγαλύτερη επιτυχία είναι να είσαι ευτυχισμένος μ’ αυτό που κάνεις. Από την πρώτη στιγμή που μπήκα σε αυτή τη δουλειά μέχρι τώρα θεωρώ τον εαυτό μου πολύ πετυχημένη γιατί ανεβαίνω στη σκηνή και νιώθω υπερβολικά ευτυχισμένη.

Κ: Δεν έχεις φιλοδοξίες του τύπου “Θέλω να με θυμούνται μετά από 10-20 χρόνια” ή “Θέλω τα τραγούδια μου να μείνουν στο χρόνο”;

Ν: Όχι, κανείς από τους τρεις μας δεν είχε ποτέ κάποια τέτοια φιλοδοξία και γι’ αυτό νομίζω πως πετύχαμε μερικά, λίγα, πολλά ή καθόλου, σημαντικά πράγματα σε αυτό το χώρο. Φυσικά και έχω τη φιλοδοξία να είμαι καλή σε αυτό που κάνω. Ξέρω ότι είμαι καλή, δεν έχω κάποια ηλίθια, ανούσια ματαιοδοξία του τύπου “Δεν είμαι καλή τραγουδίστρια”, έχω πλήρη επίγνωση, όπως έχω και πλήρη επίγνωση στο τί δεν κάνω καλά. Ο στόχος μου είναι να είμαι περήφανη για τη δουλειά μου. Αν βέβαια έρθει κάτι τέτοιο, με χαρά θα το δεχτώ, όμως δεν έχω κάποιο ιδιαίτερο άγχος.

Κ: Ποια στιγμή μέχρι τώρα θεωρείς την σημαντικότερη για εσένα στο χώρο της μουσικής;

Ν: Σαφώς τη γνωριμία μου με τα παιδιά. Διανύω αυτόν τον καιρό την καλύτερή μου φάση. Έχω τον παραγωγό που πάντα ήθελα να έχω, τη μάνατζερ που πάντα ήθελα να έχω και απίστευτους ανθρώπους με τους οποίους δουλεύω μαζί. Αν πρέπει όμως να ξεχωρίσω κάποια στιγμή, αυτή θα ήταν η πρώτη μου συναυλία στο Γκάζι έχοντας από κατώ δυόμιση χιλιάδες κόσμο να τραγουδάει μαζί μου όλους τους στίχους του “Εν λευκώ”, αυτό με έκανε να ανατριχιάσω και να συγκινιθώ!

Κ: Βλέπουμε οτι παρ’ολο που δεν θεωρείσαι εμπορική τραγουδίστρα, είχες και έχεις την εύνοια των ραδιοφώνων, του Τύπου, των media, τι πιστεύεις είναι αυτό που έκανε τη διαφορά έτσι ώστε να σε “αγκαλιάσουν”;

Ν: Δεν το κυνήγησα και δεν διαφημίστηκα ποτέ, ούτε είχα κάποια εταιρία ή κάποιον άνθρωπο να με προμοτάρει, κι αυτό από πρόθεση. Δεν ήθελα ποτέ να φωνάξω για τη δουλειά μου ή να είμαι το πρόσωπο της τηλεόρασης, αυτό νομίζω είναι που έκανε τη διαφορά. Ένας παραπάνω λόγος που αγαπώ τόσο πολύ το ραδιόφωνο, είναι γιατί με στήριξε χωρίς εγώ να κάνω κάτι ιδιαίτερο.

Κ: Ποια η γνώμη σου για τα νέα παιδιά, για τους καλλιτέχνες της νέας γενιάς;

Ν: Κάποιους απ’ αυτούς τους θαυμάζω πάρα πολύ. Αγαπώ την Ρίτα Αντωνοπούλου, τον Κωστή Μαραβέγια, τον Γιάννη Χαρούλη, την Ελεονώρα Ζουγανέλη, τον Απόστολο Ρίζο και πολλούς άλλους, εύχομαι να μην ξεχνάω κανέναν!

Κ: Όταν είσαι στη σκηνή, διακατέχεσαι από πάθος και δύναμη, έτσι είσαι και στην προσωπική σου ζωή;

Ν: Είμαι το πιο γνήσιο κριάρι του κόσμου, μια φασαρία σκέτη! Είμαι πολύ παθιασμένο άτομο και δεν το λέω τόσο με την καλή έννοια, μερικές φορές δεν αντέχω ούτε εγώ η ίδια τον εαυτό μου, έχω υπερβολική ενέργεια μέσα μου! Δεν ηρεμώ ποτέ, και φυσικά αυτό τον πράγμα το βγάζω και όταν τραγουδώ.

Κ: “Κοιτά εγώ, αν μου επιτρέπεις, δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις” θεωρείς ότι είσαι διαφορετικός άνθρωπος στη σκηνή απ’ ότι στην ζωή σου, είναι μια διαφορετική πτυχή του εαυτού σου ή είναι το ίδιο;

Ν: Όχι, δεν είμαι διαφορετικός άνθρωπος, απλά πολλές φορές στην προσωπική μου ζωή κάποιες πτυχές του εαυτού μου τις κρατάω για την Νατάσσα, για να μην παρεξηγήσω, να μην παρεξηγηθώ ή στεναχωρήσω κάποιον. Θα ήθελα να πω σε κάποιους ανθρώπους στη ζωή μου, εκτός των παιδιών και της οικογενειάς μου, κοίτα εγώ δεν είμαι μόνο αυτό που βλέπεις. Μερικές φορές μας εκπλήσει ακόμα και ο εαυτός μας, κάθε μέρα είμαστε διαφορετικοί, όλοι μας αλλάζουμε συνεχώς, δεν είμαστε αυτό που βλέπουν οι άλλοι.

Κ: Ποιος στίχος των τραγουδιών σου σε εκφράζει περισσότερο;

Ν: Απ’ τις “Ομπρέλες του Demmy”, είναι το μότο μου τελευταία, “αν ήταν κάπου να ευχηθώ θα ‘ταν σ’αυτά που σ’οσους τα ‘μαθα, τα ξέχασαν”.

Κ: Πώς θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου με 3 λέξεις;

Ν: 1) Εσύ 2) πες 3) μου. Ορίστε τρεις λέξεις! (γέλια)

Κ: Παθιασμένη, γεμάτη ενέργεια, δυναμική.

Κ: Ονειρεύεσαι;Τελικά τί είναι πιο σημαντικό, να ερωτεύεσαι ή να ονειρεύεσαι;

Ν: Δεν κάνω πολλά όνειρα, ονειρεύομαι πολύ γίηνα πράγματα, τα όνειρά μου είναι πολύ βαρετά. Δηλαδή, εγώ θα ονειρευτώ π.χ. Μια βόλτα στην παραλία, καλοκαίρι, ξυπόλυτη, στον ήλιο. Άμα ερωτεύεσαι, ονειρεύεσαι και το αντίστροφο. Ό,τι ξεπερνάει τη σύμβαση είναι έρωτας. Είμαι ερωτευμένη με τη μπάντα μου, με το Θέμη, με τον Γεράσιμο, με τον Κώστα, με την μάνα μου, με την τέχνη, δεν τους αγαπαώ απλά, μετριοπαθώς! Τη βόλτα αυτή που σου περιέγραψα στην παραλία, την ερωτεύομαι!

K: Νατάσσα σε υπερευχαριστώ για το χρόνο σου αλλά και για τη συνέντευξη. Πέρασα πάρα πολύ όμορφα!

Ν: Μην είσαι χαζός, εγώ ευχαριστώ, το καταχάρηκα!

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ...

2010-04-15T13:51:00.000+03:00

Ο άνθρωπος που συνέδεσε το όνομα του με την "άνθιση" του ελληνικού ροκ έφυγε από τη ζωή...Η καρδιά του τον πρόδωσε... Δυστυχώς η ελληνική αυθεντική ροκ σκηνή χάνει έναν από τους πρωτεργάτες της...Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε μέσα από το site μας είναι να γράψουμε λίγα λόγια γι αυτόν τον μεγάλο συνθέτη, τραγουδιστή, παραγωγό και γενικότερα γι αυτόν τον μεγάλο ρόκερ που πρωταγωνίστησε στην κατα τα άλλα φτωχή ροκ ελληνική μουσική...Ο ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ γεννήθηκε στις 15 Μαίου 1953 και φοίτησε στην Ανωτάτη Σχολή Οικονομικών Επιστημών. Παράλληλα με τις σπουδές μάρκετινγκ, έπαιζε μουσική ως DJ στις «Καρυάτιδες» (Πλάκα). Εργαζόταν, ήδη, στη ΜΙΝΟΣ-ΕΜΙ ως διευθυντής μάρκετινγκ και παραγωγός, έχοντας κερδίσει αρκετούς χρυσούς και πλατινένιους δίσκους όταν συναντήθηκε με τους «Πυξ Λαξ». Ηδη είχε μεγάλη επιτυχία με τους «Dreamer and the fool moon» και το αγγλόφωνο τραγούδι «Sandrina», που γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε πολλές ευρωπαικές χώρες... Έπειτα, το 1989 δημιούργησε το συγκρότημα ΠΥΞ ΛΑΞ καταφέρνωντας να το καθιερώσει στην ελληνική μουσική σκηνή ως ένα από τα πιο επιτυχιμένα ελληνικά ροκ συγροτήματα(άλλωστε ποιός από εμάς δεν έχει ακούσει τραγούδια των ΠΥΞ ΛΑΞ?)... Ο ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να βρει εκείνη τη φόρμουλα ωστέ να συνδιαστούν άριστα οι φωνές του ίδου, του Μπάμπη Στόκα και του Φίλιππου Πλιάτσικα και το συγκρότημα ΠΥΞ ΛΑΞ να χαραχτεί στις καρδιές όλων μας... Οι ΠΥΞ ΛΑΞ δεν ήταν μόνο οι τρεις που προαναφέρθηκαν... Ζητούμε συγνώμη αν παραλείψουμε καποιόν αν και κατα καιρούς καινούργια μέλη στελέχωναν το συγκρότημα...Δήμητρα Καραμπεροπούλου(ακκορντεόν, πλήκτρα, κρουστά,φωνητικά),Ρουντίνα Ανδρέα(βιολί, κρουστά, φωνητικά), Γιώργος Γιαννόπουλος(τύμπανα, κρουστά), Άλκης Παπαδόπουλος(πλήκτρα, πιάνο) ,Νίκος Γιαννάτος (μπάσο, φωνητικά) ,Νίκος Σπυρόπουλος(τεχνικός ήχου)... Έπειτα από τη διάλυση του επιτυχημένου αυτού συγκροτήματος το 2004 ο ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ ακολούθησε ξεχωριστή πορεία συνεργαζόμενος με αρκετούς καλλιτέχνες και κυκλοφορώντας τέσσερις δίσκους. Συμμετείχε επίσης στο δίσκο του Βασίλη Παπακωνσταντίνου "Προσέχω δυστυχώς", στα περισσότερα τραγούδια του οποίου είχε γράψει στίχους και μουσική, ενώ συνεργάστηκε και με τους ΟΝΑΡ...

Προσωπικοί δίσκοι

Κανάστα (2005)

Περιμένοντας το νέκταρ (2006)

Μέχρι να πάρεις παγωτό, σε βρίσκει ο χειμώνας (2007, μαζί με τον Πάνο Κατσιμίχα)

Βράδιασε, τα ξαναλέμε (2007)

Τ' αστέρια θα 'ναι πάντα μακριά (2008)

Επίσης μερικά από τα τραγούδια που έχει γράψει μόνος του αλλά και με συνεργασίες είναι:You get in lo-ve,Άσ' την να λέει,Δε θα δακρύσω πια για σένα,Λένε για μένα,Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν,Πούλα με,Τσάρλεστον...

Ο Μάνος Ξυδούς αποτέλεσε μία από τις πρώτες σελίδες του "ελληνικού ροκ βιβλίου" και(όσο κοινότυπο και αν ακούγεται)θα ζει για πάντα στις καρδιές μας μέσα από τα τραγούδια του...ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΜΑΝΟ...

Σκηνή 3. Λήψη 2η

2010-04-10T20:57:00.003+03:00

Η ζωή σου μοιάζει όντως με ταινία τώρα, ίσως με κάποια του Tarantino, και δεν είναι καν η αγαπημένη σου! Μάλιστα, σου αναθέσαν το ρόλο του κακού. Καταριέσαι που δεν είσαι πλέον ο όμορφος πρωταγωνιστής-αυτός με την εύνοια του κοινού-και προσπαθείς να πείσεις τους υπόλοιπους ηθοποιούς ότι δεν σου ταιριάζει, ότι δεν εκφράζεται ο πραγματικός σου εαυτός και είναι απλά ένας περιστασιακός ρόλος για τα λεφτά και τον δύσκολο βιοπορισμό. Μάταια. Τα αυτιά τους είναι ήδη κλειστά. Το έργο έχει αρχίσει και εσύ βρίσκεσαι στο στόχαστρο. Κατηγορίες, φωνές, γκρίνια, καυγάδες, νεύρα. Αρχίζεις να απορείς αν είσαι όντως ο κακός, αν αλλαξες τελικά ρόλο ή ταινία...Cut! Ήταν απλά μια σκηνή.

Πλακώνας Κωνσταντίνος

4 Μαύρα Κουστούμια

2010-03-18T15:12:00.000+02:00

Τέσσερις χρεοκοπημένοι νεκροθάφτες οργανώνουν την αρπαχτή που θα τους δώσει την ευκαιρία να αλλάξουν τη ζωή τους εγκαταλείποντας το επάγγελμα -που αρχικά ξεκίνησαν σαν προσωρινή λύση αλλά έμειναν σε αυτό μία ζωή. Πραγματοποιούν, με την υπόσχεση μεγάλης αμοιβής, την τελευταία επιθυμία αποθανόντα Έλληνα της αλλοδαπής, που είναι να τον πάνε για ταφή από την Αθήνα σε κάποιο χωριό της Βοιωτίας, με τα πόδια. Πραγματοποιώντας αυτήν την παράξενη τελευταία επιθυμία, θα εμπλακούν σε μια οδύσσεια, που θα μετατραπεί σε ένα απροσδόκητο ταξίδι αυτογνωσίας.

Transistor in action - interview

2010-03-08T00:09:00.000+02:00

Transistor in action [interview] from Konstantinos Plakonas on Vimeo.

Το «PLAZA ENSEMBLE» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

2010-03-05T19:22:00.000+02:00

«Έργα ASTOR PIAZZOLLA στο Μουσείο»

Μουσικό πρωινό με το PLAZA ENSEMBLE πραγματοποιείται την Κυριακή

14 Μαρτίου, ώρα 11.30 π.μ. στο Αμφιθέατρο του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Οι μουσικοί που απαρτίζουν το ensemble είναι οι: Θανάσης Μπιλιλής, πιάνο,Άκης Αρχοντής, βιολί, Κώστας Τσούγκρας, ακορντεόν, Γιάννης Πολυμενέρης,κοντραμπάσο.

Το PLAZA ENSEMBLE ιδρύθηκε το 2002 με σκοπό την ερμηνεία έργων ευρείας απήχησης στο «πλατύ κοινό», που όμως συγχρόνως αντικατοπτρίζουν την ακαδημαϊκή παιδεία ή την ουσιαστική αξία των δημιουργών τους.

Τα μέλη του συγκροτήματος, καταξιωμένοι μουσικοί, έχουν σπουδάσει κλασική μουσική, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και τα τελευταία είκοσι χρόνια συμμετέχουν σε συναυλίες και ηχογραφήσεις μεγάλου φάσματος μουσικών τεχνοτροπιών (Nuevo tango, τζαζ, ευρωπαϊκή κινηματογραφική μουσική, έντεχνη ελληνική μουσική, κ.α.).

Στη συναυλία θα ερμηνεύσουν έργα που αποδίδουν το μουσικό στίγμα του σημαντικού Αργεντινού συνθέτη ASTOR PIAZZOLLA, καθώς και το έργο του Κώστα Τσούγκρα «Quasi uno Tango», το οποίο βασίζεται σε μοτιβικό υλικό συνθέσεων του Astor Piazzolla.

Εισιτήρια 15 €, φοιτητικά 8 € την ημέρα της εκδήλωσης στην είσοδο του ΜΜΣΤ(εντός της ΔΕΘ).

Μ.Μ.Σ.Τ. ΕΓΝΑΤΙΑΣ 154(ΔΕΘ-HELEXPO)  ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 546 36  ΤΗΛ.: 2310.240002, 2310 281212  ΤΗΛ.+ FAX : 2310 281567

e – mail : mmcart@mmca.org.gr.

ΔΕΙΤΕ ΤΟΥΣ...ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΦΟΒΕΡΟΙ....!!!

Κίτρινα Ποδήλατα με πολλά γκάζια!

2010-02-24T21:05:00.002+02:00

"Ροκ δεν είναι το alternative lifestyle. Ροκ είναι κόντρα!"

Πλακώνας Κωνσταντίνος: Ασχολείστε από πολύ μικροί με τη μουσική, πότε αποφασίσατε να κάνετε ένα βήμα παραπάνω και να ασχοληθείτε και επαγγελματικά;

Αλέξανδρος Παντελιάς: Είχαμε ένα γκρουπάκι με το οποίο παίζαμε αρκετό καιρό, διασκευές κυρίως, στην Αθήνα σε δύο μπαρ, αυτό “έφτασε” στα αυτιά της εταιρίας μας κι έτσι προέκυψε η πρόταση για να αρχίσουμε επαγγελματική καριέρα. Στην αρχή, δε σου κρύβω πως ήμασταν σκεπτικοί και ίσως αρνητικοί διοτί εκείνη την εποχή εγώ ήμουν 17 χρωνών και έδινα Πανελλήνιες και ο Γιώργος μόλις είχε μπει στο Πανεπιστήμιο και είχε πολύ διάβασμα. Τελικά, μετά απο μεγάλο “φλερτ”, ενδώσαμε γιατί λατρεύουμε τη μουσική και αποφασίσαμε να την βάλουμε “για τα καλά” στη ζωή μας.

Γιώργος Παντελιάς: Μπορεί να παίζαμε ερασιτεχνικά στην αρχή αλλά είχαμε επαγγελματική νοοτροπία, δεν παίζαμε δηλαδή για να “βγάλουμε” γκόμενες. Επίσης, είμασταν απ ‘τις μπάντες οι οποίες δεν κυνηγήσανε τις δισκογραφικές, εαν αυτό το λες τύχη, θα σου πω πως την τύχη την φέρνεις ή την διώχνεις από κοντά σου.

Κ: Νεό single με τίτλο “Τί είναι κράτος;”.

Α - Γ: Το single προέκυψε κάπως εμβόλιμα. Η στιχουργός, Νίκη Παπαθεοχάρη, μας πρότεινε να συνεργαστούμε πάνω σε αυτή τη δουλειά και εμείς δεχτήκαμε γιατί μας άρεσε φοβερά η ισορροπία που έχει ο στίχος. Από τη μία είναι κατεγγελτικός αλλά από την άλλη φωνάζει πόσο πολύ φταίμε εμείς οι ίδιοι για την κατάσταση που υπάρχει. Μας αρέσει να πηγαίνουμε κόντρα στο mainstream και προσπαθούμε, όσο μπορούμε βέβαια, να εμπνεύσουμε τη νέα γενιά να αλλάξει νοοτροπία και να πάμε αυτόν τον τόπο παρακάτω.

Κ: Ρισκάρετε και βάζετε έντονο πολιτικό στίχο στα τραγούδια σας, δεν φοβάστε για αυτήν σας την επιλογή;

Α: Πάντα είχαμε και πολιτικό και κοινωνικό στίχο απλά παλιότερα ίσως να ήταν πιο καμουφλαρισμένος. Πλέον ο λόγος μας είναι οξύς, αποφασίσαμε να φωνάξουμε πιο δυνατά, ειδικά μετά από το δίσκο “Ανάδυση” γιατί πιστεύουμε πως ο κόσμος το έχει ανάγκη.

Γ: Βλέπεις ανθρώπους που έχουν τελειώσει πανεπιστήμια, έχουν μεταπτυχιακά, διδακτορικά, άπειρους τίτλους και βεβαιώσεις και βρίσκει δουλειά, εάν είναι κωλόφαρδος, με ένα μισθό της πείνας. Το πολιτικό τραγούδι χρειάζεται πολύ χρόνο για να ευδοκιμήσει και να “πετύχει”, περιμένουμε να δούμε τα αποτελέσματα αυτών των επιλογών μας.

Κ: Είστε δύο ενεργά, πολιτικά άτομα, τί σιχαίνεστε στην Ελλάδα του 2010 και τί θα κρατούσατε;

Γ: Αυτό που με κάνει να αηδιάζω είναι η αναξιοκρατεία. Οι προσπάθειες νέων, ικανότατων ανθρώπων δεν βρίσκουν αντίκρισμα και καταλήγουν στο κενό. Με ενοχλεί που αναγκάζονται να καταφύγουν στη λύση του εξωτερικού για να εκτιμηθούν αξιοκρατικά και σωστά. Επιπλέον, σιχαίνομαι τη νοοτροπία του Έλληνάρα, που έχει υιοθετηθεί και από νέους ανθρώπους και είναι πραγματικά κρίμα, έχουν συνηθίσει σε ένα μοτίβο ρουσφετολογίας και “βολέματος”.

Α: Συμφωνώ απόλυτα. Αυτό που θα κρατούσαμε και οι δύο νομίζω, είναι η εμπιστοσύνη που έχουμε στη νέα γένια, στον όμορφο τσαμπουκά που δείχνουν, στο υγιές ένστικτό τους να αντιστέκονται σε όλα αυτά που προανέφερε ο Γιώργος.

Γ: Μέσα στο χάος, υπάρχει μια νεολαία που “την ψάχνει” και δεν δέχεται μασημένη τροφή. Διανύουμε την εποχή της πληροφορίας, της εικόνας, του video και μέσω του internet οι νέοι έχουν περισσότερα ερεθίσματα και διεξόδους και είναι έτοιμοι να αντιδράσουν.

Κ: Πολλές συνεργασίες με μεγάλα ονόματα του χώρου, ενδεικτικά αναφέρω: Γεράσιμο Ανδρεάτο , Ορφέα Περίδη , Γλυκερία, Λαυρέντη Μαχαιρίτσα , Τάνια Τσανακλίδου, Γαλάνη και πολλούς άλλους. Θεωρείτε κάποια συνεργασία σταθμό στην καριέρα σας;

Α - Γ: Κάθε συνεργασία είναι σταθμός για μας, ένα μικρό σχολείο, μια μελετημένη κίνηση και όχι “μαγείρεμα” εταιριών. Μάθαμε επαγγελματισμό, να μην κάνουμε “εκπτώσεις” και να δουλεύουμε πολύ σκληρά, όσα χρόνια κι αν περνάνε. Για παράδειγμα, στη συνεργασία μας με τη Δήμητρα Γαλάνη, φάγαμε ένα ωραίο χαστούκι, είδαμε έναν άνθρωπο μετά από τόσα χρόνια επιτυχιών να ανησυχεί και να τρέχει σαν πρωτοεμφανιζόμενος. Επίσης, θέλουμε να πούμε ένα μεγάλο “ευχαριστώ” στον Λαυρέντη και στον Ορφέα που μας πίστεψαν και μας έδωσαν χόρο να δημιουργήσουμε και να αναδειχθούμε στο πλάι τους.

Κ: Ποια στιγμή σας θεωρείτε καλύτερη στο χώρο της μουσικής;

Α: Ανεβαίνουμε λίγα-λίγα σκαλοπάτια, δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάτι. Είναι μικρές επιτυχίες που σου δίνουν δύναμη να προχωρήσεις παρακάτω. Έτσι βλέπουμε κάθε στιγμή μας, καλή ή κακή.

Γ: Το ίδιο σημαντική ήταν η πρώτη μας sold-out συναυλία με το γεγονός ότι 2μιση χρόνια μετά απ’ αυτήν πήγαμε σε ένα μεγαζί και είχε 40 άτομα. Μια πολύ σημαντική στιγμή που μας έκανε να καταλάβουμε ότι πρέπει να δουλέψουμε παραπάνω και να βρούμε τα λάθη μας.

Κ: Τί είδους ακούσματα επηρεάζουν τη μουσική σας;

Α - Γ: Διαφορετικά! Απ’ τη στιγμή που αρχίσαμε να έχουμε κάπως το δικό μας, προσωπικό στυλ, προσπαθούμε να τα συνδιάζουμε όλα. Ακούμε και ethnic, jazz, έχουμε ανοιχτά αφτιά και προσπαθούμε να βελτιώσουμε τον ήχο μας από όλα τα είδη της μουσικής.

Κ: Να αναφέρουμε πως αυτήν την εποχή εμφανίζεστε στην Αθήνα, μαζί με Λαυρέντη Μαχαιρίτσα και Γιάννη Κότσιρα. Μιλήστε μου γι’αυτή τη συνεργασία, τι κατάσταση επικρατεί εκεί;

Α - Γ: Η σύμπραξη με τον Λαυρέντη κρατάει καιρό και είναι αηδιαστικά αρμονική. Υπάρχει συμφωνία κινήσεων, απόψεων, σεβασμός προς όλη τη νοοτροπία του απέναντι στη μουσική. Είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε με τον Γιάννη και μας αρέσει που πατάει σε πιο λαϊκά μονοπάτια, έχει ενδιαφέρον. Το ροκ μαζί με το έντεχνο και το λαϊκό “παντρεύονται” και νομίζουμε πως αυτό αρέσει και στον κόσμο.

Κ: Έχετε σκεφτεί να προσθέσετε κι άλλα μέλη στο group ή πιστεύετε πως θα «χαλάσει» την αρμονία σας;

Α: Είναι τόσο δεμένη αυτή η σχέση και τόσο παγιωμένη που δύσκολα μια τρίτη γνώμη θα “κολλήσει” με τη δικιά μας. Βέβαια, στα 10 αυτά χρόνια έχουμε κάποιους “μόνιμους” συνεργάτες τους οποίους εμπιστευόμαστε και συνεργαζόμαστε και πλέον τους θεωρούμε οικογένειά μας.

Κ: Μαλώνετε μεταξύ σας;

Α - Γ: Φυσικά, μέσα σε φυσιολογικά πλαίσια. Όταν μαλώνουμε είναι κυρίως για θέματα που δεν έχουν σχέση με τη μουσική, αν είναι να μαλώσουμε για θέματα που αφορούν τη μουσική θα είναι για μικροδιαφωνίες που τελικά θα έχουν παραγωγικό αποτέλεσμα.

Κ: Φανταζόσασταν την επιτυχία που αντιμετωπίζετε;

Γ: Θεωρώ πως θα έκανα πολύ μεγάλο λάθος αν σου έλεγα πως είμαστε πετυχημένοι. Τα τελευταία δύο χρόνια η μπάντα έχει κάνει μερικά σημαντικά βήματα όσων αφορά την παραδοχή του κοινού και την αναγνωρισιμότητα, αυτό όμως ήρθε μέσα από σκληρή δουλειά δέκα ολόκληρων χρώνων και έτσι προέκυψε και η επιβράβευση, σαν φυσιολογική εξέλιξη. Δε θα τρελαθούμε επειδή ήρθε η επιτυχία, γιατί δεν ήρθε μέσα σε μια νύχτα. Αυτή τη στιγμή εμείς θα μηδενίσουμε το “κοντέρ” και θα αρχίσουμε απ’ την αρχή. Θα είμαστε επιτυχημένοι μόνο αν δούμε πως αφήσαμε κάποιο έργο, μικρό ή μεγάλο, πίσω μας.

Κ: Τί είναι αυτό που κατά τη γνώμη σας χαρακτηρίζει τη δική σας μουσική και την κάνει να ξεχωρίζει απ’ τις υπόλοιπες παραγωγές των τελευταίων χρόνων;

Α: Με το θέμα της παραγωγής είμαστε τρελαμένοι. Θέλουμε κάθε φορά να προτείνουμε νέα πράγματα, νέους ήχους. Δεν μπορώ να σου πω αν τα καταφέρνουμε, μπορώ να σου πω όμως οτι προσπαθούμε με νύχια και με δόντια.

Κ: Όνειρα/φιλοδοξίες για το μέλλον; Προσωπικές αλλά και επαγγελματικές;

Γ: Εγώ θα ήθελα να ξεκουραστώ!

Α: Τα ονειρά μας είναι περισσότερο κοντινοί στόχοι, μόλις περνάμε ένα εμπόδιο ανεβάζουμε τον πήχη ένα κλικ προς τα πάνω.

Γ: Έχουμε μερικές συζητήσεις με το εξωτερικό αλλά το μελετάμε ακόμα, εύχομαι να παν όλα καλά τελικώς!

Κ: Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ, ήταν απολαυστικότατη συνέντευξη, το καταχάρηκα!

Α - Γ: Εμείς σε ευχαριστούμε, σου ευχόμαστε τα καλύτερα!

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ

2010-02-15T14:51:00.000+02:00

Μέσα σε 2 βδομάδες έκανα 2 πολύ κακές επιλογές ταινιών... Αυτή τη φορά παρακολούθησα την ταινία Επικίνδυνες Μαγειρικές με τους Χωραφά, Μαρκουλάκη και (δυστυχώς) Ζυγούλη... Σκεπτόμενος την ταινία Πολίτικη Κουζίνα όπου πρωταγωνιστούσε ο Χωραφάς αποφάσισα να πάω στη νέα ταινία του μεγάλου Έλληνα ηθοποιού... Αρχικά το σενάριο πρέπει να πω πως ήταν δυνατό και γενικότερα η ιδέα του ότι ο έρωτας περνάει από το στομάχι πίστευα ότι θα αρέσει στον κινηματογράφο... Άρτιες ερμηνείες από τους Χωραφά(προφανώς) και Μαρκουλάκη(παραδόξως)... Μουσική προσεγμένη ώστε να ταιριάζει με το ύφος της ταινίας και γενικότερα η σκηνοθεσία(Βασίλης Τσελεμέγκος)ήταν καλή... Σε όλες τις ταινίες υπάρχει ένα αλλά... Δυστυχώς το αλλά σε αυτήν την ταινία αρκούσε για να την ¨καταστρέψει¨ και αυτό ακούγεται στο όνομα Κάτια Ζυγούλη... Γιατί επέλεξαν την Κάτια για να πρωταγωνιστήσει σε αυτήν την ταινία που θα ταν εξαιρετική ακόμα και αν στη θέση της Ζυγούλη ήταν (υπερβάλω λίγο) η Ντενίση??? Όταν την είδα στην αρχή θαμπώθηκα από την επιβλητική παρουσία της και την απερίγραπτη ομορφιά της αλλά όταν άνοιξε το τεράστιο στόμα της(μην σκέφτεστε πονηρά...) επήλθε η καταστροφή της ταινίας... Όλος ο κινηματογράφος λύθηκε στα γέλια όταν άρχισε να μιλάει... Δεν ξέρω, προσωπικά η φωνή της μου θύμισε ή ξεκούρδιστο μουσικό όργανο ή(συγνώμη για την έκφραση) νταβατζή που επιπλήττει τις ¨κοπέλες¨ του που δεν του φεραν καλό μεροκάματο.... Αρκούσε μια πρότασή της για να πάρει ο καθένας το υπόλοιπο(που δυστυχώς ήταν πολύ) της ταινίας στο ψιλό και να σχολιάζει ειρωνικά κάθε λέξη και φράση της ανερχόμενης ηθοποιού(ο θεός να την κάνει....!) Τέλος η ταινία έχει πολλές αισθησιακές σκηνές που σε αυτές η Κάτια ήταν καλή... Κοιτάξτε, γενικά δεν θα συνιστούσα σε κανέναν να την δει εκτός και αν έχει μαζί του ωτοασπίδες... Παρόλα αυτά επεξεργάστηκα λίγο(όσο χρειαζόταν) μια καινούργια εκδοχή της ταινίας και σας την παρουσιάζω... Πολλές φορές μία και μόνο διόρθωση μπορεί να αλλάξει καθοριστικά μια ταινία...

Νόμοι του Murphy!!

2010-02-09T15:47:00.001+02:00

Νόμοι του Murphy

Σίγουρα έχουν υπάρξει περιπτώσεις στην καθημερινή σας ζωή που έχετε αναρωτηθεί «πώς είναι δυνατόν όλα να πηγαίνουν τόσο στραβα...;» Μία σοφή απάντηση σε αυτό το ερώτημα δίνει συνήθως κάποιος από τους ξακουστούς νόμους του Murphy. Λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν πώς γεννήθηκαν αυτοί οι διασκεδαστικοί και πολύ εύστοχοι νόμοι. Το «ε.ΜΜΕ.ίς» σας παρουσιάζει ένα σύντομο ιστορικό των νόμων αυτών και προς απόδειξη της εγκυρότητάς τους σας παραθέτει και μερικούς από αυτούς...

Προέλευση των νόμων

Οι νόμοι του Μέρφυ, που συνοψίζονται στη φράση «Αν ο,τιδήποτε μπορεί να πάει στραβά, θα πάει...», γεννήθηκαν στην αεροπορική βάση Edwards των Η.Π.Α. το 1949. Ο μηχανικός αεροσκαφών Edward Murphy δούλευε ένα project και επιδίωκε να διαπιστώσει πόσο ισχυρή απότομη επιβράδυνση μπορεί να δεχτεί το άτομο σε μία σύγκρουση. Όμως, τα πράγματα δεν πήγαιναν πολύ καλά και δεν οδηγούνταν σε αποτέλεσμα, ώσπου μια μέρα ανακάλυψε πως ένα καλώδιο δεν είχε συνδεθεί σωστά και δημιουργούσε το πρόβλημα. Εκείνη την ημέρα ο ανώτερός του του είπε την εξής φράση: «Αν υπάρχει τρόπος να κάνεις κάτι λάθος, τότε σίγουρα εσύ μπορείς να τον ανακαλύψεις…». Έκτοτε μάλιστα, δημιούργησε και μία λίστα με τα λάθη του... Με αυτό τον απίστευτο και κάπως άκομψο τρόπο γεννήθηκαν οι νόμοι του Μέρφυ που σήμερα εξηγούν πολύ πειστικά την καθημερινότητά μας. Όσο για τον καημένο κύριο Μέρφυ... λέγεται πως σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό ατύχημα. Όχι, όμως τόσο συνηθισμένο... Είχε μείνει από βενζίνη στη μέση της διαδρομής του και άρχισε να περπατάει προς το πλησιέστερο βενζινάδικο, όταν χτυπήθηκε από έναν άγγλο τουρίστα που οδηγούσε στη λάθος μεριά του δρόμου... Είναι αυτό που λένε, αν έχεις τύχη, διάβαινε...
Εφαρμογή των νόμων του Murphy στη σχέση αυτοκινήτου και βροχής.
1. Αν πλύνεις το αυτοκίνητό σου, θα βρέξει.
2. Αν δεν πλύνεις το αυτοκίνητό σου, δε θα βρέξει.
3. Αν πλύνεις το αυτοκίνητό σου για να βρέξει, δεν θα βρέξει.
4. Αν δεν πλύνεις το αυτοκίνητό σου για να μη βρέξει, θα βρέξει.
5. Αν πλύνεις το αυτοκίνητό σου σκεπτόμενος ότι αφού το πλένεις για να βρέξει δεν θα βρέξει, θα βρέξει...
Νόμος του εργαστηρίου:
Οποιοδήποτε εργαλείο, όταν πέφτει, θα κυλήσει στη λιγότερο προσιτή γωνία.
Νόμος της πιθανότητας:
Η πιθανότητα να σας προσέξουν είναι ευθέως ανάλογη προς την ηλιθιότητα της πράξης σας.
Νόμος του τηλεφώνου:
Εάν σχηματίζετε έναν λανθασμένο αριθμό, δεν ακούτε ποτέ σήμα κατειλημμένου.
Νόμος του άλλοθι:
Εάν λέτε στον προϊστάμενο ότι αργήσατε στη δουλειά επειδή σας έσκασε το λάστιχο, το επόμενο πρωί σίγουρα θα σας σκάσει το λάστιχο.
Νόμος της ουράς:
Εάν αλλάξετε την ουρά στην οποία βρίσκεστε (ή την λωρίδα κυκλοφορίας), αυτή που ήσαστε μέσα πριν θα αρχίσει να κινείται γρηγορότερα από αυτή που είστε τώρα.
Νόμος του λουτρού:
Όταν το σώμα βυθίζεται πλήρως στο νερό, χτυπάει το τηλέφωνο.
Νόμος της βιομηχανικής:
Η ένταση της φαγούρας είναι αντιστρόφως ανάλογη προς την προσιτότητα του σημείου που σας «τρώει».
Νόμος του θεάτρου:
Σε οποιαδήποτε αίθουσα, οι θεατές τα καθίσματα των οποίων είναι τα πιο απομακρυσμένα από το διάδρομο φθάνουν στο τέλος.
Νόμος των κουβερτών/των ταπήτων/των καθαρών πουκαμίσων:
Οι πιθανότητες να προσγειωθεί οτιδήποτε είναι καλυμμένο με σοκολάτα/μαρμελάδα/βούτυρο με την πλευρά της σοκολάτας/μαρμελάδας/βουτύρου είναι ευθέως ανάλογη της αξίας της κουβέρτας/τάπητος/του καθαρού πουκαμίσου.
Νόμος του ψωμιού:
Δεν μπορείς να είσαι ποτέ σίγουρος σε ποια πλευρά της φέτας πρέπει να αλείψεις το βούτυρο.
Νόμος της αναζήτησης:
Όταν ψάχνεις απεγνωσμένα ένα αντικείμενο που έχεις χάσει και τελικά το ξαναγοράσεις, είναι σίγουρο πως λίγες μέρες αργότερα θα το βρεις.
Νόμος του υπολογιστή:
Διακοπή ρεύματος γίνεται μόνο όταν κατεβάζεις από το internet ένα σπουδαίο αρχείο.
Νόμος της δίψας:
Όταν διψάς, οι μικροπωλητές στα διόδια πουλάνε φιστίκια.
Νόμος του φαναριού:
Η γριά που περνάει το δρόμο και έχει διανύσει τα τρία τέταρτα της διαδρομής, αν την πιάσει φανάρι δεν συνεχίζει το δρόμο της αλλά γυρίζει πίσω.

Επιμέλεια: Μιχάλης Γουδής

Το άρθρο είναι παρμένο απο την ιστοσελίδα ε.ΜΜΕ.ις

Don't love karditsa!

2010-02-07T21:53:00.001+02:00

Πήγα λοιπόν εχθές να δω την ταινία I LOVE KARDITSA, όχι για κανέναν άλλο λόγο, απλά από περιέργεια... Τελικά οι υποψίες μου επαληθέφθηκαν... Πρόκειται για μια ταινία που στηρίζεται σε ένα απαράδεκτο χιούμορ που βασίζεται στις βωμολοχίες(όχι και ασυνήθηστο φαινόμενο για ελληνική ταινία)... Το σενάριο με πολλές δώσεις φαντασίας καταλήγει υπερβολικό... Οι ηθοποιοί, οι ίδιοι! καθώς στην Ελλάδα γίνεται μια ακατάσχετη ανακύκλωση ηθοποιών που τους βλέπουμε εκτός από την τηλεόραση και σε πάρα μα πάρα πολλές ταινίες... Τώρα οι ερμηνείες... Τι να πώ? Ειδικά του πρωταγωνιστή(Αποστολάκη τον λένε) ήταν συγλονιστική(ήθελα να φύγω όταν τον είδα πως έπαιζε...)! Η Παπουτσάκη δεν φορούσε και πολλά ρούχα(μην πάτε να την δείτε μόνο γι αυτήν) και η Μάλφα με τον Σκιαδαρέση ξέρω γω, αδιάφοροι...Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα... Είναι μια ταινία προς αποφυγή... Ούτε από περιέργεια μην πάτε να την δείτε, ούτε ακόμα και αν δεν έχετε κάτι άλλο να κάνετε... Μην ξοδέψετε τζάμπα τα λεφτά σας... Νοικιάστε καλύτερα καμιά ταινία από το video club... Όσο γι αυτούς που την είδανε.... Συλλυπητήρια παιδιά...

Lionel Sheeperd

2010-02-07T17:24:00.000+02:00

Μπεεεε! Το νέο, προσωπικό blog του alter ego του Πλακώνα Κωνσταντίνου είναι γεγονός! Ελπίζω να το αγαπήσετε και να σας αρέσει :)

Γίνετε αναγνώστες λοιπόν: lionelsheeperd.blogspot.com

Τελευταίο τεστ

2010-01-27T23:02:00.006+02:00

Δεν πρέπει να ξεχάσετε ότι λάθη, μουντζούρες και ένα άσχημο γραπτό επηρεάζουν αρνητικά τους βαθμολογητές...

Μουντζούρες, ορθογραφικά λάθη και «μαργαριτάρια» παντός τύπου, ορνιθοσκαλίσματα και κατάφωρη παραβίαση των κανόνων στίξης.

Το άγχος των γενικών εξετάσεων βλάπτει σοβαρά την εικόνα του πονήματος των υποψηφίων.

Ένα «τσαπατσούλικο» γραπτό (δηλαδή χωρίς παραγράφους, με πολλά ορθογραφικά λάθη και δυσανάγνωστο γραφικό χαρακτήρα) είναι πιθανό να επηρεάσει αρνητικά τους διορθωτές, σε αντίθεση με ένα πιο «νοικοκυρεμένο» αναλόγου περιεχομένου, το οποίο και θα κρίνουν με περισσότερη επιείκεια επειδή δεν τους κούρασε στην ανάγνωση.

Υπάρχουν δυο τρόποι βαθμολόγησης, ανάλογα με το μάθημα, οι οποίοι πάντως τις περισσότερες φορές συνδυάζονται: αξιολόγηση του γραπτού βάσει της συνολικής εικόνας του και βάσει των επιμέρους στοιχείων (π.χ. το καθένα από τα 4 ζητήματα για τα μαθηματικά, τη φυσική, τη χημεία και τη βιολογία, οι μεταφράσεις και οι παρατηρήσεις για τα αρχαία και τα λατινικά, το περιεχόμενο, η διάρθρωση των σκέψεων και η έκφραση για το μάθημα της έκθεσης).

Αυτό που ελέγχεται σε κάθε περίπτωση είναι η πληρότητα της απάντησης, η σαφήνεια και η λογική διατύπωση.

Σύμφωνα με την εγκύκλιο που χορηγείται κάθε χρόνο στους διορθωτές των Γενικών Εξετάσεων από το υπουργείο Παιδείας, θετικά στοιχεία θεωρούνται η ευανάγνωστη γραφή, το καθαρογραμμμένο γραπτό, η ορθή χρήση των σημείων στίξης και η ορθή διάκριση των παραγράφων.

Αντίθετα, η ακαταστασία του γραπτού, η κακή χρήση της στίξης, η έλλειψη παραγράφων, οι συχνές διαγραφές λέξεων και φράσεων και οι μουντζούρες προσμετρώνται στ’αρνητικά. Φυσικά, είναι στη διακριτική ευχέρεια του κάθε διορθωτή να σταθεί με αυστηρότητα ή επιείκεια στη μορφή του γραπτού.

1. Η ορθογραφία παίζει ρόλο ανάλογα με το εξεταζόμενο μάθημα. Συνήθως οι διορθωτές των θεωρητικών μαθημάτων (έκθεση, αρχαία ελληνικά, λατινικά και ιστορία) είναι περισσότερο «αυστηροί» επί του θέματος.

Πάντως, σοβαρότατα ορθογραφικά λάθη θεωρούνται όσα αναφέρονται στις καταλήξεις, στις συνηθισμένες και εύχρηστες λέξεις και στους κανόνες της γραμματικής, ενώ τα σφάλματα σε συλλαβισμό και σε στίξη θεωρούνται ήσσονος σημασία.

Αν σε κάποιες απαντήσεις περιέχονται περισσότερα στοιχεία απ’όσα αναφέρονται στο βιβλίο ή οι ασκήσεις επιλύονται με διαφορετικά –ααπό τον συνηθισμένο- τρόπο, οι διορθωτές ελέγχουν την ορθότητά τους και το λαμβάνουν υπόψη τους.

2. Η αξιολόγηση ενός γραπτού σταματά στην υπογραφή του επιβλέποντος καθηγητού. Αυτό σημαίνει ότι το «πρόχειρο» δεν λαμβάνεται σε καμία περίπτωση υπόψη στην τελική βαθμολογία.

Οι υποψήφιοι πρέπει να γνωρίζουν ότι οι διορθωτές δεν νιώθουν καμία περιέργεια – ειδικά όταν έχουν πληθώρα γραπτών μπροστά τους …

3. Οι υποψήφιοι που παραδίδουν «ιδρωμένα» τετράδια – τα οποία «κατσαρώνουν» όταν στεγνώσουν – δεν πρέπει να ανησυχούν. Υπάρχουν διορθωτές που τα ατνιμετωπίζουν ακόμη και με συμπάθεια, βλέποντας τον κόπο και την «ποτισμένη» αγωνία.

Κατά την αντιγραφή των θεμάτων, οι μαθητές πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί: Ένα λάθος είναι πιθανό να επηρεάσει τους βαθμολογητές που κρίνουν μ’αυτό τον τρόπο την προσοχή και τη γενικότερη ικανότητα αντίληψής τους.

4. Γραπτό που περιέχει ύβρεις, αισχρολογίες ή επιδεικτικά άσχετες απαντήσεις τίθεται υπόψη της επιτροπής βαθμολόγησης των γραπτών. Γι’αυτές τις περιπτώσεις προβλέπονται κυρώσεις, τις οποίες ωστόσο δεν έχει υποστεί κανείς μέχρι σήμερα.

Πρόκειται για ένα άρθρο του Χρήστου Κάτσικα(γράφει στα νέα) και αναφέρεται στο αν και κατα πόσο "μετράει" η εικόνα του γραπτού στις Πανελλαδικές εξετάσεις...Τα σχόλια δικά σας.

Τρακτέρ στην Εγνατία!

2010-01-26T15:57:00.000+02:00

Kαλημέρα! Μπορεί να έχω ξυπνήσει από τις 8 αλλά νιώθω πως είναι ακόμα πρωί και έχω πολλή καλή διάθεση παρ’ολη την ταλαιπόρια που τράβηξα στο «Περιοδεύον».(Ελλαδάααρα ρρρρε).

Ξάφνου που λέτε, προχωρώντας στην Εγνατία γύρω στις 11 και μισή, στο ύψος των Πανεπιστημίων, βλέπω να κάνουν επέλαση τρακτέρ! Ναι, ναι, καλά διαβάσατε, τρακτέρ! Περήφανα και καμαρωτά, εμπόδιζαν την κίνηση και προκαλούσαν μποτιλιάρισμα. Πίσσα και πούπουλα στους αργόσχολους(αυτήν την περίοδο) αγρότες, και λέω αργόσχολους γιατί αυτήν την εποχή μαζεύονται όλη στα καφενεία και δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη δουλειά.(ψάξτε τις περσινές ημερομηνίες που έγιναν τα ίδια «επισόδεια»)

Για να μην παρεξηγηθώ(πάλι) τάσσομαι υπέρ των αγροτών και των αιτημάτων τους, είναι ξεφτίλα όμως να διεκδικούν τα αιτήματά τους με αυτόν τον τρόπο. Οδεύοντας προς το πρώην Υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης μόνο και μόνο για να τους δουν οι κάμερες και μετά να φεύγουν, προκαλώντας μποτιλιάρισμα και κλείσιμο κεντρικών δρόμων, χωρίζοντας την Ελλάδα σε δύο κομμάτια. Θέλετε να κάνετε κάτι δραστικό; - Πηγαίνετε έξω απ’ τα Υπουργεία και μείνετε εκεί με τα τρακτέρ σας για μέρες!

Το βιντεάκι με τα τρακτέρ να παρελάδνουν(συγχωρέστε με για τη μικρή διάρκεια, ανακάλυψα τελευταία στιγμή πως δεν έιχα μνήμη στο κινητό)

Δεν μας τα 'πες αυτά Νάντια!;

2010-01-26T14:37:00.003+02:00

Πέτυχα λοιπόν ψές στην τηλεόρα το Ράδιο Αρβύλα στη φάση που τράγουδανε στο studio, δηλαδή στο τελευταίο μέρος της εκπομπής και έβλεπα μια κοπέλα να τραγουδάει και είχε τόσο ωραία φωνή... Και ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ήταν η Νάντια Μπουλέ... ΣΟΚ έτσι? Και νομίζω πως και σε άλλους θα προκάλεσε εντύπωση... Μπράβο Νάντια... Μπράβο που άφησες την τηλεόραση και έπιασες το μικρόφωνο(από ότι φαίνεται καλά έκανες!)... Και γενικά το όλο στυλάκι της ήταν πολύ δυνατό... Ξάνα μπράβο Νάντια... Συνέχισε έτσι... Σίγουρα έχεις ανέβει στα ματιά πολλών....

ΝΑ ΚΑΙ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΜΕ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΠΟΥ ΕΙΠΕ!ΦΟΒΕΡΗ!

Περιμένετε πρόοδο;

2010-01-13T16:21:00.002+02:00

Κατά τη διάρκεια του 2009, οι όροι που αναζητήσαμε οι εν Ελλάδι χρήστες του ιντερνετ συχνότερα μέσω του Google ήταν : “eurovision”, “facebook”, “youtube”, “paok”, “olympiakos”, “aek” , επίσης “καιρός”, “γρίπη”, “απόσυρση” , “ΑΜΚΑ” και “playmate”.
Τις προάλλες, κάποια καθυστερημένη σκέφτηκε να κινητοποιήσει άλλες γυναίκες για να κάνουν κάτι κατά του καρκίνου του μαστού στο facebook. Ξέρετε τi σκέφτηκε; Να γράφουν στο στατους τους τι χρώμα βρακί φοράνε. Και υπήρξαν πολλές καθυστερημένες που το έκαναν. Τώρα, σε τι βοηθάει στην καταπολέμηση του καρκίνου του μαστού το να ξέρουμε τι χρώμα βρακί φοράει η καθεμιά, σταματάει το μυαλό του ανθρώπου.
Αυτοί είμαστε. Ελαφρόμυαλοι, νωθροί, φιλοτομαριστές, αμόρφωτοι. Η ιδέα μας περί κοινωνικής συνείδησης ξεκινά και σταματά στο "να φτιάξουμε ένα γκρουπ στο φεισμπουκ". Το γεγονός ότι υπάρχουν 300τόσες χιλιάδες συμπολίτες μας που γράφτηκαν σ' ένα γκρουπ που λέγεται "Οοοο σουλτάν" (γεγονός που προσωπικά θεωρώ βαθύτατα θλιβερό) αποδεικνύει το παραπάνω, και δηλώνει ότι ο έλληνας έχει ανάγκη για χαβαλέ. Γιατί, όμως, την έχει την ανάγκη αυτήν; Αλλά αυτό είναι ένα θέμα για μακροσκελή ανάλυση, που δε θα γίνει εδώ, σήμερα.

πηγή: skylos

ΨΑΧΤΕΙΤΕ ΡΕΕ!

2010-01-12T20:41:00.002+02:00

Λοιπόν ας μιλήσουμε για κάτι σοβαρό τώρα… Τα παιδία που ετοιμάζονται να «μπουν» στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα(κοινώς πανεπιστήμια) δεν ξέρουν τι τους γίνεται… Ξέρω άρχισα λίγο απότομα και είμαι λίγο ωμός και σκληρός μαζί τους αλλά φαντάζομαι πως έχετε προσέξει πως οι περισσότεροι που δίνουν Πανελλαδικές ή δεν ξέρουν που θέλουν να περάσουν ή θέλουν να περάσουν σε σχολή που φοίτησε ο μπαμπάς τους ή η μαμά τους. Η βλακεία είναι ότι όλο αυτό που συμβαίνει το αποδέχονται όλοι και το θεωρούν δεδομένο… Ε λοιπόν όχι ρε παιδιά… Δεν είναι έτσι τα πράγματα… Επίσης φαντάζομαι πως θα έχετε παρατηρήσει πως αυτοί που “ξέρουν” πού θέλουν να περάσουν γνωρίζουν από λίγες έως ελάχιστες πληροφορίες για τη σχολή που σκέφτονται και(αυτό είναι το τραγικό της υπόθεσης) δεν γνωρίζουν τίποτα από τις άλλες σχολές που υπάρχουν… Όλοι ξέρουμε πως το εκπαιδευτικό μας σύστημα(ας το πω ευγενικά)υστερεί πάρα πολύ από άλλα αντίστοιχα σε χώρες του εξωτερικού… Ακριβώς όμως επειδή δεν θα έρθει κανένας να παρουσιάσει στους μαθητές την κάθε σχολή του κάθε πανεπιστημίου(γιατί π.χ η φιλοσοφική του Αριστοτελείου διαφέρει σε πολλά από αυτήν του Δημοκρίτειου πανεπιστημίου) πρέπει τα ίδια τα παιδιά να ψαχτούν… Δηλαδή αφού η νέα γενιά έχει χαρακτηριστεί και ως γένια της τεχνολογίας οι “υποψήφιοι” θα πρέπει να μπουν στον κυβερνοχώρο και να διαβάσουν προσεκτικά τον οδηγό σπουδών όχι μόνο της σχολής που ενδιαφέρονται αλλά και άλλων σχολών που σκέφτονται πως θα τους άρεζαν… Ο οδηγός σπουδών μιας σχολής περιγράφει γενικά τη σχολή, τα μαθήματα που διδάσκονται και τον αριθμό τους αλλά γράφει και για τους καθηγητές κ.α. Γι αυτό λοιπόν ψαχτείτε… Δυστυχώς ή ευτυχώς στην Ελλάδα η είσοδος στο πανεπιστήμιο θεωρείται πως κρίνει το μέλλον των νέων πράγμα(οφείλουμε να το ομολογήσουμε)που δεν είναι απολύτως λανθασμένο… Εύχομαι καλή αναζήτηση και σωστή επιλογή ανάλογα με αυτά βέβαια που αρέσουν στον καθένα και όχι με αυτά που του υποδεικνύουν άλλοι!!!

Interviewing Χάρης Ρώμας

2010-01-11T22:55:00.001+02:00

Ημερομηνία: 25.12.09

Ώρα: 19:30

Τοποθεσία: Θεσσαλονίκη, Νέα Παραλία, Μακεδονία Παλάς

Project: Συνέντευξη με το Χάρη Ρώμα

SheepBlogging: Χρόνια διακεκριμένος πρωταγωνιστής στη μικρή αλλά και στη μεγάλη οθόνη, καθώς και στο θέατρο. Πότε αποφάσισε ο Χάρης ότι θέλει να γίνεις ηθοποιός, και τελικά να παρατήσει την Ιατρική;

Χάρης Ρώμας: Αισθάνθηκα ότι πρέπει να κάνω αυτή τη δουλειά και μόνο αυτή στην εφηβεία γύρω στα 14-15 όταν και συνέβη ένα καθοριστικό περιστατικό. Ξεκινήσαμε με την παρέα μου για το Σινεμά Ορφέας στη Σταδίου, στο οποίο υπήρχε τότε και το μικρό κυκλικό Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, εγώ κατά κάποιο μαγικό, μοιραίο τρόπο-ή απλώς από αφηρημάδα- πέρασα την πόρτα του θεάτρου και χωρίς να το καταλάβω παρακολούθησα την «οπερέτα του Γκομπρόβιτς». Μαγεμένος καθώς ήμουν μετά το τέλος της παράστασης παραπάταγα και χτύπησα το κεφάλι μου σε μια κολώνα της ΔΕΗ και εκείνη τη στιγμή είπα μέσα μου ότι αυτό και μόνο θέλω να κάνω.

Στην πορεία, λόγω αστικής καταγωγής και επειδή υπήρξα καλός μαθητής οι γονείς μου επέμεναν να ακολουθήσω ένα επάγγελμα απ’ αυτά που οι Γάλλοι ονομάζουν “comme il faut”. Τελείωσα την Ιατρική μετά από 12 χρόνια διότι ήδη από το 3ο έτος παρακολουθήσα κρυφά από τους γονείς μου μαθήματα σε δραματική σχολή.

SB: Ποια η αντίδραση των γονιών σου όταν έμαθαν για τα μαθήματα υποκριτικής που παρακολουθούσες;

Χ: Φανέρωσα στους γονείς μου την ηθοποιία όταν πρωτοέπαιξα στην «Πορνογραφία» του Μάνου Χατζιδάκη. Μου ανακοίνωσαν ότι δεν θέλουν να συντηρούν μια τέτοια «περίπτωση» κι ότι εφόσον έχω τέτοιου είδους βλέψεις, πρέπει να τα βγάλω πέρα μόνος μου.

SB: Υπήρξε κάποιος ρόλος που θεωρείς εσύ σταθμό στην καριέρα σου;

Χ: Η καλύτερη στιγμή μου στο χώρο και ρόλο σταθμό θεωρώ πως είναι ο Διόνυσος στους «Βατράχους» του Αριστοφάνη όταν και πρωταγωνίστησα στην Επίδαυρο. Νομίζω πως είναι η μεγαλύτερη καταξίωση για έναν Έλληνα ηθοποιό να παίξει στην Επίδαυρο.

SB: Υπήρξαν δύσκολα χρόνια πριν την επιτυχία; Χρωστάς σε κάποιο πρόσωπο την επιτυχία σου;

Χ: Βεβαίως υπήρξαν δύσκολα χρόνια πριν την επιτυχία όπως και υπήρξαν δύσκολα χρόνια και μετά. Η επιτυχία είναι κάτι ρευστό σε αυτή τη δουλειά, πάντα δίνεις «εξετάσεις», πάντα υπάρχουν περίοδοι που αισθάνεσαι ότι τα πράγματα δεν πάνε έτσι όπως θα τα ήθελες.

Δεν υπάρχει κάποιο άτομο στο οποίο χρωστάω την επιτυχία, δεν υπήρχε κάποιο χέρι το οποίο να με τραβήξει και να μου δώσει τεράστια ώθηση, υπάρχουν όμως άτομα τα οποία θα ευχαριστούσα, άτομα όπως οι αείμνηστοι Ρένα Βλαχοπούλου και ο Σωτήρης Μουστάκας και τον σπουδαίο στο είδος του Λάκη Λαζόπουλο, ο οποίος ήταν ήδη πολύ επιτυχημένος από νεαρή ηλικία.

SB: Άννα Χατζησοφιά, θα μπορούσαμε να τη χαρακτηρίσουμε το συγγραφικό σου alter ego. Μεν & Δεν, Κων/νου & Ελένης, Λιφτινγκ, Το καφέ της χαράς, Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο, Ο κακός Βεζύρης. Ποιο είναι το μυστικό αυτής της τόσο καλής συνεργασίας;

Χ: Δεν θεωρώ πως η Άννα είναι το συγγραφικό μου alter ego, είναι εξαιρετική συγγραφέας και πολύ «κοφτερό μυαλό». Είχαμε όντως μια πολύ επιτυχημένη, δεμένη συνεργασία αλλά εγώ πάντα κρατούσα ένα συγγραφικό κομμάτι του εαυτού μου ανενεργό και δεν μπορούσα να το μοιραστώ με την Άννα γιατί είναι πολύ προσωπικό. Ήταν ένας χρυσός κύκλος ο οποίος έκλεισε χωρίς όμως να τον απαξιώνω ή να τον κατακρίνω.

SB: Dr.Ρούλης, έξυπνο χιούμορ, ωραίες ατάκες, φρέσκα πρόσωπα. Τι νομίζεις πως ήταν αυτό που έφταιξε και δεν πήγε καλά η σειρά;

Χ: Το εύκολο είναι να αρχίσω να κατηγορώ και να αποδίδω ευθύνες, αυτό που θα σου πώ όμως με σιγουριά είναι ότι για την επιτυχία ή για την αποτυχία είναι συνυπόλογα πολλά πράγματα και είναι ένας πολύπλοκος συγκερασμός καταστάσεων. Αυτό που πιστεύω για την -κατά τα λεγόμενα- αποτυχία της σειράς είναι ότι δεν βρήκε τον κατάλληλο χώρος και χρόνο για να ευδοκιμίσει, το περιβάλλον του καναλιού ήταν αρνητικό.

Ευχαριστώ το κανάλι για τα τόσα χρόνια επιτυχίας όμως θέλω να κλείσω και αυτόν τον κύκλο και να τον αφήσω πίσω μου, όπως έκλεισα πολλούς άλλους κύκλους πρόσφατα στην επαγγελματικήκαι προσωπική μου ζωή.Θέλω να «ξαναγγενηθώ».

SB: Οι ράγες πίσω μου, μια εκπληκτική θεατρική παράσταση που ανέβηκε και 2η χρονιά, μίλησέ μου λίγο για το έργο.

Χ: Είναι μια πολύ ιδιαίτερη δουλειά, με βοηθάει να δηλώσω το ποιος θέλω να είμαι πραγματικά και νομίζω πως στο κοινό προσφέρει ένα ταξίδι ψυχής.

SB: Να αναφέρουμε επίσης πως αυτόν τον καιρό, σκηνοθετείς και την οπερέτα «Ο Βαφτιστικός» του Θεόφραστου Σακελλαρίδη, που ανεβάζει η Οπερα Θεσσαλονίκης μέχρι 24 Ιανουαρίου 2010 στο κινηματοθέατρο «Αριστοτέλειον» της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών.

Χ: Η παράσταση αυτή είναι μια εκπληκτική οπερέτα και μια από τις πιο έξυπνες «φάρσες». Η σκηνοθεσία θεωρώ πως είναι η πεμπτουσία της καλλιτεχνικής μου φύσης, με ολοκληρώνει απόλυτα και μεσα απ’ αυτήν προβάλλεται ο Χάρης που θέλω να είμαι και να περάσω στο κοινό.

SB: Θέατρο ή τηλεόραση;

Χ: Θέατρο, αφού πω όμως ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στην τηλεόραση που με κατέστησε οικονομικά πιο ανεξάρτητο, όχι εξασφαλισμένο διαπαντώς όμως. Έχω την πεποίθηση πως εαν ήμουν πλήρως εξασφαλισμένος οικονομικά, δεν θα ξαναέκανα τηλεόραση αν και μου αρέσει αυτού του είδους η επικοινωνία, την χόρτασα και δεν έχω να αποδείξω κάτι παραπάνω.

SB: Οι θεατράνθρωποι «σνομπάρουν» την τηλεόραση, ποια η γνώμη σου;

X: Η τηλεόραση είναι ένα ιδιαίτερο μέσο το οποίο πρέπει να γνωρίζεις καλά πως να το χειριστείς. Έχω δει σπουδαίους ηθοποιούς να πετυχαίνουν στο θέατρο αλλά στην τηλεόραση να μην τα καταφέρνουν. Η συγκεκριμένη τηλεόραση των τελευταίων 5 χρώνων τρώει τις σάρκες της, έχει μετατραπεί σε ξεφώνημα γειτονιάς.

SB: Διακεκριμένος και σε έναν άλλο τομέα της τέχνης, τη στιχουργική, είναι ίσως μια προέκταση του εαυτού σου;

X: Σίγουρα! Οι στίχοι που γράφω είναι κυρίως ερωτικοί, εμπνευσμένοι από προσωπικά βιώματα. Βέβαια, θα ήθελα να είμαι καλύτερος στιχουργός και το ‘χω “βάλει” πείσμα, θέλω να γράψω κάτι που να μείνει διαχρονικό.

SB: Βρίσκεις χρόνο για τον εαυτό σου;

Χ: Κοιμάμαι λίγο και ερωτεύομαι πολύ, οπότε βρίσκω χρόνο, ναι!

SB: Δεν έχεις φτάσει ποτέ σε σημείο που να πεις θα τα παρατήσω όλα για μια χρονιά για να ηρεμήσω;

X: Όχι, αυτό μπορεί να το πω όταν γεράσω. Ελπίζω να κλείσεις τη συνέντευξη λέγοντάς μου Χάρη είσαι πολύ νέος ακόμα! (γέλια)

SB: Χάρη είσαι πολύ νέος ακόμα! (γέλια) Ευχαριστώ πολύ, να σου ευχηθώ τα καλύτερα!

Χ: Εγώ ευχαριστώ, το καταχάρηκα!

Θερμή Θεσσαλονίκη μάγκα κι όλα είναι ωραία

2010-01-06T17:48:00.002+02:00

Απ' αυτό το post "εγκαινιάζεται" ένας νέος θεσμός στο SheepBlogging, "οι φωτογραφίες της εβδομάδας". Το νέο μέλος του μαντριού ονομάζεται Έλενα Φατίση, φίλη και εξαιρετική, ανερχόμενη φωτογράφος. Θα προμηθεύει συχνά-πυκνά το μαντρί μας με φωτογραφίες από την όμορφη Ξεσσαλονίκη μας. Έλενα σε καλωσορίζουμε λοιπόν και σε ευχαριστούμε. Μπέεεεε και επιπλέον μπεεε!

Θετική η μετακόμιση του Ράδιο Αρβύλα

2010-01-05T22:49:00.001+02:00

Άρεσε στο κοινό η μετακίνηση της παρέας του Αντώνη Κανάκη και αυτό φάνηκε από τα νούμερα τηλεθέασης.

Με μέσο όρο 18,8% ο ΑΝΤ1 θα τρίβει τα χέρια του.

Όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Αντώνης Κανάκης, η ιδέα υπήρχε απ' την αρχή της χρονιάς και μάλιστα για μεταμεσονύκτια προβολή.

Τελικά συμβιβάστηκαν στις 23.00 κι ας ακούγεται πως δε χάρηκε ιδιαίτερα ο Θέμος.

(θα προτιμούσε να παίζει Τρίτη)

Το σίγουρο είναι, ότι απέφυγε τον...τυφώνα του απογευματινού Mega.

Αυτήν την εβδομάδα, θα τη βγάλει καλά, δεδομένων των επαναλήψεων των απέναντι.

Αν είναι ικανοποιητικά τα νούμερα και την επόμενη βδομάδα, τότε σίγουρα θα μιλάμε για μια από τις εξυπνότερες ιδέες του ΑΝΤ1 φέτος (άλλωστεστα μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού...)

Αναλυτικά τα νούμερα στα τέταρτα:

23.00-23.14   17,4
23.15-23.29   15,1
23.30-23.44   23,4
23.44-23.59   19,1

πηγή: mediasoup

Sheepblogging.gr - Latest News

2010-01-01T23:26:00.001+02:00

The Burger Project - Take my breath away, για να αρχίσει καλά η χρονιά μας

2010-01-01T18:33:00.001+02:00

Καλή χρονιά σε όλους με υγεία πάνω απ'όλα και πολλές επιτυχίες σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο. The Burger Project, ελληνική, αγγλόφωνη μπάντα που κάνει φοβερές διασκευές πασίγνωστων κομματιών. Με 2 λόγια, "μαμάει και δέρνει". Μόλις κυκλοφόρησε το εκπληκτικό πρώτο τους video-clip στο οποίο διασκευάζουν το "take my breath away". Δείτε το, θα σας φτιάξει το κέφι. Φιλάκια ρουφιχτά και...γεια χαρρρά.

M/V Marabu boite

2009-12-28T20:07:00.003+02:00

Σπάνια βρίσκει κανείς μαγαζιά με live μουσική στη Θεσσαλονίκη....Πόσο μάλλον όταν πρόκειτε για μια boîte.....!!! Μία τέτοια λοιπόν βρίσκεται στα παλιά λαδάδικα στο τέλος της Οδού Τσιμισκή για όσους δεν γνωρίζουν...Ζωντανή μουσική με αξιόλογους καλλιτέχνες στα πλήκτρα,στην κιθάρα,στο μπουζούκι και όχι μόνο...Φυσικά απο όλο αυτό το σύνολο δεν θα μπορούσαν να λείψουν οι υπέροχες φωνές των πρωταγωνιστών που μας ταξιδεύουν με έντεχνα τραγούδια απο Γιώργο Δημητριάδη,Πυξ Λαξ,Βασίλη Παπακωνσταντίνου,Αλκίνοο Ιωαννίδη,Παύλο Σιδηρόπουλο,Λαυρέντη Μαχαιρίτσα,Νίκο Ξυλούρη. Αυτοί είναι μόνο μερικοί συνθέτες-τραγουδοποιοί των οποίων τα τραγούδια ακούγονται στο MARABU!!Αξίζει λοιπόν ΌΛΟΙ όσοι ακούτε τέτοιου είδους μουσική να παρευρεθείτε και να περάσετε μια ή και παραπάνω αξέχαστες βραδιές με την παρεούλα σας,την κοπέλα σας,τους συγγενείς σας!Παρακάτω σας δίνω μια μικρή γεύση για να ξέρετε που βαδίζετε... Παρεπιπτόντος,το μαγαζί βρίσκεται στην οδό Αιγύπτου 5 και υπάρχει αφίσα η οποία είναι ορατή απο την οδό τσιμισκή....Σας εύχομαι καλή διασκέδαση!Για περισσότερες πληροφορίες μπρείτε διαρρήξετε το αντίστοιχο group στο facebook κάνοντας απλά ένα click στον τίτλο του άρθρου!

A few more videos on youtube: http://www.youtube.com/watch?v=a4QnBBfiUjw
http://www.youtube.com/watch?v=t1xKd14EgA4

Σκηνικό.

2009-12-25T18:36:00.000+02:00

Χρόνια πολλά και καλά Χριστούγεννα να έχουμε κορίτσια!

Θα σας διηγηθώ ένα μικρό περιστατικό το οποίο μου έκανε μεγάλη εντύπωση και μου έδωσε τροφή για σκέψη.

Προχτές Τετάρτη βράδυ, ήμουν μέσα στο ταξί και κατέβαινα την 3η Σεπτεμβρίου(οι Θεσσαλονικείς καταλαβαίνουν), το φανάρι κοκκίνισε και σταματήσαμε στιγμιαία. Ξαφνικά, κοιτάω δεξιά και παρατηρώ μια ηλικιωμένη κυρία γύρω στα 60-65 να τρέχει σαν έφηβος με το χαμόγελο ζωγραφισμένο στα μάτια κρατώντας απ’ το λουράκι το σκύλο της. Αρχικά γέλασα και σκέφτηκα: που τη βρίσκει την όρεξη βραδιάτικα να τρέχει και να παίζει με το σκύλο; Έπειτα σκέφτηκα όμως πως πρέπει να γίνει παράδειγμα για όλους μας αυτή η ζωντάνια, η ενέργεια, τόση δύναμη και όρεξη για τη ζωή, ακόμα και σε αυτήν την ηλικία ενώ μερικοί άεργοι “ξύνονται” απ’ το πρωί ως το βράδυ, βλέποντας τηλεόραση και χοντραίνοντας. Μπράβο ρε γιαγιά, μου έδωσες ένα καλό μάθημα :)

Βραδινό Ξέσπασμα

2009-12-15T23:07:00.000+02:00

Καλησπέρα, καλησπέρα.

Ώρες ώρες αναρωτιέμαι πως ένας τόσο ένδοξος και λαμπρός –κατά την ιστορία- λαός κάθεται και τρώει τα σκατά που του σερβίρουν.(γιατί περί σκατακίων πρόκειται, σόρρυ κι όλας). Πώς μπορεί να ξεμυαλίζεται και να ενθουσιάζεται με το τίποτα σαν ένα ερωτευμένο, καυλωμένο αγόρι στην εφηβεία. Κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας, βάζοντας καινούριο περιτύλιγμα σε πράγματα σάπια και προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας να τα εκλάβει ως νέα, ανανεωμένα φρέσκα( βλ. κυβέρνηση ΠΑ.ΣΟ.Κ.). Επιπλέον, πανικοβαλλόμαστε(βλ.Γρίπη των Χοίρων) και δημαγωγούμαστε από τα Μέσα Μαζικής Πληροφορίας( έτσι τα αποκαλώ) δίχως να αναπτύσσουμε τη δική μας άποψη κι ακόμα και εάν την αποκτήσουμε δεν είμαστε σίγουροι αν είναι καθαρά δική μας. Αυτά τα ολίγα και για σήμερα, συγχωρέστε με για το ξέσπασμα, το διάβασμα με έχει τρελάνει. Φιλάκια Ρουφηχτά και γεια χαρρρρρά!

SheepBlogging

Τέλος Εποχής

Συνάντηση με τον Ντίνο Χριστιανόπουλο

Ένα σόκ για τη ροκ μουσική!

Βρόχος

Εξερευνώντας το Tumblr

Φωτογραφία 1948

Everybody's gotta learn sometime

Θα σου πω μια ιστορία

Απολογισμός

Ever fallen in love

Σε μια γη που ανατέλλει

Ο μήνας των παγωμένων σταφυλιών (10)

Τα πράγματα που δεν έκανες

Σαν ξημέρωμα

It's all about sharing

Βρέχει φωτιά στη στράτα μου

Εδώ Πολυτεχνείο...

Για απόψε το όνειρό μου είσαι εσύ

Αθηνά Ανδρεάδη - next big thing

Άτιτλο

Parov Stelar Interview @SheepBlogging

Stand-Up-Plak Comedy

b. talks to f

Roxanne

Put me on a train mama!

10 πράγματα που αγαπώ

Στο φως του φεγγαριού

Περί έρωτα

Περί υποκρισίας(stop)

Φόβος - Αγάπη

Croissant

Περί χρόνου

Αναδημοσιεύσεις

Relight my fire

Πού ξοδεύτηκαν οι λέξεις;

Yellow

Σύννεφα

Sant Joan

Ας αναθεωρήσουμε!

Π.Π.

Girona

Parque de la Ciudadela

Interviewing Monsieur Minimal

Free για συμπεράσματα!

Marilyn Monroe - Συνέντευξη

Τί σου σκοτώνει αυτή η χώρα;

Θανάσης Παπακωνσταντίνου

That's it!!!

Monika - Exit

Αντώνης Κανάκης με 5 λέξεις

Τρελαθείτε

Η Θεσσαλονίκη αλλιώς

Η Θεσσαλονίκη ρολάρει πάλι γι' αυτό κούνα το κεφάλι

Τιράντες

Daniel Cohn-Bendit

Ελλάδα 2010

ΠΕΡΙ ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΕΙΑΣ(stop)

Στον κόσμο του Αλ Τσαντίρι News

Applause, κυρία μου!Ο εθνικός μας απελπισμένος

Το δίκιο είναι εύκολοΈντερα, σεξ, γέλιο και κλάμα

Γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό δράμαFakin' it old school

ΚΙΝΗΣΗ ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΜΟΥ...

Νατάσσα Μποφίλιου - Συνέντευξη

ΜΑΝΟΣ ΞΥΔΟΥΣ...

Σκηνή 3. Λήψη 2η

4 Μαύρα Κουστούμια

Transistor in action - interview

Το «PLAZA ENSEMBLE» στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης

Κίτρινα Ποδήλατα με πολλά γκάζια!

ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΜΑΓΕΙΡΙΚΕΣ

Νόμοι του Murphy!!

Don't love karditsa!

Lionel Sheeperd

Τελευταίο τεστ

Τρακτέρ στην Εγνατία!

Δεν μας τα 'πες αυτά Νάντια!;

Περιμένετε πρόοδο;

ΨΑΧΤΕΙΤΕ ΡΕΕ!

Interviewing Χάρης Ρώμας

Applause, κυρία μου!
Ο εθνικός μας απελπισμένος

Το δίκιο είναι εύκολο
Έντερα, σεξ, γέλιο και κλάμα

Γνήσιο, λεβέντικο ελληνικό δράμα
Fakin' it old school